Ik zat vandaag weer eens te malen en dacht: ik ga erover schrijven! Heel vaak werkt het zo dat het mij zelf duidelijker wordt wanneer ik het opschrijf. Dus bij deze, wie wil kan mijn gedachtegang meelezen.
Ik dacht: wat is dat toch? Waarom ben ik zo kritisch? Kritisch op mezelf, maar ook kritisch op anderen? Waarom kan ik niet wat makkelijker zijn en alles okee vinden?
Wanneer mijn dochters tv kijken, kijk ik kritisch mee. Alles komt als het ware onder mamma's vergrootglas te liggen en ik hoor mezelf steeds commentaar leveren. Bij de reclames:"dat is niet waar hoor meiden, trap er maar niet in, die mensen willen gewoon graag dat je dat product koopt", of: "kijk dat is nou typisch iets van deze tijd, de vrouwen lijken allemaal de baas in huis en de mannen zijn domme sulletjes.." of: "zie je wel wat ze eigenlijk zeggen?"
Als de kinderen aan het spelen zijn staat mamma ook aan! "doe es lief, meiden, ik heb nog geen vriendelijk woord gehoord!" enzovoorts.
Vanmorgen dacht ik (voor de duizendste keer) waarom? Waarom ben ik kritisch en heb ik overal wat van te zeggen? En hoe leer ik mijn kinderen dat ze niet mogen veroordelen, wanneer ik zelf wel altijd wat te zeggen heb.
En toen had ik een aha-momentje. Aha...Ik denk dus dat kritiek en oordeel hetzelfde is, maarrrrrr is dat ook zo?
Daar kan ik dan een poos over mijmeren.
Die kritische blik heeft de Here God in mij gelegd, en hoe ik ermee omga, dat is mijn verantwoordelijkheid. Dus in plaats van mijzelf af te vragen: waarom ben ik nou zo kritisch? kan ik mezelf beter leren vragen: gebruik ik mijn kritische blik nu tot eer van Hém?
Ben ik nu kritiek aan het leveren om het beter te weten, of om op te voeden, of om mezelf goed te voelen, of omdat ik zelf nogal wettisch ben? of? of? of?
Maar het was al een hele eye-opener dat ik dus op zich best kritisch mag zijn. En op sommige momenten zelfs móet zijn. Dát kritisch zijn is het échte probleem niet. Maar hoe ik dat gereedschap gebruik, dát is wat anders. Gebruik ik het om iets mooier te maken, of om iets af te breken?
en eh... ik vind het dus best wel een hele opgave om dat gereedschap goed te gebruiken!
Voor je het weet zit je wel in de ver-oor-deel-modus. En is niets en niemand goed genoeg voor jouw kritische blik. Stiekem denk ik best wel vaak dat iets beter had gekund, of gemoeten..Of dat als ík het had mogen vertellen, het duidelijker was geweest. En dan ben ik met open ogen in de val getrapt.
Onderscheidings vermogen is een goede gave, maar veroordeling is niet aan mij.
de grens daartussen lijkt een stippellijntje aan mijn kant van het verhaal, en het is een lang proces om jezelf daar in te trainen. Maar gelukkig...Ik hoef het niet alleen te doen. God is er met zijn Geseth en agapè!
Milde God, maak mij mild.
Posts tonen met het label gedrag. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gedrag. Alle posts tonen
woensdag 6 januari 2016
zondag 15 november 2015
ik heb twee hondjes...maar wil er 'een kwijt!
na weer een hele poos weer eens een blogje van mij.
Ik merk dat, hoe langer ik niet schrijf, hoe moeilijker het is om de draad op te pakken. In mijn aller somberste momenten denk ik zelfs dat niemand me mist, en ik toch niets nuttigs te schrijven heb. Maar dan weet ik het weer: ik voer mijn zwarte hondje...
Mijn zwarte hond is geen lievertje. Hij is groot en vals, en heeft altijd honger.
En...hij kan praten. Maar dat is niet fijn. Hij vertelt me voortdurend wat ik allemaal fout doe.
