wie één van deze kleinen opneemt, neemt mij op..

http://whocares.me/artikel/burgerinitiatief-haal-2000-verlaten-vluchtelingkinderen-nu-naar-nederland

bewegende beelden van mij en mijn dochter...(voor nieuwsgierige ogen)

lieve allemaal,

War Child heeft een actie. Je kunt samen met je kind een hit zingen en die op YouTube plaatsen. de mensen die de meeste views op hun filmpje halen, maken kans om op tv hun lied te zingen in een speciale uitzendig om geld in te zamelen voor WarChild.
Samen met mijn dochter Rhodé heb ik een lied ingezongen.
we hopen op mensen die het ons gunnen om dit voor een keer voor een groot publiek te mogen doen. Gun jij het ons en draag je WarChild een warm hart toe, bekijk dan ons filmpje en deel het met andere mensen. Hoe meer mensen het zien hoe beter...

alvast hartelijk dank!

over kriebelhoest en voorjaarsvakantie

O ik heb zoooooo'n zin in het voorjaar. dat aller eerste moment dat de was lekker buiten kan hangen en je heerlijk in het zonnetje kunt zitten! Terwijl hier de natte sneeuw langs de ramen dwarrelt kan ik toch al warm worden van wat er weer voor de deur staat.
Het is hier voorjaarsvakantie. Eén dochter is uit logeren, en de rest is zo net voor de tv neergestreken. Normaal gesproken vind ik dat niet zo fijn. Tv geeft toch maar weer veel prikkels, en ze worden er hier meestal niet gezelliger van. Maar nu moet het even. ik heb namelijk griep, en ben het politietje spelen weer een beetje beu. Niet dat ze erg vervelend zijn hoor, integendeel. vanmorgen om half 9 zaten ze al een spelletje te doen, en vanmiddag kon ik heerlijk bijkletsen met een goede vriendin die verweg woont. Nou dat is voor mijn kinderen echt afzien. Het liefst willen ze alles met mij samen doen, haha. Maar nee, vandaag wil ik even niks. Ik moet al een paar dagen flink hoesten en in mijn conditie is dat redelijk slopend.
Dus wat doen we de rest van de vakantie? Gezellige zingen vooral. Spelletjes (daar zijn we gek op). liedjes zingen (opnemen en dan afspelen in een chipmunk versie, super lachen), voorlezen is niet echt handig met kriebelhoest hebben we ontdekt, dus dat mogen ze lekker zelf doen. En samen bedenken wat we gaan eten. Vanavond wordt het makkelijk. En morgen weer gezond. De oudste neemt de jongste twee elke dag ff mee naar buiten. Lekker banjeren in het bos, heerlijk!
Wat doen jullie in de voorjaarsvakantie?

gave en opgave

Ik zat vandaag weer eens te malen en dacht: ik ga erover schrijven! Heel vaak werkt het zo dat het mij zelf duidelijker wordt wanneer ik het opschrijf. Dus bij deze, wie wil kan mijn gedachtegang meelezen.

Ik dacht: wat is dat toch? Waarom ben ik zo kritisch? Kritisch op mezelf, maar ook kritisch op anderen? Waarom kan ik niet wat makkelijker zijn en alles okee vinden?
Wanneer mijn dochters tv kijken, kijk ik kritisch mee. Alles komt als het ware onder mamma's vergrootglas te liggen en ik hoor mezelf steeds commentaar leveren. Bij de reclames:"dat is niet waar hoor meiden, trap er maar niet in, die mensen willen gewoon graag dat je dat product koopt", of: "kijk dat is nou typisch iets van deze tijd, de vrouwen lijken allemaal de baas in huis en de mannen zijn domme sulletjes.." of: "zie je wel wat ze eigenlijk zeggen?"

Als de kinderen aan het spelen zijn staat mamma ook aan! "doe es lief, meiden, ik heb nog geen vriendelijk woord gehoord!" enzovoorts.
Vanmorgen dacht ik (voor de duizendste keer) waarom? Waarom ben ik kritisch en heb ik overal wat van te zeggen? En hoe leer ik mijn kinderen dat ze niet mogen veroordelen, wanneer ik zelf wel altijd wat te zeggen heb.
En toen had ik een aha-momentje. Aha...Ik denk dus dat kritiek en oordeel hetzelfde is, maarrrrrr is dat ook zo?
Daar kan ik dan een poos over mijmeren.
Die kritische blik heeft de Here God in mij gelegd, en hoe ik ermee omga, dat is mijn verantwoordelijkheid. Dus in plaats van mijzelf af te vragen: waarom ben ik nou zo kritisch? kan ik mezelf beter leren vragen: gebruik ik mijn kritische blik nu tot eer van Hém?
Ben ik nu kritiek aan het leveren om het beter te weten, of om op te voeden, of om mezelf goed te voelen, of omdat ik zelf nogal wettisch ben? of? of? of?

Maar het was al een hele eye-opener dat ik dus op zich best kritisch mag zijn. En op sommige momenten zelfs móet zijn. Dát kritisch zijn is het échte probleem niet. Maar hoe ik dat gereedschap gebruik, dát is wat anders. Gebruik ik het om iets mooier te maken, of om iets af te breken?

en eh... ik vind het dus best wel een hele opgave om dat gereedschap goed te gebruiken!
Voor je het weet zit je wel in de ver-oor-deel-modus. En is niets en niemand goed genoeg voor jouw kritische blik. Stiekem denk ik best wel vaak dat iets beter had gekund, of gemoeten..Of dat als ík het had mogen vertellen, het duidelijker was geweest. En dan ben ik met open ogen in de val getrapt.
Onderscheidings vermogen is een goede gave, maar veroordeling is niet aan mij.
de grens daartussen lijkt een stippellijntje aan mijn kant van het verhaal, en het is een lang proces om jezelf daar in te trainen. Maar gelukkig...Ik hoef het niet alleen te doen. God is er met zijn Geseth en agapè!

Milde God, maak mij mild.

iets heel anders..

Even, voor mijn eigen afleiding iets heeeeeeel anders dan anders.

