lied van de moderne Martha

Ik moet goed zijn creatief zijn

Heel erg mooi en vreselijk lief zijn

Kunnen koken wassen strijken

In de toekomst durven kijken

Ik moet kundig zijn en stralen

In de opvoeding niet falen

Met een baan de wereld rond gaan

Met mijn benen op de grond staan

Ik moet vechten redeneren

Maar ik kan mijn kont niet keren

Want door alles wat moet moeten

Wordt het heet onder mijn voeten

En zo raak ik dus compleet in ademnood!

Ik moet bidden bijbellezen

En een goede christen wezen

‘k moet begrijpen, luisteren horen

al weet ik al van te voren

dat ik ’t straks weer ben vergeten

want we moeten ook nog eten

en ik moet nog ondertussen

duizend kleine ruzies sussen

ik moet opruimen en zeuren

dat het ooit eens zal gebeuren

dat ze zelf hun spul opbergen

hoe kan ik dat van ze vergen

want ze worden al zo vreselijk snel groot!!

Ik moet huilen van hormonen

Van kritiek van die personen

Die zo vreselijk gebekt zijn

In hun ogen zo perfect zijn

En ik moet ze evenaren

Maar die klus kan ik niet klaren

Ik moet iedre avond trainen

Platte buik geschoren benen

‘k moet vergaderen studeren

nieuwe vaardigheden leren

met mijn hoofd in de papieren

de verjaardagstaart versieren

en dat zal ik nog wel moeten tot mijn dood!

Ik moet goed communiceren

En mijzelf leren verweren

Ik moet vriendschap onderhouden

Niet te moe niet snipverkouden

Ik moet argumenten geven

Voor mijn veel te drukke leven

Ik moet nieuwe schoenen kopen

En nog die collecte lopen

Naar C1000 voor de spullen

Die mijn goeie leven vullen

Naar de kapper, tandarts, tanken

En mijn zonden overdenken

En ik moet, ik moet, ik moet ik houd me groot!!

Tot ik moe, en zwaar beladen

Eindelijk weer denk aan Vader

Aan de rust die Hij wil geven

De belofte van nieuw leven

En ik huil om duizend dingen

Ik probeer voor Hem te zingen

En ik dank hem dat Hij meeging

Vraag genade en vergeving…

En dan eindelijk eindelijk eindelijk sta ik stil

“Martha” zegt Hij: “dat is precies wat ik wil!”

Goede vrijdag

er is een gapend gat ontstaan
de hemel werd gesloten
toen wij verkeerd hadden gedaan
want toen zijn wij verstoten

volmaaktheid werd een verre wens
die niemand kon bereiken
de zonde van de eerste mens
bleek nooit meer te ontwijken

en nog zoekt men naar rust en glans
de drang blijkt niet te stillen
men grijpt naar elke nieuwe kans
toch blijft de mens verkillen

men zoekt verklaring voor het leed
in jin en yang methoden
en niet in wat men zelf eens deed
want "schuld" is hier verboden

O jezus, man van nazareth
waarom, waarom verlaten?
U heeft voorgoed een kruis gezet
door al mijn slechte daden

Het gapend gat is overbrugd
om onze dorst te stillen
we kunnen naar volmaaktheid terug
maar niemand schijnt te willen

Toen U stierf werd het leven goed
de toekomst brak weer open
leer mij hoe ik U dienen moet
die toekomst in mag lopen

O jezus, koning aan Gods hand
voor u wil ik mij buigen
maar laat mij nog aan deze kant
zolang ik kan getuigen.

Loïs Lessom

Laat je vallen!