" stommeling dat je bent, niemand heeft zin om jouw blogs te lezen." " moet je zien, je zit altijd te zeuren: ooo, ik voel me zo moe, oooo ik heb zo'n pijn. Geen wonder dat al die mensen dan vinden dat je een zeurkous bent, duh!"
Ik heb ook nog een wit hondje. Heel klein en tenger...
Dat is echt een lieffie! Ze past op mij, en gromt regelmatig naar die dikke zwarte hond. maar ja ze heeft een groot probleem: ik ben niet al te lief voor haar. Ik geef haar veel te weinig eten. Ze is nu dus klein en mager en kan echt niet tegen mijn zwarte hond op.
Wat vraag je? Of ze kan praten? O ja dat wel, maar ja, ik geloof haar nooit. Dan zegt ze bijvoorbeeld:
" o wat ben je toch een lieve moeder, en dat terwijl je steeds zo'n pijn hebt. Er zijn moeders die vergeten te luisteren naar hun kinderen, dat doe jij wel."
En dan gromt wijn zwarte hond; ' ja maar kijk eens hoe vaak ze haar geduld verliest, als de pijn te veel wordt. Lieve moeder? tggg t kan nog wel veel liever, ze is er nog lang niet."
en voor ik het weet krijgt mijn zwarte hondje een beloning! Ik voer hem brokjes, luister naar zijn woorden, en geloof ze.
Vandaar dat ik vandaag mijn witte hondje het voordeel van de twijfel gun. Okee, ik schrijf een blog. ik vertel gewoon over jullie en eens kijken wie het zwarte hondje van mij wil kopen, zodat ik wat meer gelegenheid krijg naar mijn witte hondje te luisteren.
Ik merk dat, hoe langer ik niet schrijf, hoe moeilijker het is om de draad op te pakken. In mijn aller somberste momenten denk ik zelfs dat niemand me mist, en ik toch niets nuttigs te schrijven heb. Maar dan weet ik het weer: ik voer mijn zwarte hondje...
Mijn zwarte hond is geen lievertje. Hij is groot en vals, en heeft altijd honger.
En...hij kan praten. Maar dat is niet fijn. Hij vertelt me voortdurend wat ik allemaal fout doe.
" stommeling dat je bent, niemand heeft zin om jouw blogs te lezen." " moet je zien, je zit altijd te zeuren: ooo, ik voel me zo moe, oooo ik heb zo'n pijn. Geen wonder dat al die mensen dan vinden dat je een zeurkous bent, duh!"
Ik heb ook nog een wit hondje. Heel klein en tenger...
Dat is echt een lieffie! Ze past op mij, en gromt regelmatig naar die dikke zwarte hond. maar ja ze heeft een groot probleem: ik ben niet al te lief voor haar. Ik geef haar veel te weinig eten. Ze is nu dus klein en mager en kan echt niet tegen mijn zwarte hond op.
Wat vraag je? Of ze kan praten? O ja dat wel, maar ja, ik geloof haar nooit. Dan zegt ze bijvoorbeeld:
" o wat ben je toch een lieve moeder, en dat terwijl je steeds zo'n pijn hebt. Er zijn moeders die vergeten te luisteren naar hun kinderen, dat doe jij wel."
En dan gromt wijn zwarte hond; ' ja maar kijk eens hoe vaak ze haar geduld verliest, als de pijn te veel wordt. Lieve moeder? tggg t kan nog wel veel liever, ze is er nog lang niet."
en voor ik het weet krijgt mijn zwarte hondje een beloning! Ik voer hem brokjes, luister naar zijn woorden, en geloof ze.
Vandaar dat ik vandaag mijn witte hondje het voordeel van de twijfel gun. Okee, ik schrijf een blog. ik vertel gewoon over jullie en eens kijken wie het zwarte hondje van mij wil kopen, zodat ik wat meer gelegenheid krijg naar mijn witte hondje te luisteren.
dinsdag 28 januari 2014
vrienden voor het leven?
Als kinderen vriendjes maken gaat dat op basis van eigenlijk niets. Kleine kinderen herkennen zichzelf in een ander klein kind. Hé jij bent net zo klein als ik, mooi dan horen we dus bij elkaar. Geen moeilijk gedoe, gewoon hup: wij zijn vrienden. Ze hebben (Vaak) geen moeite om een gespreksonderwerp te vinden en vragen elkaar van alles ongegeneerd.
