zoektocht naar het volmaakte

Mens, waar ben je gebleven?

waar is je echtheid, je kwetsbaarheid, je aanhankelijkheid?

In een samenleving waar authenticiteit als een zeer belangrijke waarde wordt gezien, groeien mijn kinderen op. Iedereen roept het van de daken: "wees lekker jezelf" of "ze moeten me maar nemen zoals ik ben" en meer van dat soort leuzen.

Hoe vaker ik het hoor, hoe meer ik in de war raak. Want wat is tegenwoordig jezelf zijn? waar is de mens gebleven?

Heb je pijn? Dan ben je geen doorzetter. Ben je werkloos? Dan komt dat van je imago of leeftijd. Of je bent natuurlijk gewoon lui! Krijg je rimpeltjes? Ook daar is gewoon wat aan te doen. Peperdure cremepjes  pretenderen een gladde en jonger uitziende huid. Gestrest? Yoga al geprobeerd? lekker naar het strand? oeh,,eerst de sportschool en een goede bikini-wax. Lage schoolresultaten? gewoon weinig in je mars. Of je bent alweer lui.

Overal zie je gejaagde en afgepeigerde mensen. De andere helft laat botox spuiten, zodat ze 's avonds door kunnen halen en er toch uitgerust eruitzien als ze 's morgens om 8 uur op het werk moeten zijn. Niemand kan zien dat ze moe zijn, ideaal!

 De zonnebankbruine gezichten met opgespoten lippen zijn al lang geen uitzondering meer. want "je wil er wel een beetje goed uitzien, toch?".

Waar je mee omgaat, daar wordt je mee besmet, is een gezegde. Hoe meer deze dingen voor komen, hoe meer mijn kinderen denken dat het dus normaal is om je te verstoppen, en dan te roepen dat je je steeds beter in je vel voelt. Hoe volmaakter mensen het willen, hoe onvolmaakter het wordt. Onnatuurlijk, onecht, ongekend ben je dan.

Met drie puberdochters in huis en één die er straks nog achteraan komt, maak ik me ernstige zorgen als christen moeder. Hoe kan ik in mijn ééntje op tegen de hele cultuur van ijdelheid en leugens?

Mijn dochters staan voor de spiegel te draaien en zeggen vervolgens met een zucht: ik wou dat ik er zo uitzag als..( en dan volgt een naam). Wat??? Waarom in vredes naam. Ze zijn prachtig!

De oudste durft niet te zwemmen, want stel je voor dat er ergens nog een schaamhaar zichtbaar is.

De tweede vraagt voortdurend of ze er wel goed uitziet...

Het internet staat vol met vloggers. schreeuwend om aandacht, maar vooral om volgers. Want hoe meer volgers hoe beter je bent gelukt als mens.

En al het bovenstaande komt maar van één ding: Verlangen om geliefd en gekend te zijn.

en daarmee gelijk de angst om dat niet te zijn.

Maar wat als je gewoon mag weten dát je geliefd bent en gekend wordt. Door een volmaakte LIEFDE en een volmaakt KENNEN. namelijk door degene die je heeft bedacht, ontworpen, liefdevol geweven in de schoot van je moeder.

Hoe moet de mens tegenwoordig de zachte fluistering van Vaders liefde verstaan, wanneer hij het constant overschreeuwd met "zie mij, houd van mij"

Met al zijn pogingen het leven leuker en beter te maken, komt de mens steeds verder weg van de enige manier om dat te doen. Luisteren naar Vader. Bij Hem op schoot, in zijn sterke armen ervaren dat je écht geliefd bent. En volledig gekend. Juist met ál je tekortkomingen, en al je falen. Met ál je geploeter om iemand te zijn, zegt Hij:  je bént allang iemand. Uniek, bijzonder.. Maar door je eigen eigenwijsheid takel je af. Kóm met mij mee: ik maak je volmaakt gelukkig.

Ik moet er van zuchten, want ook ikzelf ben zo beïnvloedbaar. Wanneer gaan we ons concentreren op wat échte, onvoorwaardelijke liefde betekent? Concentreer je vandaag! Wees wakker voor alle misleiding en ontmasker die in je gedachten.

de ontwikkeling van kinderen (begrenzen)

Voor mijn "werk" als leider van een kinderclub, (dat is dus in mijn vrije tijd, niet echt mijn werk) heb ik laatst een cursus gegeven over de ontwikkeling van kinderen. En natuurlijk valt daarover zoveel te zeggen dat dat niet in één blog past. maar wat me trof was dat veel leiders van onze kinderclub zo weinig wisten over grenzen stellen.

Er heerst een sfeer dat je geen grenzen mag stelen aan het gedrag van een kind, en al helemaal niet als dat kind niet je eigen kind is. Veel volwassenen zijn onzeker over hun aanpak, en willen vooral aardig gevonden worden.
Ik begrijp heel goed dat het vervelend voelt als een kind doet alsof het jou niet aardig vind, maar dat wil niet zeggen dat je er goed aan doet om dan maar geen grenzen te stellen.

In de cursus heb ik het zo bespreekbaar gemaakt:

Ieder kind heeft veiligheid nodig om zich goed te kunnen ontwikkelen. Naast fysieke veiligheid (een thuis, gezond voedsel, bescherming, goede nachtrust en goede hygiënne) bestaat er ook emotionele veiligheid. Die emotionele veiligheid kun je bieden door drie dingen: Liefde (aandacht), communicatie (aandacht) en begrenzing (aandacht). Met aandacht bedoel ik niet dat je altijd het kind op de wenken hoeft te bedienen, want dat is absoluut niet zo. Maar present zijn op momenten dat het kind je iets wil vertellen.
*Oogcontact maken, en niet van achter je mobiel mompelen,
* herhalen van wat je kind zegt, zodat je zeker weet of je het goed hebt begrepen,
* Positieve dingen benoemen die je bij je kind ziet
* complimenten maken over die positieve dingen enz.

Grenzen zijn er over het algemeen niet alleen om de boze dingen buiten te houden, maar ook om wat er binnen is te beschermen.  Ieder kind zoekt naar die bescherming, om dat het nog niet in staat is volledig zelf te bepalen wat goed en slecht is.
Wanneer een kind grenzen op zoekt is dat zoeken naar veiligheid. het kind test jou op je betrouwbaarheid. Dan kun je dus ook beter maar betrouwbaar blijken te zijn. Wanneer je een grens hebt aangegeven,  gaat ieder kind van nature die grens verkennen. Jij zegt nee? Hoe nee is jouw nee eigenlijk?
Je bent dus geen boeman als je een concequentie stelt aan het gedrag van een kind. eigenlijk ben je bezig met veiligheid bieden. Dat scheelt een stuk wanneer je binnenkort zo situatie tegenkomt.
Achteraf zal het even lijken of het kind je stom vind en nooit meer aan zal kijken, maar ik kan je verzekeren: Er is niets zo veilig voor een kind als een volwassene die doet wat ie zegt, en zegt wat ie doet.

Bied kinderen die veiligheid, en zie het kind, en niet je eigen drang o zo leuk mogelijk te blijven.

verjaardag met een verhaal erachter..

Dit stond op het geboorte kaartje van onze vierde dochter. Haar namen betekenen "Rein"  en "hoopvol" , vandaar dat ik een gedichtje schreef waar dat in terug kwam.

