de oplossing

misschien zijn jullie wel vet nieuwsgierig naar de oplossing van het raadsel van vorige week.
Punt is: ik ben ook nieuwsgierig. Het hele gebeuren speelt zich namelijk bij mij van binnen af.
Ik ben niet de enige met een bang kind, een dictator en een soldaat van binnen, dus daarom heb ik het gedeeld.
Inmiddels ben ik samen met een deskundige therapeut op zoek naar de oplossing van het raadsel.
Ik was nieuwsgierig of jullie zomaar "ploep" de oplossing hadden, maar dat was dus niet het geval.
Wat mij dan ook wel weer gerust stelt, omdat ik het dus gewoon heel moeilijk MAG vinden, omdat het ook moeilijk IS!
ik hoop dat jullie niet teleurgesteld zijn, en als dat wel het geval is..

VET PECH !!! (oeh dat voelt best lekker!)

raadsel..

vier mensen in één ruimte.
Een bang kind, een dictator, een soldaat en een volwassen vrouw.
Het kind zit snikkend in een hoekje. De dictator staat er vlak boven naar te kijken, en mompelt steeds: stil zijn, houdt je stil. Hij sist: stel je niet aan, ga rechtop staat, doe vrolijk.
Gehoorzaam pakt de soldaat het kind bij de arm en trekt het omhoog. De soldaat is ook bang. Bang voor de dictator. De soldaat denkt het kind te moeten beschermen tegen hem.  Het kind is alweer vrolijk hoor, zegt hij tegen de dictator. Er was niets aan de hand, het gaat alweer. Hij staat tussen de dictator en het kind in, zodat de dictator het kind niet meer kan zien. De soldaat kijkt achter zich naar het kind. Hij ziet een bang snoetje en betraande oogjes, maar ...er is niks aan de hand, want de dictator moet denken dat het goed gaat, anders wordt hij woedend op het kind.
Het kind is blij en dankbaar voor de soldaat. Nu denkt de dictator tenminste dat het goed gaat. Maar het kind is ook boos op de soldaat want de volwassen vrouw, ergens achter in de kamer denkt nu ook dat het goed gaat. En het gaat helemaal nog niet goed.
Het kind begint hartverscheurend te huilen, en de volwassen vrouw kijkt gealarmeerd op. Is het kind in gevaar.
Soldaat, zegt ze, laat me eens bij het kind. De soldaat weet dat hij van de volwassen vrouw niets te vrezen heeft en gaat opzij. Maar dán ziet de dictator het snoetje van het bange kind. Woest haalt hij uit, en slaat het kind in het gezicht. Jij waardeloos stuk onvermogen, roept hij. De volwassen vrouw deinst achteruit. Oei, ze kan maar beter afstand houden nu. Tegen zo'n dictator kan ze niet op. En als hij haar slaat, kan ze niet meer voor het bange kind zorgen. Van een afstand roept ze naar het kind: niet geloven wat hij tegen je zegt, je bent waardevol. Dat je bang bent is zo logisch. Ik ben ook wel eens bang.
Maar hij is niet bang, roept de soldaat. Hij is vrolijk, precies zoals iedereen het graag wil zien, he kind? Het kind ziet de dreigende blik van de dictator en knikt gauw van ja.  een geforceerd glimlachje om de mond. Kijk, zie je, zegt de soldaat sussend tegen de dictator en de volwassen vrouw, niets aan de hand. De dictator glimlacht gerustgesteld.
De volwassen vrouw is er nog niet gerust op. Ze begrijpt wel dat het niet heel handig is om de dictator in dezelfde ruimte te laten verblijven als het kind. En de soldaat, hoe goed hij het ook bedoeld, maakt het het kind heel moeilijk. Want het kind wordt door allebei gedwongen iets te zijn wat het niet is.
misschien een idee om de soldaat weg te sturen?
Zal ik de soldaat weg sturen? vraagt de volwassen vrouw aan het kind. Het kind aarzelt. door de soldaat kan ik niet laten zien hoe ik me echt voel, denkt het kind. Het knikt, het zal beter worden zonder de soldaat.
Maar als de soldaat weg is, dan staat daar de dictator dreigend te kijken. Hij ziet hoe het bange kind zich echt voelt en is niet blij..zacht uitgedrukt. De dictator wil namelijk bepalen hoe het gaat, maar op een bang kind heb je geen grip. Het is beter als jij er niet meer bent, zegt de dictator tegen het kind. Dan hebben wij, geen last meer van jou. Dan wordt alles beter.
Het bange kind knikt. Het voelt niet fijn wat de dictator zegt, maar hij zal het wel weten.
hoho, zegt de volwassen vrouw, ik denk niet dat dat een goede oplossing is. Ik houd namelijk veel van het bange kind. Jij moet je mond houden, zegt de dictator. Jij bent niet bevoegd om iets te vinden. Ik ben degene die alles mag vinden, en iedereen mijn wil mag opleggen. Jouw taak is om je gezonde verstand te gebruiken.
De dictator slaat het kind alweer. Zie je wat je doet? schreeuwt hij, je zorgt dat er steeds ruzie is in deze ruimte. Alleen maar omdat je voelt. Als je niet meer voelt, dan wordt alles beter. daarvoor heb ik de soldaat nodig, snikt het kind, de soldaat kan zorgen dat ik veilig ben.
De soldaat wordt weer teruggeroepen. Hij gaat weer tussen de dictator en het kind in staan.
De soldaat weert de klappen af, en het kind voelt zich weer iets veiliger.
De volwassen vrouw piekert zich suf. Er moet toch een manier zijn om die dictator uit de ruimte te krijgen?? Maar wat kan zij, als vrouw beginnen tegen zo'n despoot? Hoe kan ze het kind gaan beschermen? Als de dictator verdwijnt en zij naast het kind kan gaan zitten, dan is de soldaat misschien zelfs niet meer zo nodig....

hoe krijg je de dictator uit de ruimte?

gave en opgave

Ik zat vandaag weer eens te malen en dacht: ik ga erover schrijven! Heel vaak werkt het zo dat het mij zelf duidelijker wordt wanneer ik het opschrijf. Dus bij deze, wie wil kan mijn gedachtegang meelezen.

Ik dacht: wat is dat toch? Waarom ben ik zo kritisch? Kritisch op mezelf, maar ook kritisch op anderen? Waarom kan ik niet wat makkelijker zijn en alles okee vinden?
Wanneer mijn dochters tv kijken, kijk ik kritisch mee. Alles komt als het ware onder mamma's vergrootglas te liggen en ik hoor mezelf steeds commentaar leveren. Bij de reclames:"dat is niet waar hoor meiden, trap er maar niet in, die mensen willen gewoon graag dat je dat product koopt", of: "kijk dat is nou typisch iets van deze tijd, de vrouwen lijken allemaal de baas in huis en de mannen zijn domme sulletjes.." of: "zie je wel wat ze eigenlijk zeggen?"