Binnenkort word ik weer tante, ik hoop het te worden in elk geval. En als alles goed gaat kan mijn zusje binnen nu en kort gaan bevallen van haar eerste kindje.
Ik ben nogal nieuwsgierig geschapen, en dit soort gebeurtenissen kunnen mij altijd enorm bezighouden. Want is mijn nieuwe familielid een jongen of een meid, en hoe zal het gaan heten?

Al vanaf dat ik enigszins bewust was, was er altijd wel een baby op komst in onze familie. Eerst kreeg ik nog 5 broertjes/zusjes en daarna waren er ooms en tantes die gezinsuitbreiding kregen. Omdat ik al op mijn 15e verkering had, en Roop ook uit een groot gezin komt, waren daarna dus de zwagers en schoonzussen het slachtoffer van mijn grote hobby: geslacht en naam raden.
En natuurlijk kwamen toen mijn eigen kuikens, maar dat was maar half zo spannend, want de naam bedachten we toen natuurlijk zelf.

Ik ben er goed in, kan ik met trots zeggen. Al menig keer heb ik het bij het juiste eind gehad.
Heel wat keren zat ik zelfs zo goed dat ik bijvoorbeeld dacht: "het wordt een jongetje en hij heet of Jeroen of Sander." Als dan het kind geboren werd bleek hij Jeroen Sander te heten.
Leuk leuk leuk...
Een eerste kind van iemand is altijd wat lastig,  je kent dan namelijk de smaak van de ouders niet. Dus wat naam betreft zit ik dan meestal fout.

Maar nu is dus mijn zusje aan de beurt...
en ik denk dat het een jongetje is. Dat zet ik hier neer, en als het zo is, dan kan ik laten zien dat het werkt.
haha sta ik straks enorm voor schut als het tóch een meisje is. Maar ja, 50 procent kans dat ik het goed heb.

En hoe hij dan gaat heten? Tja dat is dus moeilijk in dit geval. Mijn zwager heeft nogal een andere smaak dan mijn zus. En het is hun eerste kind...
En, mijn zus leest dit blog en als ik dan iets schrijf wat zij heeft bedacht, bedenkt ze stiekem snel iets anders...
Eén van onze dochters vindt dat hij Kyrian moet gaan heten, en ik denk dat dat wel een naam is die mijn zus mooi vindt. Ze houdt wel van bijzondere namen, net als ik.

Nou, en nu moet ik mezelf bij de kladden pakken en vermanen: heb geduld!! nog even, dan weet je het. Nog even en dan ben je benieuwd hoe híj zijn kind zal noemen, want het zal wel nooooooit overgaan deze handicap..

hoezo overgewicht?

"vrouwen tillen te zwaar aan hun gewicht." Is de slijpsteenstelling van Visie op facebook. Of mensen maar even willen reageren. "uw reactie willen we graag gebruiken voor de volgende Visie"
Natuuurrrlijk ben ik nieuwsgierig naar de reacties! 'NIET DOEN' fluistert een iets te hard stemmetje in mijn hoofd. Maar ik ben zo eigenwijs en begin vol overgave de enorme hoeveelheid reacties tot me te nemen.

Waar zijn ze mee bezig, die mensen?! Eerst die mensen van de visie. Waarom gooi je steeds zulke gevoelige en kwetsbare onderwerpen op het wereldwijde web, en hoop je dan op één of twee bruikbare reacties. Hoe mensen hierop reageren weten we met z'n allen al lang!!

Ik lees met verbazing alle reacties door en nee, ik word er niet bepaald door opgebouwd.
Zo vind iemand (een man) dat er nog steeds "te veel dikkertjes rondlopen met maat 42, of zelfs hoger"....
Tja, zo'n 'dikkertje' ben ik, lieve meneer. En ik kan me afvragen waar ik dan heen moet gaan, als ik niet meer mag rondlopen om uw uitzicht te bederven. Ik moest me schamen! Zomaar met mijn dikke achterwerk en vette plump-buik het straatbeeld vervuilen. Ik zou moeten gaan sporten, of niet zo vreselijk moeten vreten. Ik zou uw goede voorbeeld moeten volgen en slank moeten zijn, of niet soms?

Dikke mensen. Alleen die uitdrukking al. Alsof er twee soorten bestaan: slanke en dikke.
Ik ben al die oordelen zo vreselijk zat. Wat weten mensen van mijn gewicht? van het aantal calorieën dat ik binnenkrijg? Van de beweging die ik krijg, of niet?
"ieder pondje gaat door het mondje" met dank aan Sonja Bakker, die het "mocht zeggen"  omdat zij haar overgewicht had "overwonnen", hoor ik dit nu zo vaak.
En het is niet waar. Er zijn mensen die hetzelfde eten of meer dan ik, en bij wie er geen pondjes aankomen.

Waarom oordelen we elkaar op uiterlijk? Waarom vinden we het "geweldig" als iemand zoveel afvalt, en hebben we ons oordeel klaar over mensen die dat niet doen?
Waarom , waarom, waarom..

Ik wéét waarom. Omdat het heerlijk is om je beter te voelen dan een ander. Als een ander het fout doet, doe jij het tenminste beter!
Vervolgens komt de andere groep en roept: "je bent goed zoals je bent! Je mag er zijn. Het maakt niet uit hoe zwaar je bent als je maar gezond bent".
O ja? denk ik dan. Klinkt heel vroom, maar wat als je niet gezond bent, mag je er dan niet zijn?