Helaas raken volwassenen die manier van contact maken kwijt in de loop van hun leven. Er zijn misschien enkelen die onbevangen op mensen blijven afstappen, maar de meesten bouwen muurtjes.
Muurtjes bouwen doen we voor onze eigen veiligheid. In deze wereld raakt een mens snel gekwetst of teleurgesteld. Bovendien leren we ons aan bepaalde codes houden die goed zijn voor onszelf en anderen: *Niet te dichtbij iemand staan,
*niet alleen over jezelf praten,
*niet in een eerste gesprek je hele levensverhaal op tafel leggen,
*geen gênante vragen stellen,
*niet reageren met het eerste wat in je op komt.
* enzovoorts...
Codes die goed zijn, maar ook behoorlijk in de weg kunnen gaan staan als het gaat om het maken en onderhouden van vriendschappen.
Mijn ervaring is dat wanneer je je heel goed aan alle regels probeert te houden van wat hoort, en wat wél en niet kan, dat je dan al te gauw doorslaat naar: ik laat mezelf niet kennen, want stel je voor..
de codes worden omgedraaid in je hoofd en gelden nu ánders:
* sta ik niet te dichtbij? kan ik nu wel een hand op iemands schouder leggen of een kus geven, of is dat te intiem?
* praat ik niet te veel over mijzelf? Laat ik maar stil zijn en niet teveel aangeven wat me allemaal bezighoudt.
* misschien zit hij/zij wel niet te wachten op mijn levensverhaal.
* ik zou dit of dat willen weten, maar als ik het vraag vindt hij/zij mij misschien brutaal
* Ik heb bepaalde gedachten bij wat de ander mij vertelt maar zit hij/zij daar nu wel op te wachten?
Kennis maken is al moeilijk, maar vriendschap opbouwen kan soms nog veel ingewikkelder zijn. Vooral wanneer je jezelf niet wilt laten kennen. Of wanneer je jezelf te snel wilt laten kennen, en de ander krijgt geen tijd om daar iets over te vinden.
Hoe eerlijk durven we te zijn? Durf je nog tegen je vriend(in) te zeggen wanneer je het helemaal niet met hem/haar eens bent en waarom? Durf je nog te vragen om hulp wanneer je het niet alleen redt? Durf je nog afstand te nemen en daarna samen je vriendschap te evalueren?
Ik denk dat mensen tegenwoordig snel oppervlakkig vrienden zijn, maar zodra er iets gebeurd waar men even geen raad mee weet, dan haken we snel af. Veel te eng om eerlijk te zijn, en nog veel moeilijker om kritiek van de ander te incasseren, en er eerlijk naar te kijken.
wanneer je vriendschap sluit moet je ervan uit gaan dat jij er bent voor die ander. Jij bent een vriend vóór hem/haar. Je bent trouw door dik en dun, en je bent eerlijk door dik en dun.
Echte vrienden helpen elkáar verder in het leven.
Ken jij ook zo'n vriendschap waarbij je echt jezelf mag zijn, in welke omstandigheid ook?
Helaas raken volwassenen die manier van contact maken kwijt in de loop van hun leven. Er zijn misschien enkelen die onbevangen op mensen blijven afstappen, maar de meesten bouwen muurtjes.
Muurtjes bouwen doen we voor onze eigen veiligheid. In deze wereld raakt een mens snel gekwetst of teleurgesteld. Bovendien leren we ons aan bepaalde codes houden die goed zijn voor onszelf en anderen: *Niet te dichtbij iemand staan,
*niet alleen over jezelf praten,
*niet in een eerste gesprek je hele levensverhaal op tafel leggen,
*geen gênante vragen stellen,
*niet reageren met het eerste wat in je op komt.
* enzovoorts...
Codes die goed zijn, maar ook behoorlijk in de weg kunnen gaan staan als het gaat om het maken en onderhouden van vriendschappen.
Mijn ervaring is dat wanneer je je heel goed aan alle regels probeert te houden van wat hoort, en wat wél en niet kan, dat je dan al te gauw doorslaat naar: ik laat mezelf niet kennen, want stel je voor..
de codes worden omgedraaid in je hoofd en gelden nu ánders:
* sta ik niet te dichtbij? kan ik nu wel een hand op iemands schouder leggen of een kus geven, of is dat te intiem?