Als de kinderen aan het spelen zijn staat mamma ook aan! "doe es lief, meiden, ik heb nog geen vriendelijk woord gehoord!" enzovoorts.
Vanmorgen dacht ik (voor de duizendste keer) waarom? Waarom ben ik kritisch en heb ik overal wat van te zeggen? En hoe leer ik mijn kinderen dat ze niet mogen veroordelen, wanneer ik zelf wel altijd wat te zeggen heb.
En toen had ik een aha-momentje. Aha...Ik denk dus dat kritiek en oordeel hetzelfde is, maarrrrrr is dat ook zo?
Daar kan ik dan een poos over mijmeren.
Die kritische blik heeft de Here God in mij gelegd, en hoe ik ermee omga, dat is mijn verantwoordelijkheid. Dus in plaats van mijzelf af te vragen: waarom ben ik nou zo kritisch? kan ik mezelf beter leren vragen: gebruik ik mijn kritische blik nu tot eer van Hém?
Ben ik nu kritiek aan het leveren om het beter te weten, of om op te voeden, of om mezelf goed te voelen, of omdat ik zelf nogal wettisch ben? of? of? of?

Maar het was al een hele eye-opener dat ik dus op zich best kritisch mag zijn. En op sommige momenten zelfs móet zijn. Dát kritisch zijn is het échte probleem niet. Maar hoe ik dat gereedschap gebruik, dát is wat anders. Gebruik ik het om iets mooier te maken, of om iets af te breken?

en eh... ik vind het dus best wel een hele opgave om dat gereedschap goed te gebruiken!
Voor je het weet zit je wel in de ver-oor-deel-modus. En is niets en niemand goed genoeg voor jouw kritische blik. Stiekem denk ik best wel vaak dat iets beter had gekund, of gemoeten..Of dat als ík het had mogen vertellen, het duidelijker was geweest. En dan ben ik met open ogen in de val getrapt.
Onderscheidings vermogen is een goede gave, maar veroordeling is niet aan mij.
de grens daartussen lijkt een stippellijntje aan mijn kant van het verhaal, en het is een lang proces om jezelf daar in te trainen. Maar gelukkig...Ik hoef het niet alleen te doen. God is er met zijn Geseth en agapè!

Milde God, maak mij mild.

ongrijpbaar

Ik merk dat ik me af ga sluiten
niemand mag meer binnen
de muren worden hoger
de gordijnen gaan dichter
de pijn wordt dieper
de paniek wordt groter
de mensen worden kleiner
hun oordeel wordt harder
mijn gedachten gaan vlugger
mijn woorden worden minder
mijn tranen worden zouter
mijn wil wordt breekbaar
mijn moed verdwijnt
wat warm was wordt koud
wat enthousiast was wordt onverschillig
wat vragen had verbittert
wat mens was wordt ding...

wanneer word ik vrij
wanneer word ik weer mij?

preken tegen jezelf

Ik ben een enorme piekeraar. Mijn gedachten wereld is er één die bijzonder ingewikkeld en complex is. En ik weet dat er meer mensen zijn die zo in elkaar zitten, maar ik kom ze niet zo vaak tegen. En als ik ze wel tegenkom, weet ik vaak niet dat het net zo is als bij mij.

Mijn emoties kunnen enorm met me op de loop gaan. en dan heb ik het niet over huilen bij een mooie film, want dat doen alle gevoelige vrouwen wel eens, maar ik bedoel geloven in mijn gedachten over dat alles nutteloos is, dat ik niet veel voorstel, en dat iedereen wel zonder me kan.
Gevoelens en gedachten die God niet goedkeurt, maar die zo waar lijken als ik ze denk.

Een poosje geleden sprak ik een kennis, die nogal in de knoop zit. Ik luisterde naar haar verhaal en vertelde haar hoe waardevol ze is. Dat God een bedoeling heeft met haar leven en wil werken door haar heen. Dat ik begrijp hoe ze zich voelt is daarbij natuurlijk heel handig. Want zo klink je niet als de "beste stuurlui" . na het gesprek knuffelden we elkaar en vertelde ik haar dat ik voor haar zou bidden. Dat heb ik gedaan..

Je voelt hem misschien al aankomen..
Ik vraag me gewoon af: Heeft God het zo geleid om me een spiegel voor te houden?
Waarom kan ik die dingen met het grootste gemak en de grootste overtuiging aan anderen vertellen en voorhouden, terwijl ik mezelf zo de grond in boor?
Hoe kan het zijn dat ik iets geef, van wat ik zelf nog niet heb eigen gemaakt?
Je hoort altijd dat mensen zeggen: "je kunt niet van een ander houden als je niet eerst van jezelf houdt.
Ik geloof dat niet. Ik vind namelijk dat ik zelf dagelijks bewijs dat dat wel mogelijk is. Maar ik geef ook niet mijn eigen liefde maar Gods liefde door. Het domme is dat ik mijzelf moet horen praten om te beseffen dat God het niet alleen tegen die ander heeft, maar ook tegen mij.

Zo kwam het dat ik vanmorgen preekte tegen mijzelf:

"lieve zelf,
Jij bent Gods kostbare kind. Een vrouw die hij heeft gemaakt en liefdevol begeleid heeft tot nu toe. Aan wie Hij zich bekend wil maken, ondanks al je tekorten en je falen. Voor wie Hij zijn lieve Zoon overgaf. Aan wie Hij gaven en talenten wil geven om ze tot zijn eer te gebruiken. Jij bent waardevol, wat je jezelf ook wijs maakt. Jij bent niet de waarheid, Hij is het! En Hij heeft je verteld hoe het zit!
Huil maar op zijn schoot over al het onvolmaakte. Over je onmacht om het goede te kiezen. Vertel Hem, dat je dagelijks ontdekt dat jij niet perfect bent, en hoeveel pijn het doet om dat te constateren. Hoe je verlangt naar recht, maar zelf zo vaak onrecht doet. Hoe je hongert naar eerlijkheid en je daarom maar volpropt met voedsel, zo dat de leegte niet zo groot voelt. Hoe je preekt tegen anderen, terwijl je vervolgens zelf je kop in het zand steekt. Vertel het Hém, er is namelijk vergeving voor. Hij wil die last van je af nemen."