Toen ze op de tweede nacht hals over kop met de ambulance naar het ziekenhuis moest, omdat ze niet meer ademde, bedacht ik in mijn paniek dat het gedichtje misschien ook wel op haar rouwkaartje zou komen. Het zou zo perfect passen dat ik er alleen maar angstiger van werd.

In het ziekenhuis, ze hadden haar inmiddels weer "aan de praat" bleek dat ze een veel te hoge bloeddruk had. Je kunt het zien op de foto's, wat een rode kleur ze had.

Ze deden allerlei onderzoeken en vertelden ons dat er wat met haar hartje of nieren zou zijn. Dat kwam best hard aan, maar ze leefde in elk geval, en we waren tóch dankbaar. In de gemeente baden we voor haar en thuis natuurlijk, en de familie en vrienden baden mee.

Na tien dagen mocht ze naar huis. Wat was ik blij!! Ze moest wel terug komen voor onderzoeken, maar ze deed het heel goed en daarom kon ze mee naar huis.

Na een aantal onderzoeken bleek dat de artsen niets meer konden vinden van de problemen die ze had. Ook had ze geen hoge bloeddruk meer, ze leek kern gezond.

En dat was ze ook want God had haar genezen!

Een week nadat ze thuis was gekomen werd ik ziek. Borstontsteking dacht ik. Ik belde een buurvrouw en die heeft de andere kinderen naar school gebracht en de één na jongste meegenomen.

Tussen de middag kwam ze even bij me kijken. Dat was maar goed ook want ik was zo doodziek dat ze direct de alarmlijn van de huisarts belde met het bevel dat hij nú moest komen.

Ik ging naar het ziekenhuis en bleek twee borst abcessen te hebben.

Dat werd een operatie en twee weken ziekenhuis. De baby mocht gelukkig mee, en ik ben zelfs borstvoeding blijven geven.

Wat waren we moe van alles toen we eindelijk weer thuis waren!!

Maar onze dochter werd verkouden. Al gauw was ik bang dat het weer op ziekenhuis zou uitlopen dus ik trok aan de bel bij de huisarts. Ik kon komen en hij bekeek haar. Ik kon gerust zijn, ze was alleen een beetje verkouden.

We zagen het één nacht aan, en nog een nacht. Een vreselijke nacht, want ik deed geen oog dicht. Mijn meisje kreeg haast geen lucht en ik zat steeds bij de kinderwagenbak waar ze in lag op het voeteneind van ons bed.

Ik zei de volgende dag tegen mijn man dat ik bang was en graag naar de huisartsenpost wilde. Dat was op 18 december.

Toen de huisarts haar zag schrok hij zich wild. Ze moest met spoed naar het ziekenhuis.

Het bleek het RS-virus te zijn, en de kinderarts zei dat ze het waarschijnlijk niet zou halen. Dit was de derde ziekenhuis opname in 6 weken tijd! 

Ik moest melk kolven, dat ze door een sonde kreeg. (kolven uit mijn open borst, de wond moest zelf sluiten)

Ze werd in slaap gehouden en we mochten haar zelfs niet meer aanraken.

Wat was ze ziek!!

Met kerst was ik jarig en mijn ouders kwamen ook even bij haar kijken:

op 30 december was ze weer sterk genoeg om mee te gaan naar huis. We werden gewaarschuwd dat ze waarschijnlijk bronchitis of astma zou krijgen, maar dat is niet gebeurd.

Ze is een sterke, gezonde eigenwijze meid geworden van wie we allemaal heel veel houden.

Een zegen voor ons gezin.

Wat is God groot!

En vandaag vieren we haar zesde verjaardag.

die kant op!

En álweer zit ze op haar kamer! Alweer moet ik constateren dat het met haar echt niet vanzelf goed zal gaan. Het is zo hard werken voor ons allebei. Voor mij, maar zeker ook voor haar. In haar ogen ben ik een moeder die niks begrijpt, niet snapt dat de wereld heel anders is dan ik beweer..
In haar ogen is het alleen maar onrecht wat ik haar aandoe en houd ik niet van haar. Ik beperk haar, ik geef duidelijkheid, ik stel grenzen. Maar zij wil vrijheid!
We hebben al een poosje een stoplicht ingesteld. Groen is goed gedrag, Oranje is riskant want dan neig je naar Rood, en Rood is gedrag waar je straf voor krijgt. De straf bestaat uit een kwartier in afzondering, wat op haar eigen slaapkamer is. Oranje? Dan mag ze zelf weer bepalen wanneer ze van haar kamer komt, bij Rood moet ze wachten tot wij haar komen halen.

Het ging een poos heel goed. Maar de laatste tijd is het weer helemaal mis. Iedere zin die je tegen haar zegt kan rekenen op een reactie. Grote monden, schreeuwen, trappen, deuren slaan..
Iedereen wordt beïnvloed. Ook de andere kinderen beginnen te schreeuwen tegen elkaar.
En voor ik er erg in heb doe ik ook mee...

Ik voel me moedeloos en verdrietig. Ik houd van haar, maar soms is het gewoon zo moeilijk om geduldig te blijven en alles te doen volgens haar "gebruiksaanwijzing".
Steeds opnieuw bots ik tegen mijn  eigen onvermogen om het goed te doen. Waarom kunnen we nou niet gewoon leuk doen tegen elkaar? Ik zit een dag lang te bedenken hóe ik het tegen haar moet zeggen als er iets moet veranderen, maar veranderen is verschrikkelijk voor haar. Alle veranderingen zijn een aanslag op haar leven lijkt het wel. Die kleren wil ze aan, zó moet haar haar zitten, en wie er anders over denkt krijgt de wind van voren. Óok als ze compleet voor schut loopt kan ik er niks van zeggen. Nee ze is geen puber, ze is mijn dochter met ASS.

Ik wou dat ik haar begreep, ik wou dat ze mij begreep, maar we begrijpen er allebei niks van. Alsof je bij elkaar wilt komen en er een grote doorzichtige muur tussen zit. Onmacht overheerst aan twee kanten.
De enige connectie die we hebben is:

Zingen!

Dus zing ik de longen uit mijn lijf en vraag haar tweede stem te zingen. Dat kan ze als de beste! Ze zingt als een nachtegaal, en dat vind ik niet alleen...
Zing maar kind, zing alle onmacht er maar uit. We zingen tot we erbij neer vallen. tot de tranen over onze wangen biggelen en we elkaar in de armen kunnen vallen. Eventjes is het dan goed...

Wat heb ik nu al een verlangen naar straks, wanneer er geen tranen meer zijn en ik haar zal zien zoals God haar heeft bedoeld. Dat zij mij mag zien zoals God mij heeft bedoeld. Bestemming bereikt.
Maar dat is straks pas. En voor nu bid ik mijn knieën kapot dat ik het goed mag doen voor haar. En ik pak haar hand stevig vast, ook al wil ze los! En ik zeg: "die kant uit" ook al wil zij de andere kant uit.
Dáár gaan we heen...want dán komt het goed!

7 dingen die ik mijn dochters wil leren

Omdat ik geen zoons heb, en wij dus alleen maar dochter hoeven op te voeden, kan ik niet zeggen wat het verschil is tussen het opvoeden van dochters en het opvoeden van zoons.

Vroeger dacht ik in al mijn fantasie, dat ik moeder zou zijn van 6 jongens. Dat is niet uitgekomen natuurlijk, maar omdat ik dat dacht, had ik ook al allerlei gedachten over de dingen die ik hen wilde leren.
Ik dacht: als ik jongens krijg, wil ik ze zéker leren dat vrouwen en mannen nogal verschillen in aard. Ik zou hen dan die verschillen bijbrengen en ze leren om vrouwen te koesteren, te waarderen en te respecteren.
Mijn schoondochters zouden fantastische mannen hebben...
Maar goed, het ziet er niet naar uit dat ik ooit schoondochters zal krijgen.

