Heb je ook wel eens dat je bepaald gedrag van jezelf kent en het heus niet altijd zo leuk vind..maar elke keer blijft steken bij die gedachte en niet verder komt om het ook écht te gaan veranderen?
Dan heb ik hier de reden.
Gedrag verander je namelijk niet zomaar even. Het is een patroon waar je in zit en heel moeilijk uitkomt. Je zult jezelf nieuw gedrag moeten aanleren en dat kost tijd. Zoveel tijd, dat je al heel snel weer naar je oude patroon keert, omdat dat minder moeite kost.
Om inzicht te krijgen in het veranderen van gedrag heb ik hier de volgende stappen voor jullie in het proces van veranderen:
stap 1 openstaan
Dit is een belangrijk onderdeel van het veranderen. Als je blijft denken: zo ben ik nu eenmaal. Of: iedereen heeft zo zijn zwakke punten.. Dan zal er niet snel iets gaan veranderen. Sta open voor mensen die je proberen te vertellen dat bepaald gedrag niet gewenst is, en neem jezelf daarin ook serieus.
stap 2 begrijpen
probeer voor je probeert te veranderen eerst eens te begrijpen wat het probleem precies is. Waarom zou je moeten veranderen? Probeer ook inzicht te krijgen in je oude gedrag, waarom doe je het zo? Wat zijn de voordelen, wat zijn de nadelen?
stap 3 willen
wanneer je het gedrag hebt bekeken van alle kanten komt de keuze: wil ik dit gedrag veranderen of wil ik dat eigenlijk helemaal niet? Let op: het gaat om het veranderen van bepaald gedrag! Dat is iets anders dan zélf veranderen. Jij veranderd niets aan je aard, maar je gedrag is wel veranderbaar!
Wanneer je wilt, ben je dus gemotiveerd en kun je het proces van leren veranderen beter handelen!
stap 4 kunnen
heel veel gedrag is door de jaren heen ontstaan en daarom niet zomaar te veranderen. Daarom is het belangrijk om jezelf een reëel doel te stellen, en niet te grote gedragsveranderingen te willen forceren!
Het heeft alles te maken met de kans van slagen hoe hoog je jezelf eisen stelt.
stap 5 doen
Pas hier komt er pas praktijk om de hoek kijken. Maar omdat je goed voorbereid bent en weet wat je tegen zou kunnen komen, omdat je inzicht hebt in je oude gedrag, omdat je gemotiveerd bent en omdat je niet te hogen doelen stelt, is het DOEN nu niet meer zo ingewikkeld. Begin gewoon en houd jezelf steeds voor waarom je dit wilt.
stap 6 Volhouden
Stap 6 is de allerbelangrijkste en allermoeilijkste stap. Wanneer je echter merkt dat je resultaat hebt van je verandering is dit ook de meest bevredigende stap in het proces. Blijf jezelf scherp in de gaten houden. Erken smoesjes om weer terug te kunnen vallen op tijd, en behandel jezelf als een volwassene. Jij bent niet zielig, maar een sterk iemand met een eigen wil. Je kunt het!!
En natuurlijk wil ik je aanraden dit niet op eigen houtje te proberen maar steeds bij elke stap dit in gebed te brengen. God de Heilige Geest wil je helpen!
maandag 14 oktober 2013
woensdag 9 oktober 2013
ontvangen
Ontvangen, wat kan dat soms moeilijk zijn!
In de afgelopen maanden hebben wij veel ontvangen. We hadden na mijn operaties veel hulp nodig, huishoudelijk maar ook gewoon in de vorm van steun en bemoediging. Daarna ging het beter met mij en minder goed met mijn man, die zich drie slagen in de rondte werkte, en rust nodig had. Daartussen door was het soms financieel allemaal niet te behappen. En dus was het tijd voor ontvangen in veel opzichten.Maar wat is dat soms moeilijk omdat je makkelijker geeft dan ontvangt. Op de één of andere manier heb je soms toch het idee dat je er iets voor terug moet doen. En hoe logisch sommige hulp ook is, je trots komt om een hoekje kijken.
Het kleine peutertje in je zegt: kan ik zalf waal...
Hier schreef ik al over het vragen van hulp..dát is al zo moeilijk. Maar ontvangen leert ons ook nog iets anders.
Het leert ons dat we uiteindelijk met lege handen staan en ze op moeten houden. Dát gaat in tegen alles wat we willen. Wij willen het zelf kunnen. Zelf bepalen hoe ons leven gaat.
Daar zit in zekere zin hoogmoed achter. Want wanneer jij mij iets kunt geven, wat ik zelf momenteel niet te geven heb, doe ik voor jou onder, en dát wil ik niet.
Kunnen wij ontvangen wat we zelf niet hebben? Gewoon zoals genade werkt?