Het ja-maar't in mijn hoofd. Heel hard. Ik weet dat dat mijn oude zelf is, die zich gemakkelijk voelt bij een negatief zelfbeeld en schuld gevoel. Maar in Christus mag ik een nieuwe schepping zijn! Een nieuwe schepping, ja maar... nee! Een nieuwe schepping! Het oude is voorbij, het nieuwe IS GEKOMEN!
Jezus ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp!

ik ben

Altijd gierende emoties, los van wat er dan ook gebeurd. Ze noemen het soms hoog sensitief, soms overgevoelig, soms aanstellerij. Maar ik zit er mee opgescheept. ik schop er zo vaak tegenaan in mijn gedachten. waarom kan ik niet gewoon een koele kikker zijn. waarom voel ik altijd álles? Mijn vragen helpen me niet, want er zijn geen goede antwoorden. behalve dat het God goed leek om mij zo te maken, precies zoals ik ben. Op deze manier moet ik mijn weg door het leven vinden, en o wat vind ik dat moeilijk.

Mijn weg is niet die van grote prestaties, niet die van uitgekiende weggetjes, niet die van nuchtere zakelijkheid. Mijn weg is die van hoogtes en daarna zeer diepe dalen. Van heen en weer geslingerd worden tussen wat iedereen denkt, en hoe het echt is.  Van weten dat ik meer in mijn mars heb dan ik ooit zal kunnen bewijzen. Van denken, voelen, en dan nog meer denken en nog meer voelen, en dan zoveel denken en voelen dat je barst.

Ben je een gevoelsmens of een verstandsmens, vragen mensen wel eens. De mensen die mij goed kennen zullen het kunnen beamen als ik zeg: alletwee! dat kán niet volgens de boekjes, maar ik ben het levende bewijs.

Ik zeg vaak tegen Roop: waarom ben ik er? Wat is het nut van mijn leven? Ik vind het leven helemaal niet leuk. En nee dat betekend niet dat ik niet geniet. Juist wel. Ik kan genieten tot in de puntjes van mijn tenen, maar dát betekend weer niet dat het leven ook leuk is.
Ik voel me als: prediker. Ik zou ook wel op mijn dakje willen klimmen om te roepen: ALLES IS LUCHT EN LEEGTE!  Waarom zou ik blogs schrijven? Waarom zou ik tekenen, schilderen, gedichten schrijven, liedjes maken, en dat soort fratsen. Wat is de meerwaarde van mijn bestaan. De wereld was er voor mij, en zal er na mij nog zijn. Wat maakt mijn kleine petieterige leventje nou uit?

En dan loop ik weer buiten, met mijn gezicht in de zon en voél ik dat ik écht leef en besta. Waarom? Geen idee. Hoelang? geen idee! Het plan? weet niet! Maar ik bén. En kennelijk maakt dat dus uit.
Dus waarom zou ik mij ergeren aan heel mijn hooggevoeligheid? Kennelijk heeft het een zeer nuttig doel. Een doel waar ik met mijn verstand niet aan kan tippen, maar wat mijn gevoel sóms eventjes oppikt.

Ooit komt er een moment waarin ik weer klop met mezelf. Als ik volledig gekend ben! Wat zal dát heerlijk zijn. Misschien gieren mijn emoties dan nog steeds, maar dán snap ik waarom, en heb ik er geen last meer van. Het moment waarop ik mijn Maker in zijn ogen kijk en wéét: Wát een wonder is mijn bestaan.

Het leuke van áchter de voordeur

Kom je nu even bij mij binnen kijken?
Het is kwart over vier op een doordeweekse donderdagmiddag. De kinderen zitten (op één na) onderuitgezakt een paardenfilm te kijken.  Het regent buiten, maar binnen is het warm. Het begint al iets te schemeren, omdat het buiten druilerig is. Er staan vier felgekleurde lege plastic bekers op de hocker, en hier, waar ik zit (namelijk aan de eetkamer tafel, ligt het bezaaid met onopgeruimde spullen: gymkleren in een plastic zakje, handschoenen, een etui, nóg eenetui aan het andere end, kranten waarvan ik me al een paar dagen heb voorgenomen ze te lezen, (is dus nog niet gebeurd), mijn nieuwe mobieltje (tweede hands gekregen, maar errug nieuw nog!), schuifspeldjes die ik uit de haren van jongste heb getrokken....Hoe kan een mens hier nog zitten met een laptop te midden van alle troep??
In de keuken, om het hoekje staat afwas te wachten, in de wasmachine op zolder, staat was te wachten, op de slaapkamer in de wasmand trouwens ook, maar die was is al schoon, en wacht op handen die het in de kast leggen. Maar ik heb zó geen zin!
Vanmorgen ben ik naar bijbelstudie geweest, was er de hele ochtend zoet mee, en dat was prima, maar nu zit mijn hoofd gewoon vol. Vol van alle verhalen van mijn "zussen" van de bijbelstudie.  Vol van hun tranen, en hun verdriet, vol van gebed zonder woorden. Laat die kinderen maar even tv kijken, laat die was en afwas maar even staan, ik ben even klaar met "er zijn".
Eerst een blog, dan koken, en dán ben ik er weer helemaal. Kunnen we vanavond volop genieten van blokfluitende dochters die een voor-speel-uurtje hebben. Kunnen we dan weer voorlezen en knuffelen, en stoeien. Maar nu even niet.
Dit is even het leuke van achter de voordeur kijken bij een ander. Jij bent niet de enige die wel eens geen zin heeft in het huishouden. Jij bent niet de enige die even voor het gemak van de tv kiest, of een extra snoepje uitdeelt, wanneer je hoofd vol zit.
Of eh.. gaat het bij jou weer totaal anders? k ben benieuwd.

vergeefse hoop

vergeefse hoop

ik weet nog goed hoe eens de vogels zongen

ik droomde ooit, die droom is stuk gesprongen

en hoe ik ook probeer om alle scherven

in één te zetten en opnieuw te verven

te meer ik hap naar lucht voor lege longen

geef mij dan íets, al zijn het loze woorden

een echo van de vogels die ik hoorde

wát is een mens als hij niet durft te hopen

op nieuwe dingen, en als hij de knopen

niet kan ontwarren? Dan is hij verloren!

Loïs

de spreekbeurt van mijn achtjarige dochter;-)

Ik ga mijn spreek beurt houden over ADD.

Wat is ADD?