Dus het leek me handig mijn ideeën een beetje om te vormen..
Mijn schoonzoons zullen fantastische vrouwen krijgen!

7 dingen die ik mijn dochters wil leren:

1. Respecteer je man 
Je man zal anders zijn dan jij. Hij zal andere opvattingen hebben, en andere prioriteiten. Hij zal misschien niet zo vaak willen praten als jij en ook tijd nodig hebben om tot zichzelf te komen. Respecteer dat.

2. help je man
Jij bent door God geschapen als de hulp die bij hem (je man) past. Juist omdat mannen en vrouwen andere capaciteiten hebben kun je daarom een goede aanvulling voor elkaar zijn. Als hij bepaalde dingen moeilijk vind, help hem dan. Dat doe je bij mannen niet door ze te bemoederen!! Maar vraag rustig of je iets kan doen om hem erbij te helpen. Bedissel niet, maak de dienst niet uit, behandel hem niet als KIND!!!

3.bid voor je man
Jouw man zal net zo goed zijn tekortkomingen hebben. En ook zijn zorgen, zijn twijfels, zijn valkuilen.
Bid voor hem om zegen. Zegen in zijn werk, zegen in zijn man zijn (misschien in zijn vaderschap!)
God wil elk oprecht gebed verhoren.

4. leer je eigen man goed kennen en begrijpen
Over het algemeen praten vrouwen meer dan mannen. Vrouwen hebben er behoefte aan dingen te delen.
Als het even kan zitten vrouwen op hun praat-stoel. Denk er aan dat je leert luisteren. Vraag je man hoe het op zijn werk was, luister, stel vragen die je meer begrip en inzicht in zijn dagelijks leven kunnen bieden. Wanneer je investeert in het leren luisteren en begrijpen zal hij dat omgekeerd ook gaan doen.

5.leer mannen in het algemeen begrijpen
mannen zijn visueel ingesteld. Zij kijken gemakkelijk naar vrouwen. Gewoon omdat God vrouwen zo mooi heeft gemaakt. Begrijp dat het voor mannen lastig is hun blik af te wenden wanneer zij een mooie vrouw zien. Begrijp ook dat jij in je kledingstijl daar invloed op hebt. Kleed je daarom niet uitdagend of bloot. Help mannen om zuiver te blijven naar hun eigen vrouw. Help jouw man ook om zijn blik af te wenden. Vertel wat het met je doet als je merkt dat hij naar andere vrouwen kijkt. Wees open over verleidingen.

6 stimuleer je man in dingen naar Gods wil
Misschien raakt je man het zicht op God kwijt door zijn verantwoordelijkheden. Of vindt hij het moeilijk om afhankelijk te zijn. Jij bent dan zijn zicht op God. Vertel hem wie God is en wat zijn genade betekend. Stimuleer hem in dingen naar Gods hart.

7 Heb jezelf lief!
Je man houd van jou. Vind je mooi, wil het leven met je delen. Besef dat dat lastig is wanneer jij jezelf niet kunt liefhebben. Zie jezelf als een kostbare parel in Gods hand. Je bent allereerst zijn dochter! Verzorg jezelf, besteed tijd aan dingen die rust geven en waar je van kunt genieten. Neem tijd voor stilte en gesprek met God. Dank elke dag voor de dingen die je mocht ontvangen. Jij bent niet minder waard dan je man. Jij hoeft geen sloofje te zijn, niet jezelf voortdurend weg te cijferen. Wees wie je bent, zoals God je heeft gemaakt!

Natuurlijk zijn er veel meer dingen die ik mijn dochters zou willen leren, maar deze hebben betrekking op hun huwelijk, als ze mogen trouwen.

Wat zou jij je dochters willen leren..
of wat heb je ze al geleerd?

etiketkinderen??

Ik heb zojuist op uitzendig gemist deze reportage gezien. Over waarom er toch steeds meer kinderen bij komen die een etiket opgeplakt krijgen.

Helaas moet ik als moeder van zogenaamde "etiketkinderen" constateren dat de berichtgeving behoorlijk eenzijdig is. Na het kijken van de documentaire bekruipt mij het gevoel dat we niet meer aan de kampen kunnen ontkomen. Het ene kamp beweert dat er tegenwoordig veel te veel (zo niet álle) kinderen té snel een etiket opgedrukt krijgen, terwijl het andere kamp zich verdedigd en aangeeft dat hún kind écht aantoonbaar probleem gedrag vertoond.

Het doet mij denken aan de discussie van een aantal jaar geleden tussen werkende en thuisblijfmoeders.
Waarom kunnen we niet gewoon naar elkaar luisteren?

Hoe lang moet je aanzien dat je gezin volledig de soep in loopt, terwijl je angstvallig alle onderzoeken vermijd omdat je je kinderen niet wilt labelen?
Is het niet té complex om dat even in een klein uur uitéén te zetten met als eindconclusie: ouders willen hun kinderen een etiket opdrukken wanneer de cijfers kelderen, en dat terwijl er helemaal niets aan de hand is.
Kinderen zijn net zo druk als vroeger. jongens hebben een meester nodig, enzovoorts.

Alle clichés die mensen uit zich zelf al roepen, worden in de documentaire nog eens benadrukt.
Waar is het probleem van de ongezonde voeding, die behoorlijke invloed op het gedrag kan hebben?
Waar is het probleem van de vele televisie-programma's voor kinderen, terwijl ze beter buiten kunnen spelen?
Wie benoemd dat niet alle kinderen het erg vinden om eindelijk te begrijpen waarom het zo gefrustreerd raakt?

Waar zijn de ouders in de reportage die het eindeloos hebben aangezien, maar niet anders kunnen dan toe te geven: Mijn kind is anders, en dat is okee. Maar het is wel ánders, dus gaan wij het kind helpen om daarmee om te gaan.

Ik heb 4 dochters, drie met een etiket. Wij zijn een gezin met een stuk of 7 etiketten, maar géén pillen.
We zijn dol op elkaar, we proberen elkaar te helpen bij de zwakheden en ontdekken elkaar aan de gaven en talenten die er zijn.

Wie zijn wij om een ander te veroordelen die alleen het beste zoekt voor zijn/haar kind. Het voelt waarschijnlijk stoer om te zeggen dat iemand alleen maar etiketten wil plakken, maar geloof me: je maakt er meer mee kapot dan dat je ermee oplost.

Ik vind het triest dat ik de neiging voel om me te verdedigen. God weet dat ik oprecht het beste voor heb met dit gezin dat ik van Hem te leen heb.
maar zo'n reportage zorgt er juist voor dat ik mijn mond  houd over alle problemen die ik ervaar binnenskamers, en  weer net doe of wij het perfecte gezinnetje zijn. Schaamte en angst voor onterechte veroordeling heeft er al bij veel ouders voor gezorgd dat ze niet meer om hulp durven vragen.
Je wordt beklemd tussen alle oordelen : heb je een te druk of onhandelbaar kind? Schaam je! Plak je er een etiket op? Schaam je!

Sinds wanneer zijn we zo liefdeloos?

gezinsvorming, een kwetsbaar onderwerp..

Er is één onderwerp wat wel een soort taboe lijkt in mijn directe omgeving en dat is gezinsvorming.