"oordeel niet zodat er niet over je geoordeeld wordt, en veroordeel niet zodat je niet veroordeeld wordt"

Heb lief! dik, dun, ziek gezond, heb lief met de liefde van Christus!
De mening van sommige mensen is te dik! Dat is het overgewicht wat ik wel eens zou willen zie afslanken.

een vol hoofd en een leeg blog

Bij ons is de herfstvakantie alweer voorbij. Het was een heerlijke week. We hebben lekker binnen van alles aangerommelt. We hebben op woensdag opruimdag gehouden. De meiden vinden dat geweldig, en daar ben ik dankbaar voor. Eén dag in de vakantie is het "de grote opruimdag". We staan op, ontbijten, maken een lijst met klussen, en werken met zijn allen (zonder roop want die is gewoon aan het werk) het hele huis van boven tot beneden door. Om vijf uur zitten we dat uitgeput en lamlendig op de bank, maar in een schoon, opgeruimd en knus huis.  In alle kamers mag onder het werken de radio of cd-speler keihard aan, en we houden korte pauzes tussendoor waarin we iets lekkers eten en een kort spelletje of testje doen. Dat motiveert de kinderen enorm.
Maar goed, dat was in de vakantie. Nu zijn de kids naar school en probeer ik mijn huis netjes te houden. maar dat valt tegen. ik heb zo'n vol hoofd. Zoveel ideeën en zoveel denkdingetjes, dat ik gek word van mezelf.

Een te vol hoofd, met te veel verschillende onderwerpen om over na te denken betekend in mijn geval een leeg blog. En ook passiviteit.
Zo had ik me voorgenomen om vandaag vrij te houden. gewoon even niks. Maar toen bedacht ik dat ik dan dus aan mijn boek kon geen werken. En toen ik daar mee begon, bedacht ik dat ik niet wist hoe ik het aan moest pakken. En toen ik daar een oplossing voor had gevonden, namelijk eerst maar eens alles wat ik al heb uitprinten zodat ik er gemakkelijker doorheen kan bladeren, toen bleek mijn toner op te zijn, waardoor mijn printer nu staat te smeken om nieuwe inkt, en niet meer uitgeschakeld wil worden. GRRR zo gaat dat nu altijd bij mij.

Dusss bedacht ik dat ik dan maar een blog ging schrijven. Maar ja waarover. Ik wil graag wat schrijven over:
* vrouwen en make-up
* het opvoeden van tieners (en ook van tieners met problemen)
* het vervolg van "ken je vijand"
* zelfbeeld
* en nog meer van dat soort dingen die niks niemendal met elkaar te maken hebben.
aaaaaah mijn hoofd zit té vol.

Dus als er nou even iemand een blogje schrijft over hoe je een grote opruimdag voor je hoofd houdt?!

Zooo pfieieieieuuuw dat is er uit. Hehe.

over het gewone leven..

Ja, het móet gewoon, al heb ik geen idee wat ik allemaal in dit blog wil vertellen. Ik zit zo vol ideeën voor blogs dat ik er passief van word.

Alles is inmiddels weer begonnen: school, muziekles, zangles, tienerkoor, kidzklup (dat is het kinderwerk bij ons in de kerk), ipb (iemand die ons komt helpen met de opvoeding), enzovoorts.
En mét dat het drukker wordt in mijn agenda, wordt het ook weer voller in mijn hoofd. Dus wordt er ook weer volop gedicht, en geschilderd, en liedjes bedacht, en bijbel gelezen, en verhalen verzonnen en toespraken bedacht. Soms denk ik wel eens: waarom kan ik niet lekker een hele ochtend met een boek op de bank kruipen..
Maar nee, mijn hoofd is te druk, en de adrenaline giert overal doorheen.
Dat is niet echt handig als je tegelijk moet dealen met een lijf dat niet wil wat ik allemaal wil. Ik ben dus af en toe ook weer flink gefrustreerd.

Maandagavond was de openingsavond van het cathegisatie en jeugdverenigingsseizoen bij ons in de kerk. Een heel interessante avond die ging over het puberbrein, en hoe je daar rekening mee moet houden als jeugdleiders. Gisteravond verzorgde ik samen met een collega zelf een cursus voor de leiders van de kidzklup. Dat ging over elkaar leren kennen en je gekend weten door God.
Vanavond sta ik weer als dirigent te zwaaien voor een club tieners. Morgen wordt onze derde dochter 9, en mag ze als klap op de vuurpijl 's avonds auditie doen voor een speelfilm..
Vrijdag zit ook al bomvol..
Nou zo schrijvend kan ik best zeggen dat ik geen saai leven heb. Toch voelt het soms anders. Ik ben gewoon moe! Nu al weer. En ik weet niet hoe ik het anders moet doen. De dingen die ik graag doe geven me veel voldoening, maar mijn eigen energie  is maar zo weinig. En ik kies dan steeds liever voor het leuke dan voor het praktische. En niets doen maakt me depri, dus doe ik van alles.

Het is wel fijn dat God mij steeds weer te binnen brengt dat ik écht in het moment mag leven. En nú zit ik dit blogje te typen, en hoef ik me even nergens anders mee bezig te houden. Heerlijk even van me afschrijven, ongeacht wie het leest. Zo kan ik ook even rust vinden.
Zien dat buiten de zon zo heerlijk schijnt. Horen hoe Rockey in zijn kooitje geluidjes maakt en gezellig zit te zijn. Ruiken dat de deur openstaat en de frisse lucht naar binnen komt. Voelen...dat ik leef! Dat het eigenlijk gewoon héél goed met me gaat.

Dank U God, voor het gewone alledaagse...dat ik er mag zijn, en mag weten dat U bij mij bent. Of ik nou de afwas doe, of  moeilijke cursussen geef.

Rockey onze baby-parkiet

op 21 juli kwam er een hoopje vogel uit het ei!

zo piepklein, net een foetus, en zo hulpeloos..













De moedervogel zorgde er erg goed voor en na een paar dagen begon er al dons te komen op zijn roze lijfje.

we keken verwonder toe hoe snel zo beestje groeit. Elke dag even spieken, de moeder vond het gelukkig helemaal prima.

Maar toen gebeurde er iets vervelends. De moedervogel ging dood. Er lopen 's nachts namelijk katten bij de voliere en waarschijnlijk is de moeder zich letterlijk dood geschrokken. Dat betekende dat er een klein hongerig en bang vogeltje in het hokje zat dat geen mama meer had. Hij  moest met de hand worden gevoed. Dat ging in het begin nog niet zo makkelijk. Wat een geknoei!!

ondertussen kwamen er ook nog eens zeven kwarteltjes uit het ei

wat een gepiep in huis!! Helaas konden  de kwarteltjes niet overleven zonder moeder, ze gingen langzaam allemaal dood. Heel naar om te zien. machteloos gevoel!