ADD is een engelse afkorting. De letters staan voor  Attention Deficit Disorder. In het nederlands heet het Aandachts tekort stoornis. Zoals je al kunt horen: het gaat dus over een stoornis die ervoor zorgt dat je aandacht tekort hebt. Je kunt het zelfs nog duidelijker zeggen: Iets in je hoofd zorgt ervoor dat je je niet kunt concentreren.

Wat is dat dan?

 Je hersenen geven altijd informatie door aan je lichaam, bijvoorbeeld wat je met je ogen ziet of met je oren hoort, of met je handen voelt. Je hersenen kunnen van al die informatie die binnenkomt dan zelf bepalen wat ze gaan onthouden. Als je bijvoorbeeld juf hoort uitleggen, en tegelijkertijd komt er een vrachtwagen langs, dan kunnen je hersenen zelf bedenken dat ze het ene geluid onthouden, namelijk wat juf zegt, en het andere geluid hoeven ze niet te onthouden . Of je leest een boek waarbij plaatjes staan, dan kunnen je hersenen weten: O dit plaatje hoort bij de tekst die ik nu aan het lezen ben, maar dat andere plaatje niet, waarschijnlijk komt daar straks nog tekst over. Dan weet je dus, ik hoef nu eerst alleen dit plaatje te bekijken.

Als je ADD hebt is het moeilijk om dingen te onthouden. Dat komt doordat je niet weet wát belangrijk is om te onthouden en wat niet.   Dus als die vrachtwagen langskomt, en juf is aan het uitleggen, dan vergeet je ineens te luisteren naar juf, omdat er dan een nieuw geluid in je hersenen binnenkomt, die je hersenen ook willen onthouden. En als je als iemand met ADD in een boek veel tekst ziet en veel plaatjes, dan raken je hersenen in de war. En omdat je voor plaatjes minder moeite hoeft te doen dan voor tekst, ga je dus liever eerst alle plaatjes bekijken.

Kinderen die ADD hebben, hebben dus veel moeite om hun aandacht bij de goede dingen te houden. Ze moeten eigenlijk rekenen, maar iemand in de klas tikt steeds met zijn pen,  of juf legt iets uit aan de andere groep. Dan komt er zoveel informatie binnen in je hersenen, dat je hoofd te vol wordt.

Als je hersenen zelf bepalen wat je kunt onthouden en wat niet, dat heet een filter. Het werkt als een soort zeef. Je gooit er een heleboel in, maar wat niet belangrijk is loopt er ook direct weer uit. Dan blijven dus alleen de belangrijke dingen in de zeef achter. Maar bij ADD, zitten er geen gaatjes in de zeef. De onbelangrijke dingen komen samen met de belangrijke dingen in de zeef, en dan moet je dus alsnog tussen alle informatie de belangrijke informatie bepalen.

Zo kan het lijken dat kinderen met ADD nogal dromerig zijn. Ze zitten te “dagdromen”, bijvoorbeeld te staren, of uit het raam te kijken, en ze letten helemaal niet meer op.

En als je ADD hebt kun je daarom ook moeilijk plannen, of schema’s maken, of opruimen. En zelfs luisteren naar een mooi verhaal kan lastig zijn.

Je bent vaak dingen kwijt, want dan ben je vergeten waar je het hebt gelaten.

Soms is het moeilijk om ADD te hebben. Dan zou je wel willen dat je alle belangrijke dingen gewoon zou onthouden. Maar er zitten gelukkig ook leuke kanten aan. Mensen met ADD zijn vaak heel creatief. Ze komen snel op goede ideeën, omdat er zoveel gedachten in hun hoofd blijven steken.

Maar het uitvoeren van die ideeën is dan wel weer lastig, want wáár moet je beginnen?

Gelukkig kunnen mensen met ADD er de grap wel van inzien. Dat scheelt.

vrienden voor het leven?

Als kinderen vriendjes maken gaat dat op basis van eigenlijk niets. Kleine kinderen herkennen zichzelf in een ander klein kind. Hé jij bent  net zo klein als ik, mooi dan horen we dus bij elkaar. Geen moeilijk gedoe, gewoon hup: wij zijn vrienden. Ze hebben (Vaak) geen moeite om een gespreksonderwerp te vinden en vragen elkaar van alles ongegeneerd.
Helaas raken volwassenen die manier van contact maken kwijt in de loop van hun leven. Er zijn misschien enkelen die onbevangen op mensen blijven afstappen, maar de meesten bouwen muurtjes.

Muurtjes bouwen doen we voor onze eigen veiligheid. In deze wereld raakt een mens snel gekwetst of teleurgesteld. Bovendien leren we ons aan bepaalde codes houden die goed zijn voor onszelf en anderen: *Niet te dichtbij iemand staan,
*niet alleen over jezelf praten,
*niet in een eerste gesprek je hele levensverhaal op tafel leggen,
*geen gênante vragen stellen,
*niet reageren met het eerste wat in je op komt.
* enzovoorts...

Codes die goed zijn, maar ook behoorlijk in de weg kunnen gaan staan als het gaat om het maken en onderhouden van vriendschappen.
Mijn ervaring is dat wanneer je je heel goed aan alle regels probeert te houden van wat hoort, en wat wél en niet kan, dat je dan al te gauw doorslaat naar: ik laat mezelf niet kennen, want stel je voor..
de codes worden omgedraaid in je hoofd en gelden nu ánders:
* sta ik niet te dichtbij? kan ik nu wel een hand op iemands schouder leggen of een kus geven, of is dat te intiem?
* praat ik niet te veel over mijzelf? Laat ik maar stil zijn en niet teveel aangeven wat me allemaal bezighoudt.
* misschien zit hij/zij wel niet te wachten op mijn levensverhaal.
* ik zou dit of dat willen weten, maar als ik het vraag vindt hij/zij mij misschien brutaal
* Ik heb bepaalde gedachten bij wat de ander mij vertelt maar zit hij/zij daar nu wel op te wachten?

Kennis maken is al moeilijk, maar vriendschap opbouwen kan soms nog veel ingewikkelder zijn. Vooral wanneer je jezelf niet wilt laten kennen. Of wanneer je jezelf te snel wilt laten kennen, en de ander krijgt geen tijd om daar iets over te vinden.
Hoe eerlijk durven we te zijn? Durf je nog tegen je vriend(in) te zeggen wanneer je het helemaal niet met hem/haar eens bent en waarom? Durf je nog te vragen om hulp wanneer je het niet alleen redt? Durf je nog afstand te nemen en daarna samen je vriendschap te evalueren?