Dat vind ik heel lastig, want ik zou graag met andere moeders (en vaders) hebben doorgepraat over het vormen van een gezin. Wat "regel"  je zelf, en wat laat je de schepper "regelen"?

Ik ben erg dankbaar voor de vier kinderen die we van God mochten ontvangen. Ik ben gek op kinderen! Ze hebben me daarnaast ook veel, heel veel, energie gekost, en doen dat nog. Maar wel op een verrijkende manier.

Toen onze dochters nog wat kleiner waren, en ik nog "in de luiers" zat, heb ik mezelf wel eens piekerend afgevraagd waarom vrouwen zo graag willen moederen? Het is de belangrijkste maar ook verreweg de moeilijkste taak die ik ooit heb gehad.

Maar ik denk dat onze Goede God, het in een vrouw heeft gelegd om naar kinderen te verlangen. Het ene mens kent dat verlangen meer dan het andere mens, maar bijna iedereen zal het wel ergens kunnen herkennen.

Met dat verlangen rekenend is het heel lastig om ook je verantwoordelijkheid voor de grootte van je gezin te nemen. 

Ik ben een vrouw die het prachtig vind om zwanger te zijn (ben het niet nu hoor), en te bevallen en dan die eerste jaren, waarin ze zo afhankelijk zijn... Ik vind het heerlijk!

Maar ze worden ook groot, en moeten letterlijk álles leren. En dan blijkt dat de zonde ook in hen zit. En wordt je dagelijks met je eigen tekorten geconfronteerd. 

Omdat ik lichamelijk niet bepaald sterk ben, hebben mijn man en ik na ons derde kindje besloten dat "dit het was". Wat ik toen niet wist was dat ik op dat moment al zwanger was van ons vierde kindje. Omdat ik het ook nogal een drastisch en pijnlijk besluit vond (ik was graag in elk opzicht zo sterk geweest, dat ik een groter gezin kon handelen), was het een grote verrassing dat we nóg een kindje kregen.

Hormonaal was het mijn redding, omdat door de hormonen van deze zwangerschap de laatste symptomen van een post-partum depressie verdwenen.

God was daarmee zo eindeloos genadig voor ons, dat we ons vierde kind écht als een geschenk hebben ervaren.

Maar daarmee was het gezin dus "compleet". Als ik mijn eigen egoïstische wil mocht volgen waren hierna nog meer kinderen geboren, maar mijn man is redelijker en verstandiger dan ik.

Toch blijft het verlangen zo af en toe weer de kop op steken. En dat terwijl ik gewoon al kinderen héb. Ik vraag me soms af hoe pijnlijk het moet zijn, wanneer je (nog) geen kinderen kúnt krijgen.

Inmiddels lopen er heel veel zwangere vrouwen rond in mijn omgeving, en dat beneemt me soms in eens de adem. De tranen springen in mijn ogen als ik mijn verlangens heel even de ruimte geef. Het blijft moeilijk om redelijk te zijn. Maar voor mijn dochters en mijn man is het het verstandigst om hen de liefde en aandacht te geven die ze nodig hebben. 

Het blijft een kwetsbaar onderwerp, maar toch wil ik vragen: Hoe is dit voor jullie?

tussen servet en tafellaken

O ik moet even wat kwijt..ik kan het niet laten.
Al ben ik bang dat wanneer "mevrouw" erachter komt, ze me zal dwingen dit blog te verwijderen.
Haha, ik heb het over onze oudste. Wát een lekkere puber wordt dat. En, omdat het de eerste puber is, die uit mijzelf voortkomt, sta ik af en toe best met mijn oren te klapperen.
Pubers op zich, daar ken ik er vele van. Ik vind het altijd zó'n leuke fase in een mensen leven. Nou ja, eerder boeiend, want het is natuurlijk voor hen zelf lang niet makkelijk.
Je voelt je al zo groot, terwijl iedereen nog dénkt dat je klein bent.

Onze dochter zat zonet aan tafel haar vakantie-plannen uit de doeken te doen. Ze wilde graag met twee vriendinnen zelfstandig gaan camperen. Whahaha, haar vader en ik zaten allebei ineens heel druk op onze wangen te kauwen, want in lachen uitbarsten is niet zo'n handige keuze.
"voorlopig", begon ik heel voorzichtig...
-"tggg, ik kan heus wel voor mezelf zorgen hoor!"barstte zij uit, zonder mijn vervolg af te wachten.
"vast wel, maar voorlopig, gaan we dat nog niet doen." probeerde ik nog een keer.
-"waarom niet, dat is leueueuk!! Ik mag ook nooit wat.."
Reken maar op een jaar of 6 schatje, daarna zien we wel weer. Hahaha.

Vervolgens is ze haar kralen-armbandjes aan het knopen en wil ze toch nog even met haar zusjes in de tuin spelen, lekker ding!

Het is echt een bijzondere fase. Tussen servet en tafellaken, zei mijn eigen moeder altijd. En wat is het nog maar kort geleden dat ik zelf in die fase zat. Echt alweer twintig jaar???
Nou, dat zal een hele troost zijn voor haar: Over twintig jaar, of zelfs nog méér, hoor je het jezelf tegen je eigen dochter zeggen!!

gezinsavond

Vanaf morgen gaan wij om de vrijdag een gezinsavond houden. De ene week gaan ze naar kidzklup , een bijbelclub waar ikzelf les geef, en de andere week gaan we dus gezinsavonden houden.
De kinderen hebben er helemaal zin in, en ik ook natuurlijk. Papa vindt het allemaal okee, als hij maar niet te veel hoeft voor te bereiden. die taak komt dus bij mij te liggen.
Ik heb van het internet natuurlijk al heel wat ideeën afgehaald.

* als gezin een kunstwerk maken'
* samen een familie brievenbus maken, die je kunt gebruiken als je iets wilt zeggen tegen één van de gezinsleden maar het niet durft. Of gewoon voor verrassings briefjes met een lieve boodschap
*spelletjes avond.
* foto's en filmpjes bekijken van toen ze klein waren
* speurtocht per fiets of wandelend
* picknicken in de huiskamer (of zomers buiten)
*doorgeef verhaal vertellen
*kaartjes maken voor mensen en dan naar de brievenbus met z'n allen
*zwemmen in een meer ('s zomers)
* avondwandeling (s winters met zaklampen door het donker)
*sjoel-comeptitie
enzovoorts..
Er zijn genoeg leuke dingen te verzinnen, maar ik houd me altijd aanbevolen voor jullie ideeën.
Natuurlijk wil ik ook bepaalde thema's ter sprake brengen, maar ik denk dat ik dat op andere momenten al genoeg doe. Ik ben nogal een prekerige moeder haha.