* praat ik niet te veel over mijzelf? Laat ik maar stil zijn en niet teveel aangeven wat me allemaal bezighoudt.
* misschien zit hij/zij wel niet te wachten op mijn levensverhaal.
* ik zou dit of dat willen weten, maar als ik het vraag vindt hij/zij mij misschien brutaal
* Ik heb bepaalde gedachten bij wat de ander mij vertelt maar zit hij/zij daar nu wel op te wachten?
Kennis maken is al moeilijk, maar vriendschap opbouwen kan soms nog veel ingewikkelder zijn. Vooral wanneer je jezelf niet wilt laten kennen. Of wanneer je jezelf te snel wilt laten kennen, en de ander krijgt geen tijd om daar iets over te vinden.
Hoe eerlijk durven we te zijn? Durf je nog tegen je vriend(in) te zeggen wanneer je het helemaal niet met hem/haar eens bent en waarom? Durf je nog te vragen om hulp wanneer je het niet alleen redt? Durf je nog afstand te nemen en daarna samen je vriendschap te evalueren?
Ik denk dat mensen tegenwoordig snel oppervlakkig vrienden zijn, maar zodra er iets gebeurd waar men even geen raad mee weet, dan haken we snel af. Veel te eng om eerlijk te zijn, en nog veel moeilijker om kritiek van de ander te incasseren, en er eerlijk naar te kijken.
wanneer je vriendschap sluit moet je ervan uit gaan dat jij er bent voor die ander. Jij bent een vriend vóór hem/haar. Je bent trouw door dik en dun, en je bent eerlijk door dik en dun.
Echte vrienden helpen elkáar verder in het leven.
Ken jij ook zo'n vriendschap waarbij je echt jezelf mag zijn, in welke omstandigheid ook?
maandag 14 oktober 2013
gedrag veranderen, hoe?
Heb je ook wel eens dat je bepaald gedrag van jezelf kent en het heus niet altijd zo leuk vind..maar elke keer blijft steken bij die gedachte en niet verder komt om het ook écht te gaan veranderen?
Dan heb ik hier de reden.
Gedrag verander je namelijk niet zomaar even. Het is een patroon waar je in zit en heel moeilijk uitkomt. Je zult jezelf nieuw gedrag moeten aanleren en dat kost tijd. Zoveel tijd, dat je al heel snel weer naar je oude patroon keert, omdat dat minder moeite kost.
Om inzicht te krijgen in het veranderen van gedrag heb ik hier de volgende stappen voor jullie in het proces van veranderen:
stap 1 openstaan
Dit is een belangrijk onderdeel van het veranderen. Als je blijft denken: zo ben ik nu eenmaal. Of: iedereen heeft zo zijn zwakke punten.. Dan zal er niet snel iets gaan veranderen. Sta open voor mensen die je proberen te vertellen dat bepaald gedrag niet gewenst is, en neem jezelf daarin ook serieus.
stap 2 begrijpen
probeer voor je probeert te veranderen eerst eens te begrijpen wat het probleem precies is. Waarom zou je moeten veranderen? Probeer ook inzicht te krijgen in je oude gedrag, waarom doe je het zo? Wat zijn de voordelen, wat zijn de nadelen?
stap 3 willen
wanneer je het gedrag hebt bekeken van alle kanten komt de keuze: wil ik dit gedrag veranderen of wil ik dat eigenlijk helemaal niet? Let op: het gaat om het veranderen van bepaald gedrag! Dat is iets anders dan zélf veranderen. Jij veranderd niets aan je aard, maar je gedrag is wel veranderbaar!
Wanneer je wilt, ben je dus gemotiveerd en kun je het proces van leren veranderen beter handelen!
stap 4 kunnen
heel veel gedrag is door de jaren heen ontstaan en daarom niet zomaar te veranderen. Daarom is het belangrijk om jezelf een reëel doel te stellen, en niet te grote gedragsveranderingen te willen forceren!