Wat een drukke en onoverzichtelijke tijd, waarin we leven. Dat komt niet alleen omdat ik nu meer moet dan toen ik kind was, maar ook omdat er door de sociale media en druk vanuit de samenleving zoveel prikkels op je af komen.
Ik ben altijd al erg gevoelig geweest voor alle soorten prikkels, en heb veel moeite met het vinden van rust.
Vorig jaar rond deze tijd, had ik écht het gevoel dat het erop aan kwam! Mijn rotsvaste geloof was aan het wankelen gebracht door allerlei verschillende dingen, en hoewel ik had uitgezien naar Pasen, was het één grote teleurstelling. Ik verzuchtte tegen Robert: "ik ben nog nooit zó ongelovig geweest als nu!"  Ik schrok van mezelf. Ik was trots geweest op mijn "onwankelbare" vertrouwen, en ineens was het allemaal gaan wankelen.
God luistert tóch niet als ik iets voor mezelf vraag, dacht ik. Hij heeft er misschien zelfs wel plezier in om mij steeds op mijn nummer te zetten. Al wist ik met mijn verstand dat dat niet waar was, mijn gevoel schreeuwde naar Hem. Ik voel me niet gehoord! De hemel lijkt wel van koper, vind u mij dan zó onbelangrijk? Ja natuurlijk vind u dat, ik ben maar een onzichtbaar mensenkind. Ik heb niets in te brengen. Nu weet ik dat de Duivel zélf mijn gevoel voedde. Mijn opstandigheid wakkerde aan. Gelukkig was Gods genade er al die tijd, en liet Hij me langzamerhand ervaren dat het om loslaten gaat.
Hij zegt steeds: Vertrouw je me? En ik roep heel hard: ja natuuurlijk Heer. Dan zegt Hij: laat je maar vallen, dan vang ik je op. Vallen? Grapje zeker? Nee, dat wil ik niet! Vertrouw je me? ja natuurlijk! Laat je vallen! Maar Heer, ik kan uw handen niet zien, en weet niet of u me zult vangen, misschien wilt u wel dat ik iets leer van héél hard vallen! Vertrouw je me? Nee Heer, eigenlijk niet...
Toen was het stil. En in de stilte hoorde ik mijn antwoord echoën. Ik vertrouw God niet. Ik kan de controle niet aan Hem geven. De controle over mijn spieren (ik heb fybromialgie), de controle over mijn kinderen, de controle over mijn huwelijk, de controle over mijn gaven die ik zo graag wil inzetten tot zijn eer. Een jaar kreeg ik om dat te beseffen. Om dat tot me door te laten dringen. Ik, die geen geduld heb, moet nu al een jaar beseffen dat mijn geloof niet om mij gaat. Dat ik mijn eigen Vader, die mij nog nooit heeft laten zitten, niet eens vertrouw! En ik schaam me diep.
Bijna een jaar later hoor ik weer heel zacht de fluistering opkomen:Laat je vallen, dan vang ik je op! Heer, geef mij vetrouwen. Leer mij kennen, Ik bén te vertrouwen. Laat je wortels uitschieten, diep in de aarde, waar niemand ze ziet, waar alleen ik het weet, en zuig Levend Water in je op. Dan zal ik je opbouwen, en bevestigen, en je veel vrucht laten dragen. Kom tot mij, je bent vermoeid en belast van al het moeten, van alle prikkels, van het dragen van je eigen last. Werp die last op mij. Geef je vuilnis uit handen. Ik heb je zo lief, dat ik mijn enige Zoon gegeven hebt, als je in hem gelooft zul je niet verloren gaan maar eeuwig leven!
Ja..Morgen is het goede vrijdag. Daar hing Jezus voor mij aan het kruis. Hij nam mijn opstandigheid, mijn eigenwijsheid, mijn trots, mijn egoïsme, mijn falen, mijn onvermogen, mee naar de hel. God strafte Hém.
Here Jezus, ik ben het niet waard om u te volgen...ik ben niet geschikt, kijk maar naar het afgelopen jaar..!
Ik vraag niet of je geschikt bent, maar...ben je beschikbaar?
Ja Heer. Laat je maar vallen, dan vang ik je op!

Al doende leert men..