Laat je reactie achter als je leuke ervaringen hebt hiermee, want ik ben heel benieuwd.
Dan zal ik een keer weer laten weten hoe het bevalt.

alweer 10 jaar..

lief meiske,

Nu ben je alweer 10! Kun je nagaan. Voor mijn idee ben je er nog maar net. Voor jou idee ben je er al een heel leven. En het klopt allebei.
Wat hebben we al een boel meegemaakt samen. Van schattig, rustig baby'tje groeide je naar een schuw peutertje dat niet meer at. Wat een ellende. Je kind zien verhongeren voor je ogen is iets wat ik nooit meer zou willen meemaken! Wat een zorgen hebben we ons om je gemaakt. En steeds kwamen we er maar niet achter wat er met je aan de hand was.
Toen je 3 en een half was veranderde je opnieuw. Niet meer schuw, maar juist een allemans vriend. Maar luisteren?? Daar had je nog nooit van gehoord. En al die tijd bleven we tobben met je gewicht..
Hoe meer regels er kwamen, hoe meer jij liet zien dat dat té veel gevraagd was. Je ging naar school en al gauw ging het de juf ook opvallen: er was iets..maar wat!
Aan je cijfers hebben we nooit wat kunnen zien, die waren meer dan prima. Maar je gedrag in de klas en thuis was zo anders dan bij andere kinderen.
Toen je 6 was hebben we uiteindelijk weer hulp gezocht. We kwamen op de afdeling autisme spectrum stoornissen. Ik wist zo zeker dat we daar verkeerd zaten... Jij had géén autisme. Je kon toch gewoon heel goed spelen, keek mensen aan, voerde gesprekken met ons, speelde graag toneel.
Wat triest, want het had je veel jaren gescheeld, als ik wat beter had gekeken en wat meer kennis had gehad.
We kwamen op de afdeling gedrag stoornissen, en na veel onderzoek kregen we de diagnose ODD.
Wát viel er veel op zijn plek. We waren er van overtuigd dat deze diagnose klopte! Pappa en ik deden een oudertraining en leerden je beter begrijpen. (dachten we).
We deden allemaal zo verschrikkelijk ons best. Jij liep op je tenen, wij liepen over eieren..
Ruim twee jaar hebben we aangemodderd. Het zou uiteindelijk toch moeten gaan helpen, alle dingen die we leerden.
Totdat je een sova training ging doen. Je was zó alleen, en wilde zo graag vriendinnetjes. Ook eens een keer worden uitgenodigd enzovoorts.
Terwijl jij de sova training deed, zat ik in de wachtkamer met je zussen en keken we leuke boekjes. Je zus kwam met dit boekje aan en we lazen het samen: "alle hondjes hebben ADHD". Zij had net de diagnose gekregen en vond het een geweldig boek. Even later kwam ze ook nog met dit boekje aan. Omdat het in dezelfde stijl was leek het haar leuk om het ook te bekijken: "alle katten hebben asperger".
Plotseling vielen alle puzzelstukjes op hun plek. Maar..Hoe kon dit zo zijn? Ik weet nog precies hoe ik me voelde: warm koud, opgelucht en bezorgd...
Jij kwam met je begeleider terug, en zij wilde graag een gesprek met mij hebben.
Op dat gesprek gaf ze aan dat jij geen vooruitgang maakte met de sova training. Ze begreep niet waarom niet. Ik had het boekje uit de wachtkamer mee genomen en liet het haar zien.
Helaas geloofde ze niet dat dat er aan de hand kon zijn, en hebben we nog een poosje doorgetobt.
Later ben je gelukkig opnieuw onderzocht en toen kwam het inderdaad wél boven tafel.
Nu ben je net klaar met een intensieve thuitherapie en wat zijn we trots op je.
Wat een talenten komen bovendrijven nu je lekkerder in je vel zit. En toen je eergister jarig was stonden er zomaar 5 klasgenootjes op de stoep om je te feliciteren. Vriendjes dus! Wie had dat gedacht!
Ik ben heel dankbaar dat we er samen goed uit zijn gekomen. Al zal het altijd een enorme uitdaging blijven om ons in elkaar en onszelf te verdiepen.
Jij bent absoluut een parel in Gods hand!
Gefeliciteerd schat.

 

Kusje van je mamma

doordeweeksigheid of koeien en kalveren

hèhè, het is weer 7 uur 's avonds. nu hebben we de dikste drukte voor vandaag gehad, want de jongste twee liggen lekker vroeg op bed. (in het westen van het land leggen ze kinderen IN bed, maar in het noorden leggen ze kinderen OP bed ;-))
na alle hectiek van een mama die zómaar ineens in een ziekenhuis kan liggen, en waar je niet eens op schoot bij mag zitten als ze wél weer thuis is, hebben onze jongste meiden een fase van afreageren.
Natuurlijk doen ze dat elk op hun eigen manier, en is het best logisch, maar het kost ook de nodige energie en ik ben dan ook blij dat ze vroeg liggen.

Onze jongste is nogal een bijdehante tante. Ze is 5, maar af en toe kon je wel eens denken dat ze 20 jaar ouder is dan haar lijf doet vermoeden. Ze komt met uiterst gevatte opmerkingen, en trekt meestal logische conclusies uit verhalen die haar oren niet eens aangaan. Bij haar moet ik er echt om denken dat ze lekker kind mag zijn.
Laatst werd ze getoetst op school (cito groep 1) en ze bleek alles goed te hebben. A+  noemen ze dat. Dus werd ze door-getoetst (cito groep 2) en ook hier bleek ze erg goed te scoren. Verbaast me niet. Ze zat in groep 1, maar kan al schrijven en lezen, en begint met rekenen. Logisch gevolg is dat ze sinds vorige week in groep 2 zit en na de zomervakantie naar groep 3 gaat.
Al deed ze al veel werk op het niveau van groep 2, toch mag ze nu op woensdagen ook naar school om "letters te leren". Dat leek haar wel wat. Vorige week dinsdagavond zat ze bij ons aan de grote tafel en vroeg zich hard op af wat dat dan inhield."Mamma, wat is dat eigenlijk: letters leren?" Ik legde haar uit dat juf dan bijvoorbeeld een 'k' op het bord schrijft en dan zegt dat dat de 'k' is van Krokodil en Kikker en Komkommer...
Ze keek me verbijsterd aan? Was dát een letter leren? tgggg, belachelijk, dat kon ze al láng! Haha ik moest er wel om lachen, ze dacht dat groep 2 heel moeilijk zou zijn, maar dat viel tegen, haha. Tégen ja, want moeilijk is leuk in haar geval.

Wat kunnen kinderen toch verschillen onderling. Want terwijl haar zusje alle moeilijke dingen geweldig vind, heeft onze éénnajongste het maar zwaar. Op zich kan ze prima leren, maar o dat concentreren! Het gaat haar niet gemakkelijk af. Tegelijkertijd is het een enorm strebertje, en neemt ze geen genoegen met minder dan goed. Helaas voor haar gaat haar zelfvertrouwen al een poosje met sprongen achteruit. Dat rekenen valt niet mee zeg! Steeds heeft ze haar werk niet op tijd af en moet het mee naar huis. Dat was de eerste keer nog reuze interessant, maar inmiddels is het een blok aan haar been. Heb je al de hele dag zitten worstelen om je aandacht erbij te houden, moet je thuis ook nog eens die rot-sommen maken. En dat terwijl je langs het raam vriendjes en vriendinnetjes ziet skeeleren. Ach ach, het valt niet mee.
"meisje, kijk even hier naar je sommen, en niet naar buiten! kom op: wat is 37 -24? Dan doe je eerst?"
Het schatje kijkt naar buiten, en dan naar haar sommen en dan weer naar buiten en wéér naar haar sommen..."eh..eh...37-24? eh...eh 37.." weer naar buiten. Ik probeer het nog es: "wat is 30-20?".
"dertig-min-twintig-dertig-min-twintig-dertig.." "joehoe, schatje, let nou even op. Wat is 3-2?"
Dan flitst er eindelijk een blik van herkenning over haar gezicht."1, dus 30-20 is 10." Ze kijkt me trots aan en wil op haar papiertje gelijk een 10 invullen. -"Hó! Je bent nog niet klaar! Nu Nog 7-4.."
Haar bijdehante zusje hoeft niet lang na te denken, terwijl het getreuzel opnieuw begint roept ze triomfantelijk: "3! ik weet het goeder dan haar hè mama?"