Het parkietje had inmiddels een naam: Rockey en allemaal zijn we super gek met hem!

in onze handen bleef hij lekker warm. Hij kreeg mooie veertjes in plaats van dons. 

Vandaag gaan we minderen met voeden, want hij kan inmiddels al best zaadjes eten. Wat zijn we blij met Rockey en wat bijzonder  om zo'n vogeltje te zien opgroeien. We hopen dat hij nog lang bij ons blijft.

ik ben.....verlegen

 .

Omdat ik in mijn vorige blog schreef dat ik nogal gierende emoties heb, leek het me leuk een serietje te schrijven over emoties. En de allereerste is dus VERLEGEN.

Ja zeker Verlegen zijn is een emotie. Vaak denken we bij emoties direct aan de 4 basis emoties:
*Bang, * Boos, *Blij , * Bedroefd. Maar er zijn er nog véél meer.

Waarom ik voor verlegen kies om mee te beginnen? Verlegen zijn is zo verschrikkelijk ongemakkelijk.
Bij kleine kinderen vinden we het in de meeste gevallen wel schattig, maar als je volwassen bent én verlegen,
is dat best irritant



Vroeger was ik niet echt heel verlegen. Tenminste niet uitgesproken verlegen. Uitgesproken verlegenheid kenmerkt zich door de volgende dingen:
-  mensen niet willen aankijken
- niets durven zeggen
- snel een rood hoofd krijgen
- "domme" dingen zeggen
- onhandigheid in gezelschap

Verlegenheid is namelijk een verhoogde vorm van  kritisch zelfbewust zijn. Je bent je bewust van het feit dat iemand iets van je kan vinden, en dat dat in jouw geval dan misschien niet zo positief gaat uitpakken. Of je ziet hoe leuk de ander is en bent bang dat diegene jou wel niet zo leuk kan vinden.
De meeste mensen kennen wel een vorm van verlegenheid. Bijvoorbeeld schaamte is een vorm van verlegenheid. De meeste pubers gaan door heftige periodes van verlegenheid heen. Zij schamen zich voor hun uiterlijk, familie, leraren, enzovoorts. Die periode is nodig om te ontdekken wie je bent ten op zichte van de rest van de wereld. Het is net als "éénkennigheid bij peuters" een natuurlijke vorm van verlegenheid, die nodig is in de ontwikkeling naar volwassenheid.
Helaas kan zich ook een onnatuurlijke vorm van verlegenheid ontwikkelen, die vaak te maken heeft met omstandigheden en ervaringen.
Mensen die vaak zijn gepest, mensen die dik zijn geworden en daardoor onzeker zijn geworden,  mensen die in andere familie-omstandigheden zitten dan de gemiddelde mens , kunnen verlegen worden. Verlegen met zichzelf, verlegen met de situatie waarin ze zich bevinden.


Toch is de reactie van mensen op hun eigen verlegenheid heel divers. Omdat ik het heel interessant vind om mensen te bestuderen heb ik mijn ogen dus goed de kost gegeven op zoek naar verlegen mensen.
En dán blijkt dat verlegenheid vele vormen heeft. Er zijn niet alleen mensen die in hun schulp kruipen (en dus voor iedereen zichtbaar verlegen zijn) , maar ook mensen die bot worden, chagrijnig, clownesk, en overschreeuwend.
Misschien, wanneer je je afvraagt waarom iemand "altijd" zo bot doet, moet je je realiseren dat diegene wel eens heel verlegen kan zijn. Bang voor jouw mening, en dus al in de verdediging voor je hebt gesproken.
Of wanneer iemand je niet groet. Het kán verlegenheid zijn. Of wanneer iemand álle aandacht altijd opeist..ja zelfs dát kan verlegenheid zijn. Niet durven laten zien wie je écht bent, en daarom een masker van grootspraak ophebben.

Zoals ik al zei: vroeger was ik niet uitgesproken verlegen. Hoewel ik als puber wel worstelde met mijn zelfbeeld, durfde ik gewoon mensen aan te kijken en aan te spreken.
Inmiddels is dat behoorlijk veranderd. Nu, veilig achter mijn computer, kan ik zeggen wat ik wil. er is toch niemand die nú reageert. En de meeste van mijn lezers kom ik overdag niet tegen.
Maar ik ben op het schoolplein wél verlegen. Geen idee hoe ik me in een gesprek moet mengen. Ben zelfs benauwd dat sommige leuke mensen me aanspreken omdat ik dan bang ben dat ze me stom vinden reageren. En voila...als ik dan wel heb gereageert vind ik mezelf echt onnozel, en kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik dit of dat heb gezegd. Op weg naar huis bedenk ik dan: ik had zo of zo moeten reageren..maar ja dan is het al te laat.

Verlegenheid. Je hebt er voornamelijk zelf last van. Dus ik heb me voorgenomen om vriendelijk te zijn voor alle mensen die ik tegenkom. Zodat ze weten dat ze bij mij niet verlegen hoeven te zijn..
Nu ikzelf nog, haha.

de spreekbeurt van mijn achtjarige dochter;-)

Ik ga mijn spreek beurt houden over ADD.

Wat is ADD?

ADD is een engelse afkorting. De letters staan voor  Attention Deficit Disorder. In het nederlands heet het Aandachts tekort stoornis. Zoals je al kunt horen: het gaat dus over een stoornis die ervoor zorgt dat je aandacht tekort hebt. Je kunt het zelfs nog duidelijker zeggen: Iets in je hoofd zorgt ervoor dat je je niet kunt concentreren.

Wat is dat dan?

 Je hersenen geven altijd informatie door aan je lichaam, bijvoorbeeld wat je met je ogen ziet of met je oren hoort, of met je handen voelt. Je hersenen kunnen van al die informatie die binnenkomt dan zelf bepalen wat ze gaan onthouden. Als je bijvoorbeeld juf hoort uitleggen, en tegelijkertijd komt er een vrachtwagen langs, dan kunnen je hersenen zelf bedenken dat ze het ene geluid onthouden, namelijk wat juf zegt, en het andere geluid hoeven ze niet te onthouden . Of je leest een boek waarbij plaatjes staan, dan kunnen je hersenen weten: O dit plaatje hoort bij de tekst die ik nu aan het lezen ben, maar dat andere plaatje niet, waarschijnlijk komt daar straks nog tekst over. Dan weet je dus, ik hoef nu eerst alleen dit plaatje te bekijken.