Ik denk dat mensen tegenwoordig snel oppervlakkig vrienden zijn, maar zodra er iets gebeurd waar men even geen raad mee weet, dan haken we snel af. Veel te eng om eerlijk te zijn, en nog veel moeilijker om kritiek van de ander te incasseren, en er eerlijk naar te kijken.
wanneer je vriendschap sluit moet je ervan uit gaan dat jij er bent voor die ander. Jij bent een vriend vóór hem/haar. Je  bent trouw door dik en dun, en je bent eerlijk door dik en dun.
Echte vrienden helpen elkáar verder in het leven.

Ken jij ook zo'n vriendschap waarbij je echt jezelf mag zijn, in welke omstandigheid ook?

Immanuël (God met ons)

beschaamd vraag ik me af

wat zijn we toch vertederd?

God heeft zich zó vernederd

Hij kwam voor dood en graf

Dat kleine kind was groot

en als we dat niet leren

wat valt er dan te vieren?

Hij overwon de dood!

waar is toch ons ontzag?

we kunnen echt niet verder

zonder die grote redder

die ons verlossing bracht

laten wij met ons feest

de Here niet beschamen

maar zeg gelovig: Amen

God is bij ons geweest!

Loïs

langzamerhand

Langzamerhand begint mijn bloedspiegel weer normaal te worden na de ellendige medicijnen die ik had gekregen. Geen medicijnen tegen een depressie, maar medicijnen met hormoon-troep tegen vervelende vrouwenkwalen! Tjonge wat een rotspul. Ik werd er depressief van in een behoorlijk ernstige vorm.
Doodeng als je bedenkt dat ik al jaren niet meer depressief ben geweest en in 4 weken tijd veranderde in iemand die het leven niet meer zag zitten.
Inmiddels ben ik gestopt. Radicaal! Aan mijn lijf geen polonaise. Bovendien besef ik dat ik gezegend ben hierin. Ik kan kiezen om met deze medicijnen te stoppen en dan gaan de gevoelens weer weg. Voor veel mensen met deze gevoelens is er geen keuze. Die zitten er in of ze nu willen of niet, en ik garandeer je dat NIEMAND depressief wil zijn.
Helaas ben ik daar dus heel gevoelig voor, en al jaren aan het vechten voor mezelf, en tegen mezelf, dát ook!

Ik ben jullie dankbaar voor je steun en gebed. Voor alle lieve reacties.
Het doet je beseffen dat je familie veel groter is dan je door hebt. Al die broers en zussen met dezelfde Hemelse Vader, het is fantastisch wanneer je daar bij stil staat.

Vandaag is het de eerste adventszondag. Nog 25 nachtjes dan vieren we de geboorte van onze Heer en Heiland. Hij die alles mogelijk maakt tussen die broers en zussen.
wat zijn we met elkaar gezegend!

die kant op!

En álweer zit ze op haar kamer! Alweer moet ik constateren dat het met haar echt niet vanzelf goed zal gaan. Het is zo hard werken voor ons allebei. Voor mij, maar zeker ook voor haar. In haar ogen ben ik een moeder die niks begrijpt, niet snapt dat de wereld heel anders is dan ik beweer..
In haar ogen is het alleen maar onrecht wat ik haar aandoe en houd ik niet van haar. Ik beperk haar, ik geef duidelijkheid, ik stel grenzen. Maar zij wil vrijheid!
We hebben al een poosje een stoplicht ingesteld. Groen is goed gedrag, Oranje is riskant want dan neig je naar Rood, en Rood is gedrag waar je straf voor krijgt. De straf bestaat uit een kwartier in afzondering, wat op haar eigen slaapkamer is. Oranje? Dan mag ze zelf weer bepalen wanneer ze van haar kamer komt, bij Rood moet ze wachten tot wij haar komen halen.

Het ging een poos heel goed. Maar de laatste tijd is het weer helemaal mis. Iedere zin die je tegen haar zegt kan rekenen op een reactie. Grote monden, schreeuwen, trappen, deuren slaan..
Iedereen wordt beïnvloed. Ook de andere kinderen beginnen te schreeuwen tegen elkaar.
En voor ik er erg in heb doe ik ook mee...

Ik voel me moedeloos en verdrietig. Ik houd van haar, maar soms is het gewoon zo moeilijk om geduldig te blijven en alles te doen volgens haar "gebruiksaanwijzing".
Steeds opnieuw bots ik tegen mijn  eigen onvermogen om het goed te doen. Waarom kunnen we nou niet gewoon leuk doen tegen elkaar? Ik zit een dag lang te bedenken hóe ik het tegen haar moet zeggen als er iets moet veranderen, maar veranderen is verschrikkelijk voor haar. Alle veranderingen zijn een aanslag op haar leven lijkt het wel. Die kleren wil ze aan, zó moet haar haar zitten, en wie er anders over denkt krijgt de wind van voren. Óok als ze compleet voor schut loopt kan ik er niks van zeggen. Nee ze is geen puber, ze is mijn dochter met ASS.

Ik wou dat ik haar begreep, ik wou dat ze mij begreep, maar we begrijpen er allebei niks van. Alsof je bij elkaar wilt komen en er een grote doorzichtige muur tussen zit. Onmacht overheerst aan twee kanten.
De enige connectie die we hebben is:

Zingen!

Dus zing ik de longen uit mijn lijf en vraag haar tweede stem te zingen. Dat kan ze als de beste! Ze zingt als een nachtegaal, en dat vind ik niet alleen...
Zing maar kind, zing alle onmacht er maar uit. We zingen tot we erbij neer vallen. tot de tranen over onze wangen biggelen en we elkaar in de armen kunnen vallen. Eventjes is het dan goed...

Wat heb ik nu al een verlangen naar straks, wanneer er geen tranen meer zijn en ik haar zal zien zoals God haar heeft bedoeld. Dat zij mij mag zien zoals God mij heeft bedoeld. Bestemming bereikt.
Maar dat is straks pas. En voor nu bid ik mijn knieën kapot dat ik het goed mag doen voor haar. En ik pak haar hand stevig vast, ook al wil ze los! En ik zeg: "die kant uit" ook al wil zij de andere kant uit.
Dáár gaan we heen...want dán komt het goed!

de tijd

Je hoort hem wekelijks voorbij komen, het cliché: "o wat gaat de tijd toch snel".
En het is zo waar. De tijd gaat zo snel. Ik verbaas me regelmatig over bijvoorbeeld de APK van de auto. Die is nog maar net geweest als Roop zegt dat hij een afspraak gaat maken voor een APK. Dan zeg ik verbaasd: dat hoeft toch maar eens per jaar? Waarop hij zegt: inderdaad vandaar dat ik nu weer een afspraak moet maken, want we zijn alweer een jaar verder.