Ach ja, zo gaat dat op een doordeweekse dag. Bij ieder kind zijn eigen genieterij en zorg. En dan heb ik het nog niet eens over de oudste twee gehad!!

Als moeder wring je jezelf in alle bochten die bestaan om ze een goede basis te geven. Ik houd van ze, van alle vier evenveel maar van alle vier anders.

zo heeeeeerlijk opvoedkundig correct

O ik ben al weer een poosje aan het oefenen met opvoeden. Een hele uitdaging zoals de meeste ouders zullen beamen. Als je nagaat welke vrucht van de Geest nog niet al te rijp is in mijn leven (geduld bijvoorbeeld), is het steeds weer een overwinning wanneer ik merk dat mijn pogingen gestaag vorderen.
Nee, ik weiger het bijltje erbij neer te gooien, al is die neiging dikwijls groter dan mijn motivatie om wederom consequent te blijven.
Het dient een doel, dat houd ik voor ogen!
En dus blijven we dapper in ons "groene gebiedje" wanneer de stoom uit onze oren dreigt te komen.
 En ik hoor mezelf voor de 1.000.000.000.000.000ste keer zeggen: "ik wil het hier graag gezellig houden, wil jij daar niet aan meewerken dan mag je even ergens anders heen gaan, waar ik geen last van je heb",
vergezeld van een al te vriendelijk knikje naar de deur.
Wanneer het kind dan stampt en met een grom blijft staan, de armen voor het lijf gekruist en de spreekwoordelijke dodelijke blik, dan negeer ik dat en tel vriendelijk tot drie zonder oogcontact te maken en tadadadaaaa HET WERKT ook nog! Het kind rent boos naar boven en even later hoor ik een vrolijke blokfluit die mij verteld dat er geen vuiltje aan de lucht is. Is dit mijn huis??
Maar ik heb niet zo lang om van de schrik te bekomen, want gelukkig staan er alweer twee anderen voor mijn neus te ruziën. Pffff, wat een opluchting, ik was al bang dat het een keer gezellig zou worden in huis.
De pot staat de ketel heel duidelijk te maken dat ie zwart is en dat daar hoognodig iets aan moet gebeuren ware het niet dat degene die daar iets over te zeggen heeft dan daartussen moet komen, en daar niet de kans voor krijgt zelfs niet wanneer er herhaaldelijk vriendelijk om stilte wordt gevraagd, geroepen, geschreeuwd...
en eindelijk kijk ik in twee verbaasde snoeten die bol staan van verbaasdheid: HET MOEDERMENS KÁN HET NOG, SCHREEUWEN, DA'S LANG GELEDEN!
Maar het moedermens baalt  van zichzelf. oo, lief groen gebiedje, waar was je nou??
Heel rustig vertel ik het nog maar eens: "Ik wil het hier graag gezellig hou...." Gelukkig voor jullie, trouwe lezers, kun je het kabaal niet op papier typen, maar ze beginnen beiden hun betoog te houden op volume, en zijn beledigd dat ik partij kies (wat ik dan nog helemaal niet heb gedaan...) en dat zij altijd de schuld krijgen.
Ik denk dat dat gewoon gewoonte is.
Ik haal adem om aan mijn volgende zin te beginnen en daar staat in eens blokfluitend kind voor mijn neus op een enthousiaste toon te betogen dat ze "oude jan en jonge jan" met twee blokfluiten in haar mond tegelijk kan spelen, en of ik even wil luisteren. Atwoord? Daar hebben mijn kinderen nog nooit op gewacht.
Dus begint het concert tegelijk, terwijl de andere twee nog staan te argumenteren waarom zij gelijk hebben en de ander niet.
Wat staat mij te doen? Had ik ergens nog wat reserve geduld opgeslagen? "jij gaat even naar je kamer, jij gaat even naar je kamer, jij gaat even naar je kamer."  Drie kinderen staren me verbijsterd aan. Maar mijn blik is duidelijk. Ik wil het graag gezellig hebben hier beneden. Jullie kennelijk niet, maar dat is jullie probleem niet het mijne!
Gevolg? Rust is huis. Al is het dan omdat ik het heb gedáán!

Uiteindelijk zullen ze me dankbaar zijn, maar tot die tijd zal ik goed moeten wortelen, en levend water moeten opzuigen, want die vruchten groeien maar héél langzaam.

een woorden-verzamel-schrift..

Onze jongste dochter is vijf en nogal bijdehand. Ze krijgt nou eenmaal veel mee van de meiden die boven haar zitten. Al heel vroeg sprak ze in volzinnen en ze kende alle letters van het alfabet voor ze naar school ging.
Haar juf had dan ook al voor de zomervakantie een paar keer een opmerking gemaakt over haar slimmigheid, en wij, haar vader en ik, dachten dat ze zou doorstromen naar groep 2. Maar nee, ze was nog iets te veel kind om al naar groep 2 te kunnen. Haar juf zei dat ze beter nog een jaartje groep 1 kon doen.
Ze was niet taakgericht..

Omdat wij al enige ervaring hebben met ADHD komt me dat niet heel raar voor. Al onze dochters hebben een korte concentratie en zijn nogal fladderig van aard. Ik denk zelf niet dat dat over gaat van een extra jaartje groep 1. Maar ach, we hebben alle tijd en als ze zich ontwikkelen wil zal ze dat sowieso wel doen, of ze nou in 1 of 2 zit.

Een half jaar verder blijkt dat ze echt niet van plan is te wachten op de rest. Ze leest inmiddels en schrijft ook al. Daar heb ik niets voor gedaan, ze doet het zelf.
Af en toe houd ik mijn hart vast: ze moet nog 2 jaar wachten voor ze écht "gaat leren lezen" en dan zal ze zich vreselijk vervelen denk ik. Maar komt tijd komt raad.

's Avonds als ik haar in bed leg heeft ze altijd het hoogste woord. Eerst avondgebedje, dan voorlezen en dán tadadadaaaa moet mamma een grapje doen. Tja, maar mijn fantasie is gewoon wel eens op. Bovendien heb ik lang niet altijd de energie of het humeur voor een grapje.
Maar nu heb ik iets nieuws bedacht in plaats van een grapje. Het Woorden-Verzamel-Schrift.
Ze heeft een schriftje uitgezocht en iedere avond mag zij er iets in schrijven wat mama dan moet voorlezen.

Het is een daverend succes. Ik weet van te voren niet wat ze gaat schrijven en ze vind het helemaal geweldig dat zij iets schrijft en dat mama dat dan ook nog kan lezen. zelf heb ik er maar even onder geschreven wat er staat, want misschien kan ik het later niet meer precies lezen, maar ik vind het super knap.

Bij 14 december was ze té ziek en heb ik dus maar opgeschreven wat ze zei. De dag er na hebben we overgeslagen, maar verder hebben we er dikke lol in samen.
Schrijfstertje in de dop.

Het scheelt me in elk geval een hoop grapjes om te verzinnen. na vijf jaar grapjes ben je daar ook wel eens klaar mee.
Geweldig he, die ongecontroleerde letters en die verzinsels van een vijfjarig brein?

nee, je bent niet wat je doet..