Als je ADD hebt is het moeilijk om dingen te onthouden. Dat komt doordat je niet weet wát belangrijk is om te onthouden en wat niet.   Dus als die vrachtwagen langskomt, en juf is aan het uitleggen, dan vergeet je ineens te luisteren naar juf, omdat er dan een nieuw geluid in je hersenen binnenkomt, die je hersenen ook willen onthouden. En als je als iemand met ADD in een boek veel tekst ziet en veel plaatjes, dan raken je hersenen in de war. En omdat je voor plaatjes minder moeite hoeft te doen dan voor tekst, ga je dus liever eerst alle plaatjes bekijken.

Kinderen die ADD hebben, hebben dus veel moeite om hun aandacht bij de goede dingen te houden. Ze moeten eigenlijk rekenen, maar iemand in de klas tikt steeds met zijn pen,  of juf legt iets uit aan de andere groep. Dan komt er zoveel informatie binnen in je hersenen, dat je hoofd te vol wordt.

Als je hersenen zelf bepalen wat je kunt onthouden en wat niet, dat heet een filter. Het werkt als een soort zeef. Je gooit er een heleboel in, maar wat niet belangrijk is loopt er ook direct weer uit. Dan blijven dus alleen de belangrijke dingen in de zeef achter. Maar bij ADD, zitten er geen gaatjes in de zeef. De onbelangrijke dingen komen samen met de belangrijke dingen in de zeef, en dan moet je dus alsnog tussen alle informatie de belangrijke informatie bepalen.

Zo kan het lijken dat kinderen met ADD nogal dromerig zijn. Ze zitten te “dagdromen”, bijvoorbeeld te staren, of uit het raam te kijken, en ze letten helemaal niet meer op.

En als je ADD hebt kun je daarom ook moeilijk plannen, of schema’s maken, of opruimen. En zelfs luisteren naar een mooi verhaal kan lastig zijn.

Je bent vaak dingen kwijt, want dan ben je vergeten waar je het hebt gelaten.

Soms is het moeilijk om ADD te hebben. Dan zou je wel willen dat je alle belangrijke dingen gewoon zou onthouden. Maar er zitten gelukkig ook leuke kanten aan. Mensen met ADD zijn vaak heel creatief. Ze komen snel op goede ideeën, omdat er zoveel gedachten in hun hoofd blijven steken.

Maar het uitvoeren van die ideeën is dan wel weer lastig, want wáár moet je beginnen?

Gelukkig kunnen mensen met ADD er de grap wel van inzien. Dat scheelt.

vrienden voor het leven?

Als kinderen vriendjes maken gaat dat op basis van eigenlijk niets. Kleine kinderen herkennen zichzelf in een ander klein kind. Hé jij bent  net zo klein als ik, mooi dan horen we dus bij elkaar. Geen moeilijk gedoe, gewoon hup: wij zijn vrienden. Ze hebben (Vaak) geen moeite om een gespreksonderwerp te vinden en vragen elkaar van alles ongegeneerd.
Helaas raken volwassenen die manier van contact maken kwijt in de loop van hun leven. Er zijn misschien enkelen die onbevangen op mensen blijven afstappen, maar de meesten bouwen muurtjes.

Muurtjes bouwen doen we voor onze eigen veiligheid. In deze wereld raakt een mens snel gekwetst of teleurgesteld. Bovendien leren we ons aan bepaalde codes houden die goed zijn voor onszelf en anderen: *Niet te dichtbij iemand staan,
*niet alleen over jezelf praten,
*niet in een eerste gesprek je hele levensverhaal op tafel leggen,
*geen gênante vragen stellen,
*niet reageren met het eerste wat in je op komt.
* enzovoorts...

Codes die goed zijn, maar ook behoorlijk in de weg kunnen gaan staan als het gaat om het maken en onderhouden van vriendschappen.
Mijn ervaring is dat wanneer je je heel goed aan alle regels probeert te houden van wat hoort, en wat wél en niet kan, dat je dan al te gauw doorslaat naar: ik laat mezelf niet kennen, want stel je voor..
de codes worden omgedraaid in je hoofd en gelden nu ánders:
* sta ik niet te dichtbij? kan ik nu wel een hand op iemands schouder leggen of een kus geven, of is dat te intiem?
* praat ik niet te veel over mijzelf? Laat ik maar stil zijn en niet teveel aangeven wat me allemaal bezighoudt.
* misschien zit hij/zij wel niet te wachten op mijn levensverhaal.
* ik zou dit of dat willen weten, maar als ik het vraag vindt hij/zij mij misschien brutaal
* Ik heb bepaalde gedachten bij wat de ander mij vertelt maar zit hij/zij daar nu wel op te wachten?

Kennis maken is al moeilijk, maar vriendschap opbouwen kan soms nog veel ingewikkelder zijn. Vooral wanneer je jezelf niet wilt laten kennen. Of wanneer je jezelf te snel wilt laten kennen, en de ander krijgt geen tijd om daar iets over te vinden.
Hoe eerlijk durven we te zijn? Durf je nog tegen je vriend(in) te zeggen wanneer je het helemaal niet met hem/haar eens bent en waarom? Durf je nog te vragen om hulp wanneer je het niet alleen redt? Durf je nog afstand te nemen en daarna samen je vriendschap te evalueren?

Ik denk dat mensen tegenwoordig snel oppervlakkig vrienden zijn, maar zodra er iets gebeurd waar men even geen raad mee weet, dan haken we snel af. Veel te eng om eerlijk te zijn, en nog veel moeilijker om kritiek van de ander te incasseren, en er eerlijk naar te kijken.
wanneer je vriendschap sluit moet je ervan uit gaan dat jij er bent voor die ander. Jij bent een vriend vóór hem/haar. Je  bent trouw door dik en dun, en je bent eerlijk door dik en dun.
Echte vrienden helpen elkáar verder in het leven.