Soms wil ik aan mijn dochters vragen: "o, weet je nog dat..." waarop ik me ineens realiseer dat ze toen nog heel klein waren of zelfs nog niet eens geboren.

Ik kan me nog goed herinneren dat onze oudste (ze was toen 7) tegen onze tweede zei: "Die lamp is al heel heel oud, die is nog van vóór dat ik bestond!!" We hadden hem gewoon gekocht toen we gingen trouwen, en naar mijn idee was hij splinternieuw. Haha, zo zie je.

Maar steeds vaker realiseer ik me dat NU nooit meer terug zal komen. Ze zijn maar één keer kind, en het vliegt voorbij.
Als mijn moeder het vroeger zei kon ik me er zo weinig bij voorstellen. Je had alle tijd van de wereld, want je was nog niet eens volwassen, en het duurde juist té lang voor het wel in zicht kwam.

De verkeringstijd van Roop en mij duurde bijna 5 jaar, en wat was dat láng! Nu zijn we alweer 14 jaar getrouwd, en is wat dat nog maar kort.

We zijn geschapen in de tijd. Maar voor God is er geen tijd. Hij is eeuwig. Hij is er altijd geweest, en zal er altijd zijn. Duizend jaar is als één dag, en één dag is als duizend jaar.
Hij staat boven de tijd, hij heeft macht over de tijd. Onvoorstelbaar als je erover nadenkt. Want als mens kun je niets, maar dan ook niets aan de tijd veranderen.

Wat wil ik eigenlijk zeggen?? Niks, ik denk gewoon hard op. Soms doe ik dat..

Laat ik maar afsluiten met deze tegeltjeswijsheid:

Dus geniet van vandaag en heb het goed samen.

hoe ongelovigen ons zien..

Afgelopen weekend vierden we het 45 jarig huwelijksjubileum van mijn schoonouders. Het was een druk, mooi en gezellig weekend waar we met plezier op terug kunnen kijken.
Toch loop je, wanneer je met 30 mensen bij elkaar bent, ook tegen de verschillen aan. Zo gingen we niet állemaal naar de kerk op zondagmorgen.
Het is voor een gelovige christen moeilijk om te zien dat familieleden het geloof loslaten. Het is verdrietig omdat jíj gelooft dat dit de enige weg is om tot je recht te kunnen komen.

's avonds, zaten we met een groepje van zwagers en schoonzussen te praten over de kerk. Zij gaan niet, of nauwelijks, of hebben slechte ervaringen met kerkmensen. Ik ga wel, twee keer per zondag, en probeer er te zijn voor mijn medemens.

wat zeg je terug wanneer je hoort dat mensen nooit vragen waarom hij /zij zondags nooit meer in de kerk komt. Wat zeg je als Christen terug wanneer mensen je hypocriet vinden omdat je andere dingen preekt dan je waar kunt maken? Hoe reageer je wanneer normen en waarden soms meer leven bij ongelovigen dan bij de gelovigen zelf?
Hoe leg je uit dat alles uit God is en door God en tot God, wanneer mensen die God helemaal niet kennen en herkennen in een Christen?

Het gesprek heeft mij weer even flink door elkaar geschud. Mensen zijn onbetrouwbaar, buiten, én vooral ook vaak binnen de kerk. Maar de kerk is geen werk van mensen handen. Als dat zo was had de kerk al die eeuwen niet overleefd.

Heer Jezus, vergeef ons onze schuld. Vergeef het ons dat wij uw naam vaker te schande maken dan eren. Dat wij onze blik afwenden als mensen u verlaten. Dat we hen geen liefde betonen en mild zijn zoals u bent.
Wat moet er van de kerk worden Heer als U zelf niet zorgt dat uw wil gedaan wordt?!

Ik denk dat je niet persé iets terug hoeft te zeggen. Ik denk dat luisteren veel belangrijker is. Luister maar naar het hele verhaal wat er achter zit. Kijk maar eerlijk naar je eigen tekorten en geef toe dat dingen verkeerd zijn gegaan. Erken dat je geen haar beter bent dan al die anderen.

Lieve ongelovige die misschien mijn blog leest:
Het spijt me, dat we hypocriet zijn geweest. Wij zijn geen haar beter dan jullie. Wij voelen ons ook geen haar beter. Als wij alles zouden moeten doen wat we preken komen we er net zo slecht vanaf. Ook christenen scheiden, stelen, slaan mensen in elkaar, roddelen, vloeken en zijn hebzuchtig en gierig.
En op die manier kunnen ook wij niet in de hemel komen. Maar Jezus is gekomen voor de zieken en niet voor de gezonden. "Gezonde mensen hebben geen dokter nodig" zei hij. Wij zitten bij elkaar in de kerk omdat we samen een dokter nodig hebben die ons verlost van alle kwalijke menselijke onmacht om het goed te doen. En we houden elkaar Jezus woorden voor. Zijn woorden klinken (als het goed is) in de kerk. En Hij heeft het recht om die dingen te zeggen, want Hij was mens net als wij, maar zonder te zondigen!!
Als je wat van het geloof wilt begrijpen begin dan bij Jezus en niet bij ons christenen, want wij maken er een potje van!
liefs Loïs

voor dejarige

Dag lieve kleine schattebout
nu ben je al weer acht jaar oud
wat heerlijk om je "mam" te zijn
o bleef je nog maar héél lang klein

 Soms hebben we de grootste lol
soms zitten onze hoofden vol
met stomme add-igheid
maar jij bent tóch mijn lieve meid

 Je lijkt op mij, dat is te zien
en da's niet altijd fijn misschien
maar net als ik ben jij Gods kind
ik denk dat ik dat het mooiste vind

Ik kijk terug..waar blijft de tijd?
jij kijkt vooruit da's goed mijn meid
Kijk maar naar al het moois wat komt
tot alle onrust eens verstomd

fijne verjaardag schat!

onmogelijk..of toch niet

ploetervoeten in de aarde

opgezogen worden

loswrikken

opnieuw een stapje dichterbij...

Ik voel me alsof ik af en toe in een moeras loop en de overkant niet halen kan.

Waarom mag ik niet gewoon wraak nemen als mij onrecht word aangedaan??

Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, want er staat geschreven dat de Heer zegt: ‘Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden.’ (rom 12:19)

Maar dán wil ik tenminste mijn hart spuien, en anderen waarschuwen voor degene die zo konkelt en draait..