Ik vind het een ellendige strijd. Welke?
De strijd tegen het idee dat kinderen zijn wat ze doen.
Kinderen dóen soms vervelend, maar dat wil nog niet zeggen dat ze vervelend zíjn!!
Kinderen doen soms moeilijk, maar dat wil nog niet zeggen dat ze moeilijk zíjn.
En zelfs al doen kinderen heel erg vrolijk, dat wil ook niet zeggen dat ze het zijn.

Laatst kwam weer een van onze dochters thuis met een sip snoetje. "wat is er?" vroeg ik.
-"ik ben maan." verkondigde ze. "Ben jij máán?" vroeg ik alsof ik haar niet had verstaan.. "wat is maan?"-"iedereen is met rekenen zon, en ik ben maan." zei ze om zich te verduidelijken.
"lieverd, jij bént geen maan, " zei ik, "jij dóet maan. En dat geeft niks. Jij bent een meisje, jij bent mijn dochter, jij bént Gods lieve kind, en jij dóet maan."
Ze schudde haar hoofd, "ik ben met lezen zon, en met rekenen maan, en met taal ook zon, en daarbij is (.naam...)  maan en (.naam van een ander kind....) sterren. Maar ik wil zon zijn en...(ratel ratel ratel)."
Nog een keer begon ik op  mijn meest verantwoorde moeder toontje: "jij bént geen maan. Want jij bent niet je rekenwerk. Jij bent een meisje die rekenen moeilijk vind, maar jij bent niet een moeilijk meisje dat rekent.."

Sowieso heb ik moeite met de prestatiegerichte maatschappij waarin onze kinderen opgroeien. In elk geval gaat het dan om prestaties die geen eeuwigheidswaarde hebben.
Mijn kinderen (en alle kinderen)  hebben hun eigen talenten, waar ik trots op ben en van geniet. Maar ze zijn niet wat ze kunnen.
Ik houd van ze om wie ze zijn, niet om wat ze doen.
Zo vaak hoor ik moeders zeggen: "die van mij zijn soms zo vervelend!" maar ze bedoelen: ze dóen soms zo vervelend.

Misschien leg ik op alle slakken zout. Maar tóch hoop ik dat ik bij mag dragen aan bewustwording bij ouders over wat je zegt tegen je kind.
Vooral als je kind gevoelig is, (die van mij zíjn dat, al doen ze het niet altijd;-)) is het belangrijk om op je woorden te letten.
Vermijd ook woorden zoals "altijd" en "nooit" wanneer je het over het gedrag van je kind hebt. Dus niet: "jullie luisteren ook nooit, als ik wat zeg" maar: "ik heb zojuist dit en dat gezegd en ik merk dat jullie daar niet naar luisteren. Dat vind ik vervelend gedrag." Dus niet: "Je bent altijd te laat beneden." maar: "jij bent vaak laat beneden, en dat vind ik niet leuk."

Ik heb het moeten leren, dat geef ik toe... Maar de winst in het zelfbeeld van je kind is de moeite waard.
Ik wilde alleen dat ze zoiets op de Pabo zouden leren. Of wanneer dat al geleerd wordt, dat leerkrachten daarmee zouden oefenen.
Zodat al onze kinderen leren dat ze waardevol zijn. Alleen al om het feit dat ze schepsels zijn van een grote God, die ze met aandacht en liefde schiep in de buik van hun moeder.

vijf alweer

vandaag precies vijf jaar geleden werd onze jongste dochter geboren.

Ik merkte dat ik zwanger was in een tijd dat het niet goed met me ging en we hadden allerlei innerlijke vragen omtrent haar komst. Was dit "handig"? Zo kun je als mens denken...

Maar wat een zegen van God is dit kind geweest. In al die 5 jaar hebben we zoveel van haar mogen genieten, en leren, dat ik me achteraf wel eens schaam voor mijn twijfels toen.
God weet echt beter dan wij wat goed voor ons is.
Als ik nu naar dat meiske kijk, met haar grappige sproeten-snoetje en heldere oogjes, haar stralende glimlach zie en haar verklaringen hoor over wat ze allemaal meemaakt, dan kan me dat diep ontroeren.

Laatst dacht ik dat het leuk was om eens te ontbijten bij Ikea met de meiden. Dus wij op weg. Ineens bleek de weg afgesloten en er was geen omleiding. Ik zat me hardop te realiseren dat ik dan even de weg niet wist.
De oudste drie trokken mijn zorgelijke gezicht ook en verzonnen mee wat we moesten doen..
Maar de jongste niet. "rustig doorrijden" zei ze, eigenwijs als ze is, "God wijst je altijd de weg."
En zo was het natuurlijk. Toen we aankwamen bij de Ikea glimlachte ze naar me: "zie je? je hoeft nooit bang te zijn als je de weg niet weet."
Uit de mond van kinderen hebt gij U lof bereidt om een macht tegen uw vijanden te bouwen.

Feestje dus vandaag. Ik ben God dankbaar voor haar in ons leven!

consequenties

Sinds Juli hebben we af en toe een IPG-er in huis. Dat is iemand van de (schrik niet) Intensieve Psychiatrische Gezinszorg. Voornamelijk vanwege één van de dochters die ASS heeft. (autisme spectrum stoornis).  Een heel lang voor traject met oudertrainingen en dat soort toestanden heeft er uiteindelijk toe geleid dat deze mevrouw ons thuis komt begeleiden.  Het komt erop neer dat je gewoon geen andere mogelijkheid meer ziet.
Nou ben ik geen moeder die alles maar laat gebeuren. Voor mijn gevoel zit ik "er boven op", en ben ik de hele dag bezig om: de moeder te zijn, alles in goede banen te leiden, en vooral rustig te blijven.