Ken jij ook zo'n vriendschap waarbij je echt jezelf mag zijn, in welke omstandigheid ook?

wat is witter dan sneeuw?

Het is al meer dan een maand geleden dat ik een blog postte. Ik heb meermaals achter mijn toetsenbord gezeten om weer eens wat gedachtenspinsels op te schrijven, maar elke keer had ik een complete blackout wanneer ik wilde typen. Eén keer zelfs had ik een heel blog klaar om te posten en floep, viel mijn computer uit. Dat is nog eens frustrerend, kan ik je zeggebn.
Maar goed, ik waag een nieuwe poging en we zullen zien waar het schip strandt.

Het nieuwe jaar is al bijna weer een maand oud. Hier in het noorden van het land ligt er een pak sneeuw. Eindelijk wordt het een beetje winters. Niet dat ik daar zo van houd, maar voor de natuurlijke gang van zaken is het niet verkeerd.

Ik keek gisterochtend mijn ogen uit. Wat is die sneeuw toch wit! Ik vroeg aan de kinderen: "wie weet iets te bedenken dat witter is dan sneeuw?" Daar was volgens hen heel wat over te zeggen. Tanden? nee. Onze nieuwe kast? nee ook niet. Snot? hè bah, even gewone dingen graag!
Er kwamen veel dingen langs, maar het was allemaal niet witter dan sneeuw. Tot onze oudste uitriep: De glans van God! Ja dat klopt, de glans van God is zo blinkend wit dat je het niet overleeft om ernaar te kijken.

Maar ik vroeg het met in gedachten een bijbeltekst:
jesaja 1:

18 De HEER zegt: Laten we zien wie er in zijn recht staat.

Al zijn je zonden rood als scharlaken, ze worden wit als sneeuw,

al zijn ze rood als purper, ze worden wit als wol.

zo gaaf als je dan die witte wereld om je heen ziet. God is genadig en wil ons wit maken. Nét zo wit als de sneeuw. Geen vlekje meer te zien. Geen vuiligheid, geen voetstappen, onbezoedelde sneeuw!

langzamerhand

Langzamerhand begint mijn bloedspiegel weer normaal te worden na de ellendige medicijnen die ik had gekregen. Geen medicijnen tegen een depressie, maar medicijnen met hormoon-troep tegen vervelende vrouwenkwalen! Tjonge wat een rotspul. Ik werd er depressief van in een behoorlijk ernstige vorm.
Doodeng als je bedenkt dat ik al jaren niet meer depressief ben geweest en in 4 weken tijd veranderde in iemand die het leven niet meer zag zitten.
Inmiddels ben ik gestopt. Radicaal! Aan mijn lijf geen polonaise. Bovendien besef ik dat ik gezegend ben hierin. Ik kan kiezen om met deze medicijnen te stoppen en dan gaan de gevoelens weer weg. Voor veel mensen met deze gevoelens is er geen keuze. Die zitten er in of ze nu willen of niet, en ik garandeer je dat NIEMAND depressief wil zijn.
Helaas ben ik daar dus heel gevoelig voor, en al jaren aan het vechten voor mezelf, en tegen mezelf, dát ook!

Ik ben jullie dankbaar voor je steun en gebed. Voor alle lieve reacties.
Het doet je beseffen dat je familie veel groter is dan je door hebt. Al die broers en zussen met dezelfde Hemelse Vader, het is fantastisch wanneer je daar bij stil staat.

Vandaag is het de eerste adventszondag. Nog 25 nachtjes dan vieren we de geboorte van onze Heer en Heiland. Hij die alles mogelijk maakt tussen die broers en zussen.
wat zijn we met elkaar gezegend!

verjaardag met een verhaal erachter..

Dit stond op het geboorte kaartje van onze vierde dochter. Haar namen betekenen "Rein"  en "hoopvol" , vandaar dat ik een gedichtje schreef waar dat in terug kwam.

Toen ze op de tweede nacht hals over kop met de ambulance naar het ziekenhuis moest, omdat ze niet meer ademde, bedacht ik in mijn paniek dat het gedichtje misschien ook wel op haar rouwkaartje zou komen. Het zou zo perfect passen dat ik er alleen maar angstiger van werd.

In het ziekenhuis, ze hadden haar inmiddels weer "aan de praat" bleek dat ze een veel te hoge bloeddruk had. Je kunt het zien op de foto's, wat een rode kleur ze had.

Ze deden allerlei onderzoeken en vertelden ons dat er wat met haar hartje of nieren zou zijn. Dat kwam best hard aan, maar ze leefde in elk geval, en we waren tóch dankbaar. In de gemeente baden we voor haar en thuis natuurlijk, en de familie en vrienden baden mee.

Na tien dagen mocht ze naar huis. Wat was ik blij!! Ze moest wel terug komen voor onderzoeken, maar ze deed het heel goed en daarom kon ze mee naar huis.

Na een aantal onderzoeken bleek dat de artsen niets meer konden vinden van de problemen die ze had. Ook had ze geen hoge bloeddruk meer, ze leek kern gezond.

En dat was ze ook want God had haar genezen!

Een week nadat ze thuis was gekomen werd ik ziek. Borstontsteking dacht ik. Ik belde een buurvrouw en die heeft de andere kinderen naar school gebracht en de één na jongste meegenomen.

Tussen de middag kwam ze even bij me kijken. Dat was maar goed ook want ik was zo doodziek dat ze direct de alarmlijn van de huisarts belde met het bevel dat hij nú moest komen.

Ik ging naar het ziekenhuis en bleek twee borst abcessen te hebben.

Dat werd een operatie en twee weken ziekenhuis. De baby mocht gelukkig mee, en ik ben zelfs borstvoeding blijven geven.

Wat waren we moe van alles toen we eindelijk weer thuis waren!!

Maar onze dochter werd verkouden. Al gauw was ik bang dat het weer op ziekenhuis zou uitlopen dus ik trok aan de bel bij de huisarts. Ik kon komen en hij bekeek haar. Ik kon gerust zijn, ze was alleen een beetje verkouden.