Het heeft alles te maken met de kans van slagen hoe hoog je jezelf eisen stelt.
stap 5 doen
Pas hier komt er pas praktijk om de hoek kijken. Maar omdat je goed voorbereid bent en weet wat je tegen zou kunnen komen, omdat je inzicht hebt in je oude gedrag, omdat je gemotiveerd bent en omdat je niet te hogen doelen stelt, is het DOEN nu niet meer zo ingewikkeld. Begin gewoon en houd jezelf steeds voor waarom je dit wilt.
stap 6 Volhouden
Stap 6 is de allerbelangrijkste en allermoeilijkste stap. Wanneer je echter merkt dat je resultaat hebt van je verandering is dit ook de meest bevredigende stap in het proces. Blijf jezelf scherp in de gaten houden. Erken smoesjes om weer terug te kunnen vallen op tijd, en behandel jezelf als een volwassene. Jij bent niet zielig, maar een sterk iemand met een eigen wil. Je kunt het!!
En natuurlijk wil ik je aanraden dit niet op eigen houtje te proberen maar steeds bij elke stap dit in gebed te brengen. God de Heilige Geest wil je helpen!
Dan heb ik hier de reden.
Gedrag verander je namelijk niet zomaar even. Het is een patroon waar je in zit en heel moeilijk uitkomt. Je zult jezelf nieuw gedrag moeten aanleren en dat kost tijd. Zoveel tijd, dat je al heel snel weer naar je oude patroon keert, omdat dat minder moeite kost.
Om inzicht te krijgen in het veranderen van gedrag heb ik hier de volgende stappen voor jullie in het proces van veranderen:
stap 1 openstaan
Dit is een belangrijk onderdeel van het veranderen. Als je blijft denken: zo ben ik nu eenmaal. Of: iedereen heeft zo zijn zwakke punten.. Dan zal er niet snel iets gaan veranderen. Sta open voor mensen die je proberen te vertellen dat bepaald gedrag niet gewenst is, en neem jezelf daarin ook serieus.
stap 2 begrijpen
probeer voor je probeert te veranderen eerst eens te begrijpen wat het probleem precies is. Waarom zou je moeten veranderen? Probeer ook inzicht te krijgen in je oude gedrag, waarom doe je het zo? Wat zijn de voordelen, wat zijn de nadelen?
stap 3 willen
wanneer je het gedrag hebt bekeken van alle kanten komt de keuze: wil ik dit gedrag veranderen of wil ik dat eigenlijk helemaal niet? Let op: het gaat om het veranderen van bepaald gedrag! Dat is iets anders dan zélf veranderen. Jij veranderd niets aan je aard, maar je gedrag is wel veranderbaar!
Wanneer je wilt, ben je dus gemotiveerd en kun je het proces van leren veranderen beter handelen!
stap 4 kunnen
heel veel gedrag is door de jaren heen ontstaan en daarom niet zomaar te veranderen. Daarom is het belangrijk om jezelf een reëel doel te stellen, en niet te grote gedragsveranderingen te willen forceren!
Het heeft alles te maken met de kans van slagen hoe hoog je jezelf eisen stelt.
stap 5 doen
Pas hier komt er pas praktijk om de hoek kijken. Maar omdat je goed voorbereid bent en weet wat je tegen zou kunnen komen, omdat je inzicht hebt in je oude gedrag, omdat je gemotiveerd bent en omdat je niet te hogen doelen stelt, is het DOEN nu niet meer zo ingewikkeld. Begin gewoon en houd jezelf steeds voor waarom je dit wilt.
stap 6 Volhouden
Stap 6 is de allerbelangrijkste en allermoeilijkste stap. Wanneer je echter merkt dat je resultaat hebt van je verandering is dit ook de meest bevredigende stap in het proces. Blijf jezelf scherp in de gaten houden. Erken smoesjes om weer terug te kunnen vallen op tijd, en behandel jezelf als een volwassene. Jij bent niet zielig, maar een sterk iemand met een eigen wil. Je kunt het!!
En natuurlijk wil ik je aanraden dit niet op eigen houtje te proberen maar steeds bij elke stap dit in gebed te brengen. God de Heilige Geest wil je helpen!
Abonneren op:
Posts (Atom)