Jij hebt geen eeuwig leven in jezelf, maar God wil het je geven..
durf jij dat gewoon aan te nemen en dank U te zeggen? Of wil je er toch nog wel graag iets voor terug doen, of een tegenprestatie geven?
Ontvangen maakt nederig..en wie durft zichzelf klein te maken?
In geven mag je je laten leiden door Gods woord...
...in ontvangen óók!
In de afgelopen maanden hebben wij veel ontvangen. We hadden na mijn operaties veel hulp nodig, huishoudelijk maar ook gewoon in de vorm van steun en bemoediging. Daarna ging het beter met mij en minder goed met mijn man, die zich drie slagen in de rondte werkte, en rust nodig had. Daartussen door was het soms financieel allemaal niet te behappen. En dus was het tijd voor ontvangen in veel opzichten.Maar wat is dat soms moeilijk omdat je makkelijker geeft dan ontvangt. Op de één of andere manier heb je soms toch het idee dat je er iets voor terug moet doen. En hoe logisch sommige hulp ook is, je trots komt om een hoekje kijken.
Het kleine peutertje in je zegt: kan ik zalf waal...
Hier schreef ik al over het vragen van hulp..dát is al zo moeilijk. Maar ontvangen leert ons ook nog iets anders.
Het leert ons dat we uiteindelijk met lege handen staan en ze op moeten houden. Dát gaat in tegen alles wat we willen. Wij willen het zelf kunnen. Zelf bepalen hoe ons leven gaat.
Daar zit in zekere zin hoogmoed achter. Want wanneer jij mij iets kunt geven, wat ik zelf momenteel niet te geven heb, doe ik voor jou onder, en dát wil ik niet.
Kunnen wij ontvangen wat we zelf niet hebben? Gewoon zoals genade werkt?
Jij hebt geen eeuwig leven in jezelf, maar God wil het je geven..
durf jij dat gewoon aan te nemen en dank U te zeggen? Of wil je er toch nog wel graag iets voor terug doen, of een tegenprestatie geven?
Ontvangen maakt nederig..en wie durft zichzelf klein te maken?
In geven mag je je laten leiden door Gods woord...
...in ontvangen óók!
maandag 7 oktober 2013
huilen..
Dit is er dan zo één
zo'n dag dat ik moet huilen
van alles en van niets
en zomaar overal
Ik ben er aan begonnen
nu moet ik hem voltooien
maar 'k zou wel willen gooien
en smijten, schoppen, slaan
ik zou wel willen gillen
en heel hard willen schreeuwen
ik zou wel willen huilen
maar niemand kijkt me aan
dit is er dus zo één
zo'n dag dat ik moet huilen
ik zou het moeten kunnen...
..en zomaar overal
Loïs
dinsdag 1 oktober 2013
een stem
Ik klaag hier
aan mijn moordenaar
Want ja ik
ben vermoord
En niemand
in de hele wereld
Heeft mijn
stem gehoord
Niemand
dacht dat ik iemand was
K was
slechts een klompje cellen
Maar schepper,
die mijn rechter bent
Ik kom het U
vertellen
Ik vraag u
om een goed proces
Rechtvaardigheid
en wraak
Want ik ben
niet de enige
’t gebeurt nog
altijd vaak
U wilde mij,
u vormde mij
Maar ‘k zag
geen levenslicht
Het was
gewoon een handeling
Die ‘even’
werd verricht
Ik kreeg
geen liefde, geen bestaan
Ik kreeg
geen ouders en geen naam
Ik kreeg alleen een diepe zucht
Van mensen
innig opgelucht
Dat ik
verdwenen was
Ik was een
bloem nog in de knop
En U nam mij
in liefde op
U plaatst
mij hoog boven hen uit
En geeft
mijn pijn een nieuw geluid
Straks horen
ze mij pas
Ik klaag
hier aan mijn moordenaar
Al was hij
in een half uur klaar
Ontsmette hij
zijn handen toen
En vroeg hij
met gespeeld fatsoen
Of’t
meegevallen was…
vrijdag 27 september 2013
7 dingen die ik mijn dochters wil leren
Omdat ik geen zoons heb, en wij dus alleen maar dochter hoeven op te voeden, kan ik niet zeggen wat het verschil is tussen het opvoeden van dochters en het opvoeden van zoons.
Vroeger dacht ik in al mijn fantasie, dat ik moeder zou zijn van 6 jongens. Dat is niet uitgekomen natuurlijk, maar omdat ik dat dacht, had ik ook al allerlei gedachten over de dingen die ik hen wilde leren.
Ik dacht: als ik jongens krijg, wil ik ze zéker leren dat vrouwen en mannen nogal verschillen in aard. Ik zou hen dan die verschillen bijbrengen en ze leren om vrouwen te koesteren, te waarderen en te respecteren.