We zagen het één nacht aan, en nog een nacht. Een vreselijke nacht, want ik deed geen oog dicht. Mijn meisje kreeg haast geen lucht en ik zat steeds bij de kinderwagenbak waar ze in lag op het voeteneind van ons bed.

Ik zei de volgende dag tegen mijn man dat ik bang was en graag naar de huisartsenpost wilde. Dat was op 18 december.

Toen de huisarts haar zag schrok hij zich wild. Ze moest met spoed naar het ziekenhuis.

Het bleek het RS-virus te zijn, en de kinderarts zei dat ze het waarschijnlijk niet zou halen. Dit was de derde ziekenhuis opname in 6 weken tijd! 

Ik moest melk kolven, dat ze door een sonde kreeg. (kolven uit mijn open borst, de wond moest zelf sluiten)

Ze werd in slaap gehouden en we mochten haar zelfs niet meer aanraken.

Wat was ze ziek!!

Met kerst was ik jarig en mijn ouders kwamen ook even bij haar kijken:

op 30 december was ze weer sterk genoeg om mee te gaan naar huis. We werden gewaarschuwd dat ze waarschijnlijk bronchitis of astma zou krijgen, maar dat is niet gebeurd.

Ze is een sterke, gezonde eigenwijze meid geworden van wie we allemaal heel veel houden.

Een zegen voor ons gezin.

Wat is God groot!

En vandaag vieren we haar zesde verjaardag.

gif in je oren

Sinds ik absoluut geen conditie meer had en had bedacht dat dat anders moest, ben ik begonnen met hardlopen. Ik loop met een programma van "start to run" op mijn mp3. Dat helpt om je conditie heel geleidelijk aan weer op peil te krijgen.
Eerlijk gezegd ben ik heel trots op mezelf dat ik al weken achter elkaar iedere dinsdag, donderdag en zaterdagochtend, mijn ape-pakkie weer aan doe en weer met frisse tegenzin mijn rondje loop/ren.
Het gaat langzamerhand echt vooruit!
Toch is er één ding wat me hoe langer hoe meer gaat tegenstaan. En dat is de muziek die ze voor me hebben uitgekozen.
In het begin van de lessen waren het liederen die ik kon gebruiken. Ik begon te lopen en de muziek ging bijvoorbeeld: "I wish you well, I hope you survive" Dat is natuurlijk bemoedigend en ik moest er vaak om glimlachen. Soms was het net of God zelf tegen me sprak als ik in de "middle of no where" liep en de volgende tekst voorbij kwam: "every step you take, every move you make, I'll be watching you! O can't you see, you belong to me..".

Maar hoe verder de lessen komen, hoe naargeestiger muziek er te horen is. 't Is één en al gif in je oren:
Promiscuous girl
Wherever you are
Im' all alone
And it's you that I want

N: Promiscuous boy
You already know
That I’m all yours
What you waiting for?

Promiscuous girl
You're teasing me
You know what I want
And I got what you need

N: Promiscuous boy
Let's get to the point
Cause we're on a roll
Are you ready?

En dat is dan nog maar één van de teksten. Ik hoor regelmatig woorden als "Motherfucker" voorbij komen, of vrouwen die zingen dat ze nu eindelijk eens seks met een vrouw willen. "meisje vertel je man niet dat je hier bent, maar als hij je niet geeft wat je wil, kom gerust langs.."

Ik schaam me voor die muziek in mijn oren. Dat is helemaal niet de voeding die ik zo hard nodig heb om het rennen vol te houden, ondanks lekkere ritmes.
filippenzen 4 zegt het zo:

Verder, broeders, al wat waar is,  al wat eerbaar is, al wat rechtvaardig is, al  wat rein is, al wat lieflijk is, al wat welluidend is, als er enige deugd is en als er iets prijzenswaardigs is, bedenk dat.

9 Wat u ook geleerd en ontvangen en gehoord en in mij gezien hebt, doe dat; en de God van de vrede zal met u zijn.

Dat kan niet met die muziek in mijn oren. Het is pure gif. Maar wat moet ik dán? Ik ben al zo ver gekomen en wil niet stoppen met de lessen omdat het zo goed gaat.

Wat zouden jullie doen?

de tijd

Je hoort hem wekelijks voorbij komen, het cliché: "o wat gaat de tijd toch snel".
En het is zo waar. De tijd gaat zo snel. Ik verbaas me regelmatig over bijvoorbeeld de APK van de auto. Die is nog maar net geweest als Roop zegt dat hij een afspraak gaat maken voor een APK. Dan zeg ik verbaasd: dat hoeft toch maar eens per jaar? Waarop hij zegt: inderdaad vandaar dat ik nu weer een afspraak moet maken, want we zijn alweer een jaar verder.

Soms wil ik aan mijn dochters vragen: "o, weet je nog dat..." waarop ik me ineens realiseer dat ze toen nog heel klein waren of zelfs nog niet eens geboren.

Ik kan me nog goed herinneren dat onze oudste (ze was toen 7) tegen onze tweede zei: "Die lamp is al heel heel oud, die is nog van vóór dat ik bestond!!" We hadden hem gewoon gekocht toen we gingen trouwen, en naar mijn idee was hij splinternieuw. Haha, zo zie je.

Maar steeds vaker realiseer ik me dat NU nooit meer terug zal komen. Ze zijn maar één keer kind, en het vliegt voorbij.
Als mijn moeder het vroeger zei kon ik me er zo weinig bij voorstellen. Je had alle tijd van de wereld, want je was nog niet eens volwassen, en het duurde juist té lang voor het wel in zicht kwam.

De verkeringstijd van Roop en mij duurde bijna 5 jaar, en wat was dat láng! Nu zijn we alweer 14 jaar getrouwd, en is wat dat nog maar kort.

We zijn geschapen in de tijd. Maar voor God is er geen tijd. Hij is eeuwig. Hij is er altijd geweest, en zal er altijd zijn. Duizend jaar is als één dag, en één dag is als duizend jaar.
Hij staat boven de tijd, hij heeft macht over de tijd. Onvoorstelbaar als je erover nadenkt. Want als mens kun je niets, maar dan ook niets aan de tijd veranderen.