Tjonge, het valt nog niet mee om een blog te plaatsen met die computer van ons. Bovendien moet ik eerst maar eens even heel goed uitzoeken wat waar zit bij blogspot, want het kost nu zoveel tijd, en ik begrijp het nog steeds niet helemaal. Zoals bij mijn vorige blog..het was echt de bedoeling daar een aantal foto's van portretten aan toe te voegen, maar het lukte niet. En m.i. ligt dat niet aan mij, omdat ik al wel vaker foto's heb geplaatst. Nou ja, aldoende leert men.
Vandaag hebben de kinderen een dagje vrij van school ivm studie van leerkrachten. Dat is nog een hele toer voor ons allemaal. Want zomaar een vrije dag, met "niks te doen" en alleen elkaar om mee te spelen...hmm dat ligt de meiden niet zo.
Alle afspraken ten spijt vinden ze het erg nodig om ruzie te maken en te bedisselen. Ik heb al enkele malen bedacht: Adem in, adem uit...
Vanmorgen hebben we daarom maar spelletjes gedaan. zo kan ik zorgen dat de sfeer gezellig blijft en zij wat te doen hebben. Eerst een spelletje wie is het, met 6 meiden (de kinderen van mijn vriendin waren hier ook), en daarna een spelletje wat officieel "moordenaartje" heet. Ik heb het maar "klaas Vaak" genoemd, dat is wat gezelliger..
We hebben gelachen, het was gezellig, ik had (voor mijn gevoel) de ochtend gered in een rood pakkie met "super-mom" erop. Maar nu ze buiten spelen, begint het circus van voor af aan.
Ik weet het wel: ruzie maken hoort erbij. Maar ik heb er echt een hekel aan. Bovendien wil ik hen graag wat leren. Op mijn lijstje staan misschien wat teveel punten, of het is misschien te hoog gegrepen voor kinderen van 4-12.
* probeer vriendelijk te zeggen wat je wilt
* er praat maar één tegelijk
* Begin je zin met "ik" en niet met "ja maar jij"
* Gun elkaar wat je zélf graag zou willen
* Speel niet de baas, maar overleg
enzovoorts. Nu ik het opschrijf denk ik dat er ook nog een aantal leerpunten voor mezelf bijstaan:
* bewaar je geduld
* leg steeds duidelijk en concreet uit wat je verwacht
* maak complimenten bij gewenst gedrag
enzovoorts.
Haha, misschien moet ik die dingen ook eens op mijn computer uitproberen, dan lukt het plaatsen van een blog misschien ook wat makkelijker. Goed zo computer, ga zo door, aldoende leert men....

kwestie van kijken

ik houd van gezichten. Je kunt er zoveel aan aflezen over hoe iemand is, hoe iemand zich voelt, wat voor soort dingen iemand meemaakt, en zovoorts.
Het is gek, wanneer ik mensen kijk, bedenk ik regelmatig dat je je aangetrokken kunt voelen door de ene persoon en de anderen onopvallend vinden en soms zelfs saai.
Wát maakt een gezicht interessant? Er moet iets te kijken zijn. ik, als portrettekenaar ben fan van alle gezichten, omdat ik er altijd wat in kan ontdekken.
Ik merk dat ik soms stiekem zit te kijken hoe lijnen lopen en schaduwen vallen, terwijl ik met mensen sta te praten. Haha ze kunnen wel denken dat ze pukkeltjes hebben, zo aandachtig sta ik soms een gezicht te bekijken.

In elk geval, als mensen het knap vinden dat ik een gezicht zo goed kan treffen, dan denk ik: kwestie van kijken. Maar..ik realiseer me best dat dat het niet alleen is. Het is een kadootje wat ik heb gekregen van God. Daarmee wil Hij mij versieren. Dank aan Hem, ik geniet er erg van.

zomaar een middag

Robert, mijn man, is met de oudste 3 dochters naar de kerk en ik zit met de jongste op de bank thuis. We hebben zonet "nederland zingt op zondag" van de EO op de laptop gekeken. Samen is dat ons momentje op de zondag middag. daarna lekker op schoot en alle liedjes zingen die we kennen. We genieten er allebei van. Nu zit ze met grote ogen alle letters te volgen die in het beeld verschijnen. "wat schrijft u dan?" vraagt ze.  Ik lees het voor en ze kijkt vol bewondering. Letters leren lijkt haar wel wat.
Als ik er aan denk dat deze tijd heel snel voorbij zal gaan, en dat ze groot wordt en uit huis zal gaan, ben ik me er extra van bewust dat ik van haar moet genieten.
Gister waren we 12,5 jaar getrouwd, robert en ik. We zijn met onze ouders en kinderen uit eten geweest. wat zijn we gezegend! Hoe zal het over nog eens twaalf en een half jaar zijn? dan is dat hummeltje naast me, als God het wil, alweer 16! Ze zal niet meer zo gemakkelijk op schoot kruipen en lezen kan ze dan allang.
Zomaar een middag die ik zou willen vasthouden en inlijsten. dank U Heer!

interieurveranderingen

stilleventje doormiddel van een leeg fotolijstje

simpel maar zo heerlijk om te zien

met kleine ideeën, hier en daar opgedaan, kun je helemaal je eigen sfeer maken. Hierboven zie je delen van ons interieur zoals het nu is. Hier beneden zoals het eerder is geweest.

Al met al, kun je heel wat veranderen in één en dezelfde kamer. En het hoeft niet eens zoveel te kosten.