Stel, voor zover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven.(rom 12:18)

Okee, je wilt Jezus volgen in je leven. En elke dag belijd je dat Hij Heer is over je leven..Maar dán gebeurd er iets wat zó onrechtvaardig is. Het wordt je aangedaan door iemand die óók belijd dat Jezus Heer is.

Vragen stormen op je af. Woede borrelt naar boven. Tranen laten zich maar moeizaam bedwingen want...dit is NIET EERLIJK!!!

Ineens word het volgen van Jezus praktijk! Niet alleen met de mond, maar ook met de daden!!

Geen wraak, geen vergeldingsdrang, maar gebed, geduld, vergeving en liefde...

Hiertoe ben ik niet in staat denk ik kwaad!

" vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren" leert Jezus ons bidden.

"heb uw vijanden lief, bid voor wie u vervolgen" "zegen, vervloek niet!"

Het is als wandelen op water! Eigenlijk onmogelijk! Maar met de blik op Jezus en in de kracht van zijn Geest tóch mogelijk, want bij God is niets onmogelijk.

mens vraag hulp!

We leven in een individualistische samenleving waarin het gaat om economie en zelfontplooiing. Wanneer dat je leefomgeving is: dag in dag uit, ontkom je er menselijk gesproken niet aan dat je daardoor beïnvloed wordt. Ook en misschien wel juist op terreinen waarvan je niet eens weet dat ze daardoor beïnvloed zijn.

Als je een klein kind wilt helpen met het vastmaken van zijn vestje,  hoor je al snel: 'ik kan het zelf wel!' Na veel geduld ontdek je dat dat deels waar is. Het kind kan de knopen vast krijgen, helemaal zelf... Toch zitten de knopen scheef vastgeknoopt.

Ook wij zijn geneigd dingen die we niet, of nog niet, onder de knie hebben zélf te doen. We willen geen bemoeienis met ons leven, onze keuzes, en ons gedrag. Waarom niet? Omdat wij menen dat ons leven van ons is, en dat we ermee kunnen doen wat we zelf willen.

Ik voed "Mijn Eigen" kinderen wel op, op MIJN manier. Wat jij doet, moet jij weten!
Ik ga scheiden, als Ik het niet meer zie zitten, want Ik heb alles al geprobeerd, en de liefde is weg!
Bemoei je niet met MIJN huishouden.
Ik besteed mijn EIGEN geld wel.

Natuurlijk zet ik nu een aantal dingen zwart/wit neer, en je kunt zelf beoordelen of je je erin herkent, maar wat ik ermee aangeven wil is dat de maatschappij heel ik-gericht is. Iedereen leeft op kleine eilandjes van: ik weet het zelf wel, ik kan het zelf wel.
We schamen ons om hulp te vragen. Maar een mens is niet bedoeld om in zijn eentje te worstelen. Adam merkte dat hij alleen was. God had het verlangen in hem gelegd om te delen, en om hulp te vragen.
Toen schiep hij Eva als hulpe tegenover hem. Samen waren ze nu "de mens".

Heb jij dat ook? Dat je "de vuile was niet wilt buiten hangen" en daarom eenzaam door ploetert met het idee dat je het wel zult redden?
Geloof me, ik ben daar ook geweest. en nog vaak genoeg bevind ik me daar wéér!
Tot ik Gods zachte fluisterstem weer hoor in mijn hart: "mens, vraag hulp!" Je kan en je hoeft het niet alleen te doen. God wil je helpen! Hij kan mensen om je heen geven met andere talenten, andere inzichten, andere woorden van God, die je helpen om het perspectief weer te zien.
En om dan terug te komen op die voorbeeldjes hierboven..Dan klinkt het opeens heel anders!

God, het zijn UW kinderen die ik op te voeden heb, help mij, geef mij wijze mensen om me te bemoedigen en te sterken bij deze belangrijke taak!
God U hebt mij en mijn man verbonden, maar ik zie zelf niet hoe het verder moet. Geef ons beide meer van uw eindeloze liefde, zodat wij in U kunnen volhouden.
God, ik ben moe, en er zijn nog zoveel taken te doen in huis..Maak mij sterk, en moedig en geef dat ik inzie dat geen van mijn daden tevergeefs is omdat U met liefde op mij neerkijkt.
God, leer mij te delen van het geld dat U ons gaf, en geef ons wijsheid om het goed te beheren.

Maar niet alleen God is er, ook onze medemens. God heeft ons SAMEN op deze aarde geplaatst. Je hoeft het niet alleen te doen. Maar wat is de stap soms groot om om hulp te vragen. Het zegt om een bepaalde manier iets over jou: Jij kunt het niet, daarom heb je hulp nodig. En o wat vinden mensen het moeilijk om toe te geven dat ze iets niet kunnen.
Ze knopen liever scheef en zelf, dan recht met hulp. Herken je dat in je leven? heb jij ook bepaalde knopen scheef vastgeknoopt? Of is er iemand in je omgeving waarvan je weet dat die scheef aan het knopen is?
Jij houd je mond...de ander wil het zélf doen...wie ben jij om je ermee te bemoeien?

Kijk eens naar de ogen van de moeder van het kind! Geduldig staat ze te wachten en glimlacht wanneer ze het kind ziet ploeteren. Ze laat het kind begaan en wacht af. En dan? Als het kind trots het dichtgeknoopte vest laat zien en de moeder vraagt waar het knoopje voor het laatste knoopsgat is gebleven...
Het kind schrikt: oei! Niet helemaal goed gegaan! De moeder vraagt: Zal ik helpen? en dankbaar wordt dat aanbod dan aanvaard.

Zeg tegen elkaar: Ik zie je ploeteren..Ik zie je worstelen..Kan ik je misschien helpen?
En laat mensen niet in hun sop gaarkoken! Hulp vragen is heel moeilijk, hulp aanbieden kan dan soms uitkomst bieden...
Maar in vredesnaam: MENS, VRAAG HULP!

over dopen

Gisteravond heb ik een doopdienst in de VBG (vrije baptisten gemeente) meegemaakt. Een goede kennis van mij liet zich dopen, en ik besloot voor haar aanwezig te zijn. Toch heeft dit voor mij een heel dubbel gevoel.
Ik ben als baby gedoopt en hecht nog dagelijks veel waarde aan wat God mij toen beloofde: Ik wil jouw vader zijn. Niet op grond van jouw prestaties, maar op grond van het werk van mijn Zoon Jezus. Omdat jij ouders hebt die mij willen dienen, lijf ik je in bij mijn verbond, en gelden de beloften die ik hen deed ook voor jou.