Wat wil ik eigenlijk zeggen?? Niks, ik denk gewoon hard op. Soms doe ik dat..

Laat ik maar afsluiten met deze tegeltjeswijsheid:

Dus geniet van vandaag en heb het goed samen.

hoe ongelovigen ons zien..

Afgelopen weekend vierden we het 45 jarig huwelijksjubileum van mijn schoonouders. Het was een druk, mooi en gezellig weekend waar we met plezier op terug kunnen kijken.
Toch loop je, wanneer je met 30 mensen bij elkaar bent, ook tegen de verschillen aan. Zo gingen we niet állemaal naar de kerk op zondagmorgen.
Het is voor een gelovige christen moeilijk om te zien dat familieleden het geloof loslaten. Het is verdrietig omdat jíj gelooft dat dit de enige weg is om tot je recht te kunnen komen.

's avonds, zaten we met een groepje van zwagers en schoonzussen te praten over de kerk. Zij gaan niet, of nauwelijks, of hebben slechte ervaringen met kerkmensen. Ik ga wel, twee keer per zondag, en probeer er te zijn voor mijn medemens.

wat zeg je terug wanneer je hoort dat mensen nooit vragen waarom hij /zij zondags nooit meer in de kerk komt. Wat zeg je als Christen terug wanneer mensen je hypocriet vinden omdat je andere dingen preekt dan je waar kunt maken? Hoe reageer je wanneer normen en waarden soms meer leven bij ongelovigen dan bij de gelovigen zelf?
Hoe leg je uit dat alles uit God is en door God en tot God, wanneer mensen die God helemaal niet kennen en herkennen in een Christen?

Het gesprek heeft mij weer even flink door elkaar geschud. Mensen zijn onbetrouwbaar, buiten, én vooral ook vaak binnen de kerk. Maar de kerk is geen werk van mensen handen. Als dat zo was had de kerk al die eeuwen niet overleefd.

Heer Jezus, vergeef ons onze schuld. Vergeef het ons dat wij uw naam vaker te schande maken dan eren. Dat wij onze blik afwenden als mensen u verlaten. Dat we hen geen liefde betonen en mild zijn zoals u bent.
Wat moet er van de kerk worden Heer als U zelf niet zorgt dat uw wil gedaan wordt?!

Ik denk dat je niet persé iets terug hoeft te zeggen. Ik denk dat luisteren veel belangrijker is. Luister maar naar het hele verhaal wat er achter zit. Kijk maar eerlijk naar je eigen tekorten en geef toe dat dingen verkeerd zijn gegaan. Erken dat je geen haar beter bent dan al die anderen.

Lieve ongelovige die misschien mijn blog leest:
Het spijt me, dat we hypocriet zijn geweest. Wij zijn geen haar beter dan jullie. Wij voelen ons ook geen haar beter. Als wij alles zouden moeten doen wat we preken komen we er net zo slecht vanaf. Ook christenen scheiden, stelen, slaan mensen in elkaar, roddelen, vloeken en zijn hebzuchtig en gierig.
En op die manier kunnen ook wij niet in de hemel komen. Maar Jezus is gekomen voor de zieken en niet voor de gezonden. "Gezonde mensen hebben geen dokter nodig" zei hij. Wij zitten bij elkaar in de kerk omdat we samen een dokter nodig hebben die ons verlost van alle kwalijke menselijke onmacht om het goed te doen. En we houden elkaar Jezus woorden voor. Zijn woorden klinken (als het goed is) in de kerk. En Hij heeft het recht om die dingen te zeggen, want Hij was mens net als wij, maar zonder te zondigen!!
Als je wat van het geloof wilt begrijpen begin dan bij Jezus en niet bij ons christenen, want wij maken er een potje van!
liefs Loïs

voor dejarige

Dag lieve kleine schattebout
nu ben je al weer acht jaar oud
wat heerlijk om je "mam" te zijn
o bleef je nog maar héél lang klein

 Soms hebben we de grootste lol
soms zitten onze hoofden vol
met stomme add-igheid
maar jij bent tóch mijn lieve meid

 Je lijkt op mij, dat is te zien
en da's niet altijd fijn misschien
maar net als ik ben jij Gods kind
ik denk dat ik dat het mooiste vind

Ik kijk terug..waar blijft de tijd?
jij kijkt vooruit da's goed mijn meid
Kijk maar naar al het moois wat komt
tot alle onrust eens verstomd

fijne verjaardag schat!

onmogelijk..of toch niet

ploetervoeten in de aarde

opgezogen worden

loswrikken

opnieuw een stapje dichterbij...

Ik voel me alsof ik af en toe in een moeras loop en de overkant niet halen kan.

Waarom mag ik niet gewoon wraak nemen als mij onrecht word aangedaan??

Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, want er staat geschreven dat de Heer zegt: ‘Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden.’ (rom 12:19)

Maar dán wil ik tenminste mijn hart spuien, en anderen waarschuwen voor degene die zo konkelt en draait..

Stel, voor zover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven.(rom 12:18)

Okee, je wilt Jezus volgen in je leven. En elke dag belijd je dat Hij Heer is over je leven..Maar dán gebeurd er iets wat zó onrechtvaardig is. Het wordt je aangedaan door iemand die óók belijd dat Jezus Heer is.

Vragen stormen op je af. Woede borrelt naar boven. Tranen laten zich maar moeizaam bedwingen want...dit is NIET EERLIJK!!!

Ineens word het volgen van Jezus praktijk! Niet alleen met de mond, maar ook met de daden!!

Geen wraak, geen vergeldingsdrang, maar gebed, geduld, vergeving en liefde...

Hiertoe ben ik niet in staat denk ik kwaad!

" vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren" leert Jezus ons bidden.

"heb uw vijanden lief, bid voor wie u vervolgen" "zegen, vervloek niet!"

Het is als wandelen op water! Eigenlijk onmogelijk! Maar met de blik op Jezus en in de kracht van zijn Geest tóch mogelijk, want bij God is niets onmogelijk.