Voordat ik mijn kuikens kreeg wist ik al wat voor soort gezin ik graag wilde. Een Godvrezend, liefdevol, veilig nest, waar de band sterk is en waar ze later met veel plezier op terug kijken.
Toen oudste bijna drie was kwam tweede. Wat heerlijk als ik nu de foto's terug kijk. Wat een prachtig gezinnetje. Maar mijn herinneringen zeggen dat het toen al aanpoten was. want de praktijk is zoveel weerbarstiger dan de theorie. Twee en een half jaar later kwam derde en nog eens twee jaar later vierde.
Vier jonge kinderen op een rij. Met zulke sterke karakters dat ik me af en toe geen raad weet.  Ik ben zelf ook niet echt een zachte vrouw met een zoetgevooisde manier van praten. Mijn wil is drie keer zo groot dan goed voor me is, en ze hebben het dus echt niet van een vreemde... (Dat alleen al klinkt altijd alsof het mijn eigen schuld is als het niet loopt)
Toen onze ASS-dochter 6 was werd de diagnose ODD gesteld. Ze bleek een kind wat niet kón luisteren, zich niet aan regels kón houden en dat maar heel langzaam zou kunnen leren. Een storing in de gewetensontwikkeling was daar de oorzaak van zeiden ze. Natuurlijk waren mijn man en ik opgelucht. We waren dus toch niet gek. Het was dus toch een ander kind dan de rest, en dat onze inspanningen weinig resultaat hadden kwam  van iets waar we nog niets van wisten. Dus wat doe je? Je gaat lezen, praten, trainen, en proberen je kind met andere ogen te zien.
Het allerbelangrijkste dat ik heb geleerd is om in "het groene gebied te blijven". Zo noem ik dat zelf hoor, het is geen term uit de hulpverlening.  De dochters zijn zó op zoek naar veiligheid en grenzen dat ze er voortdurend overheen gaan om te kijken wat mamma zal doen. Mamma denkt bij zichzelf: ik wil graag een lieve moeder zijn en is daarom onduidelijk in de grenzen. "doe maar even niet" in plaats van: "stop daarmee, dit is geen goed gedrag.Ik wil graag dat je....".
Ik heb door schade en schande moeten leren, dat wanneer er geen consequenties zitten aan ongewenst gedrag, of onvoldoende consequenties, het kind beloond wordt voor zijn gedrag en er dus mee door zal gaan. Wie heeft er baat bij gedrag wat niet beloond wordt? Niemand. Dus als gedrag niet ophoudt, ondanks dat je voor je idee al van alles hebt geprobeerd, dan heeft het kind op de één of andere manier baat bij zijn gedrag.
Vaak zie je het zelf niet, omdat je er middenin zit.
Om een voorbeeld te noemen wat heel klein is maar wel duidelijk...
Onze dochters schreeuwen, slaan met de deuren en stampen de trap op wanneer hen iets niet zint. Ik dacht altijd: ze moeten zich kunnen uiten wanneer ze boos zijn. Maar tegelijkertijd probeerde ik er ook iets aan te doen. Dat was bij mij al twijfel, waardoor ik niet goed wist hoe ik het aan moest pakken. Want ook dacht ik: als ik ze altijd hun gang laat gaan, doen ze dit als volwassenen nog!
Al schreeuwend roepen:"niet schreeuwen" hielp niet. De kinderen achterna roepen: niet stampen, hielp ook niet. Bij voorbaat zeggen hielp weinig, want ik mistte er altijd één, en dat was precies het ding dat ze gingen doen.
Tot ik leerde: consequenties van ongewenst gedrag liggen bij het kind en niet bij mij. Sla je met de deur? Kom maar terug, doe maar drie keer zachtjes overnieuw. Stamp je de trap op? Kom maar terug, loop maar drie keer zachtjes de trap op en af. Schreeuw je? Zeg het maar drie keer zachtjes overnieuw. Eet je je brood niet op? dan krijg je je brood wanneer wij een koekje krijgen. Het is dan dus in plaats van het koekje, dus dat koekje mis je dan gewoon. pech voor jou. (gaat het kind schreeuwen, blijf in je onverschillige groene gebied. Pech, had jij zelf maar...je weet nu dat het niet leuk is, dus volgende keer heb je een nieuwe kans.)
Heel irritant voor het kind, maar ik kon ineens in mijn groene gebiedje blijven, omdat ik wist dat ik veiligheid bood.
Rijmpjes werken heel goed bij kleinere kinderen. "we houden onze mond als er niets aardigs uit komt".

Het is nog steeds een valkuil om niet te vaak consequenties aan gedrag te verbinden juist omdat je het graag gezellig wilt houden. Maar nu is het steeds zo dat wanneer ik situaties met de IPG-er bespreek ik halverwege mijn eigen verhaal haar antwoord al in mijn hoofd hoor. Hoeveel profijt heeft het kind van dit gedrag? Zit jij op de kast? Kan het met een omweg toch een beloning krijgen voor dit gedrag?

O man, opvoeden is een hele klus. Het zal ook wel nooit echt makkelijk worden. Maar één ding heb ik geleerd: ik ben de ouder van mijn kind. Ik weet beter wat goed voor het kind is. Daarom heb ik de taak veilige grenzen te bieden en die consequent vast te houden. vermoeiend, maar zeker de moeite waard.
Niet de tv houd mijn kind in het gareel, dat moet ikzelf doen, met liefde en oprechte aandacht voor het kind wanneer het zichzelf is=beloning.

Ook door regels kan een kind merken: Jij bent waardevol. Ik doe moeite voor jou.
En tenslotte: een mens is nooit groter dan op zijn knieën.

Ouderavond

man, 't is me het weekje wel. Tot nu toe ben ik alle avonden weg geweest in verband met zeer uitéénlopende afspraken.
Gister, na een hele dag hard ploeteren (we hebben de tent opgehaald, die stond nog immer in het vechtdal te wachten op een mooi weekend, maar helaas nu is het te koud) was het dan ouderavond op de school van onze kuikens.
En niet zomaar een ouderavond. De school is begonnen met de "kanjertraining". Dat is een training voor de sociaal emotionele ontwikkeling bij kinderen. Informatie kunt u vinden op http://www.kanjertraining.nl/ .

Heel interessant moet ik zeggen. Ze werken met 4 soorten gedrag. Dat noemen ze Petten. Zo heb je de witte pet, de zwarte, de rode en de gele. Iedere pet staat voor een bepaald soort gedrag.
Dat gedrag is ontstaan verschillende omstandigheden in het leven van een kind.
de kinderen krijgen een verhaal te horen over een jongetje dat op een dag een dorpje ontdekte tussen de struiken. Hij zag dat dorpje nog maar net of er kwamen vogels aan met een zwarte pet die hem begonnen ze pesten. "dit is ons dorp, jij hebt hier niets te zoeken, maak dat je weg komt, wij zijn hier de baas."  Toen kwamen er apen uit de rode huisjes, met een rode pet op en zij begonnen heel hard om die vogels te lachen: "Haha, zie je dat, wat die vogels doen? hahaha heel grappig, kijk eens hoe ze dat jongetje weg pesten." Het jongetje zag dat er ook gele en witte huisjes waren. Uit de witte huisjes kwamen twee tijgers met een trapje. Zij vertelden het jongetje dat er in de gele huisjes bange konijnen woonden. Die durfden niet naar buiten te komen, omdat ze altijd werden gepest door de zwarte petten en dat de rode petten daar dan om gingen lachen. Ze bleven dus veilig in hun huisjes. De tijgers waren dapper en hielpen graag iedereen.

Uiteindelijk bedankt het jongetje dan dat de bange konijnen hun gele pet af moeten zetten en een witte (zoéén als de tijgers hebben) op moeten zetten. Dat lukt, de konijnen gaan meer dingen durven. maar natuurlijk wordt dat niet gepikt door de zwarte en rode petten. Uiteindelijk moeten die dus ook een witte pet krijgen.

Ik vertel het natuurlijk na in mijn eigen woorden, maar ik hoop dat de strekking duidelijk is. Wij zijn samen in de klas, en we houden rekening met elkaars gevoelens. We mogen allemaal veilig zijn, zodat we kunnen laten zien wie we écht zijn.

Vanmorgen vroeg ik aan derde: "wat voor pet heb jij meestal op?" Ze wist het meteen: de gele! Ik ben een bang konijn, zei ze. Ik schudde mijn hoofd. nee hoor, schat, zei ik, jij bent diep van binnen een tijger, maar je voelt je soms een bang konijn en dan gedraag je je zo. Ze keek me aarzelend aan. Ze was daar nog niet zo zeker van. Zij, een tijger?? Ik vroeg:"wie is bij jullie in de klas de aller-belangrijkste? Wat vind jij? Ze twijfelde niet en zei: we zijn allemaal even belangrijk, er is niemand die het belangrijkste is."zie je wel?" zei ik, "jij bent een tijger, want jij weet hoe het zit."
De zon brak door in haar onzekere hartje.

Je mag stevig staan, met je hoofd omhoog. Jij bent net zo waardevol als ieder ander! God heeft jou uniek en met veel liefde gemaakt, en Hij heeft je oprecht lief!
Voor alle gele petten die dit lezen: wees niet bang! Voel dat je geliefd bent door je Maker.