Handelingen 2,39

want voor u geldt deze belofte, evenals voor uw kinderen en voor allen die ver weg zijn en die de Heer, onze God, tot zich zal roepen.’ Mijn goede kennis heeft die belofte ook gekregen als baby. Zij is door haar ouders onderwezen in de christelijke leer en heeft toen ze volwassen werd belijdenis gedaan. Toen gaf ze "antwoord op haar doop" door te zeggen: Ja Heer, ik geloof dat U mij wilt leiden, mij wilt vergeven, mij wilt heiligen. Ik geloof dat U mijn Vader bent, en ik wil uw kind zijn. Mijn leven geef ik aan u. Ik Vraag me af waarom je je moet laten "overdopen" wanneer je lid wilt worden van een evangelie gemeente, of een VBG. Geloven we dan niet wat in de brief aan de Efeziërs staat: Efeziërs 4,5  één Heer, één geloof, één doop, Natuurlijk heb ik genoten van alle fantatsische getuigenissen van wat Jezus in mensenlevens kan bewerken, en prijs ik God dat Hij alles in de hand houd en regeert, maar ik vind het moeilijk om aan te horen dat er tijdens de doop wordt uitgesproken: Op grond van je persoonlijk getuigenis doop ik je. Is het dan toch op grond van wat wíj doen? Is het dan niet Gods genade en Gods belofte nog vóór wij mondig zijn? Ik denk dat ik veel los haal bij mensen door hier vrij uit over te schrijven..maar ik begrijp niet waarom het óver moet als je al eens gedoopt bent. Waarom wordt de kinderdoop niet erkent? Omdat kinderen van dit alles niets begrijpen? Dat doet me denken aan de voetwassing van Petrus door Jezus, wanneer Petrus zegt:  ‘U wilt toch niet mijn voeten wassen, Heer?’ 7 Jezus antwoordde: ‘Wat ik doe, begrijp je nu nog niet, maar later zul je het wel begrijpen.’ Jezus zei niet: Je moet het eerst kunnen begrijpen en de keus maken dat ik je voeten mag wassen. Hij zei: ik móet je voeten wassen. Nu denk ik niet dat ons behoud afhangt van welke doop we hebben gehad, zeker niet, maar als God je zijn beloften geeft, zijn die eeuwig en waarachtig. Dat hóeft niet nog een keer. Als je je bekeert tot God wanneer je nog niet gedoopt bent, is het mooi dat je leeftijd niet uitmaakt, iedereen mag gedoopt worden op grond van zijn geloof. Maar andersom werkt het ook: God geeft je als baby de beloften mee van zijn kant alles te doen om jouw geloof te laten groeien en rijpen. Kom je dan alsnog tot geloof, wanneer je (soms na lange tijd) erachter komt wie God is en wat Hij heeft gedaan, dan is dat een prachtig GEVOLG van de belofte die Hij al eerder deed. Moeilijk onderwerp, omdat op grond van dezelfde bijbel de conclusies zo anders zijn. Ik ben in elk geval God heel dankbaar dat ik bij hem mag horen, niet om wie ik ben, of wat mijn keuze is, maar om Hem zelf.

een "nee-zeg-probleem"

Ik werd door Jedidja op een idee gebracht voor een volgend blog. Zij zei in een reactie dat ze misschien meer een "nee-zeg-probleem" had. En ik denk dat zij zeker niet de enige is.

Nee, ik heb geen oplossingen, want ik heb zelf ook een "zee-zeg-probleem". Op zich kan ik al aardig mijn grenzen aangeven als ik ergens voor wordt gevraagd. Bijvoorbeeld in een commissie, of voor een collecte.

Daar heb ik het afgelopen jaar namelijk heeeeel hard mee geoefend. Ik vroeg me dan af: 

1. wil ik het?

2. zo ja waarom wil ik het?

* om aardig gevonden te worden

* om me goed over mezelf te voelen?

* omdat ik vind dat ik het zou moeten willen?

* of omdat ik het écht leuk vind, er de energie en tijd voor heb/wil vrijmaken, en ik God en mijn naaste ermee kan dienen.

3. Zo nee, waarom wil ik het niet?

* omdat ik er geen zin in heb?

* omdat ik er niet geschikt voor ben?

* omdat ik bang ben om te falen?

* Omdat ik momenteel andere prioriteiten heb?

Het is moeilijk als je enthousiast bent voor bijna alles, om dan tóch grenzen te stellen aan wat je kunt en doet.

Dan is het heel belangrijk om te zoeken naar je eigen motieven om iets wel of niet te doen. Ik denk dat er in onze maatschappij een hele grote valkuil is ontstaan doordat mensen van mening zijn dat je eerst aan jezelf moet denken en dan pas aan een ander. Je hoort het zó vaak! Ik geloof daar niet in. Ik geloof dat je moet kijken naar wat God voor je klaar legt en wat niet. Dat vergt méér tijd, en méér bijbelstudie dan gelijk ja of nee zeggen. En bovenal: gebed.

Maar goed, deze kant van nee-zeggen begin ik een beetje te leren kennen, en dan nu de andere kant van nee-zeggen. namelijk: nee zeggen tegen mensen persoonlijk. Nee, ik wil niet dat je steeds door blijft praten, want ik wil nu iets anders gaan doen. Nee, ik wil niet dat je voor mij bepaalt wat haalbaar en draaglijk is. Nee, ik wil niet dat je in mijn huiskamer gaat zitten roddelen. Nee, ik wil niet dat je de naam van mijn God belasterd. Nee, ik wil je nu niet op visite want ik heb behoefte aan rust.

Ik merk nog al te vaak dat ik een enorme pleaser ben. Ik blijf gerust ja en nee knikken en lief glimlachen wanneer mensen eindeloos doorbabbelen in mijn kostbare tijd. Het gekke is ook: de mensen die je goed kennen voelen aan wanneer je geen tijd hebt. Maar je hebt er mensen bij die, zelfs al geef je voortdurend aan dat je eigenlijk geen tijd hebt, gewoon oeverloos blijven keuvelen over onbelangrijkheid. Alsof ze eigenlijk geen afscheid van het gesprekje kunnen nemen.

(Dat brengt mijn gedachtenkronkels dan weer bij het feit dat er té weinig mensen écht luisteren naar de verhalen van een ander. oprecht geïnteresseerd in wat een ander meemaakt, denkt en voelt, maar daarover maar weer een volgend blog.)

Hoe zeg je nee zonder te kwetsen? Hoe zeg je nee, zonder bot te zijn? Misschien moet ik wel kwetsen en bot zijn, maar het zit niet zo in mijn aard.

Hoe zeggen jullie nee?