Mijn schoondochters zouden fantastische mannen hebben...
Maar goed, het ziet er niet naar uit dat ik ooit schoondochters zal krijgen.
Dus het leek me handig mijn ideeën een beetje om te vormen..
Mijn schoonzoons zullen fantastische vrouwen krijgen!
7 dingen die ik mijn dochters wil leren:
1. Respecteer je man
Je man zal anders zijn dan jij. Hij zal andere opvattingen hebben, en andere prioriteiten. Hij zal misschien niet zo vaak willen praten als jij en ook tijd nodig hebben om tot zichzelf te komen. Respecteer dat.
2. help je man
Jij bent door God geschapen als de hulp die bij hem (je man) past. Juist omdat mannen en vrouwen andere capaciteiten hebben kun je daarom een goede aanvulling voor elkaar zijn. Als hij bepaalde dingen moeilijk vind, help hem dan. Dat doe je bij mannen niet door ze te bemoederen!! Maar vraag rustig of je iets kan doen om hem erbij te helpen. Bedissel niet, maak de dienst niet uit, behandel hem niet als KIND!!!
3.bid voor je man
Jouw man zal net zo goed zijn tekortkomingen hebben. En ook zijn zorgen, zijn twijfels, zijn valkuilen.
Bid voor hem om zegen. Zegen in zijn werk, zegen in zijn man zijn (misschien in zijn vaderschap!)
God wil elk oprecht gebed verhoren.
4. leer je eigen man goed kennen en begrijpen
Over het algemeen praten vrouwen meer dan mannen. Vrouwen hebben er behoefte aan dingen te delen.
Als het even kan zitten vrouwen op hun praat-stoel. Denk er aan dat je leert luisteren. Vraag je man hoe het op zijn werk was, luister, stel vragen die je meer begrip en inzicht in zijn dagelijks leven kunnen bieden. Wanneer je investeert in het leren luisteren en begrijpen zal hij dat omgekeerd ook gaan doen.
5.leer mannen in het algemeen begrijpen
mannen zijn visueel ingesteld. Zij kijken gemakkelijk naar vrouwen. Gewoon omdat God vrouwen zo mooi heeft gemaakt. Begrijp dat het voor mannen lastig is hun blik af te wenden wanneer zij een mooie vrouw zien. Begrijp ook dat jij in je kledingstijl daar invloed op hebt. Kleed je daarom niet uitdagend of bloot. Help mannen om zuiver te blijven naar hun eigen vrouw. Help jouw man ook om zijn blik af te wenden. Vertel wat het met je doet als je merkt dat hij naar andere vrouwen kijkt. Wees open over verleidingen.
6 stimuleer je man in dingen naar Gods wil
Misschien raakt je man het zicht op God kwijt door zijn verantwoordelijkheden. Of vindt hij het moeilijk om afhankelijk te zijn. Jij bent dan zijn zicht op God. Vertel hem wie God is en wat zijn genade betekend. Stimuleer hem in dingen naar Gods hart.
7 Heb jezelf lief!
Je man houd van jou. Vind je mooi, wil het leven met je delen. Besef dat dat lastig is wanneer jij jezelf niet kunt liefhebben. Zie jezelf als een kostbare parel in Gods hand. Je bent allereerst zijn dochter! Verzorg jezelf, besteed tijd aan dingen die rust geven en waar je van kunt genieten. Neem tijd voor stilte en gesprek met God. Dank elke dag voor de dingen die je mocht ontvangen. Jij bent niet minder waard dan je man. Jij hoeft geen sloofje te zijn, niet jezelf voortdurend weg te cijferen. Wees wie je bent, zoals God je heeft gemaakt!
Natuurlijk zijn er veel meer dingen die ik mijn dochters zou willen leren, maar deze hebben betrekking op hun huwelijk, als ze mogen trouwen.
Wat zou jij je dochters willen leren..
of wat heb je ze al geleerd?
Vroeger dacht ik in al mijn fantasie, dat ik moeder zou zijn van 6 jongens. Dat is niet uitgekomen natuurlijk, maar omdat ik dat dacht, had ik ook al allerlei gedachten over de dingen die ik hen wilde leren.
Ik dacht: als ik jongens krijg, wil ik ze zéker leren dat vrouwen en mannen nogal verschillen in aard. Ik zou hen dan die verschillen bijbrengen en ze leren om vrouwen te koesteren, te waarderen en te respecteren.
Mijn schoondochters zouden fantastische mannen hebben...
Maar goed, het ziet er niet naar uit dat ik ooit schoondochters zal krijgen.
Dus het leek me handig mijn ideeën een beetje om te vormen..
Mijn schoonzoons zullen fantastische vrouwen krijgen!
7 dingen die ik mijn dochters wil leren:
1. Respecteer je man
Je man zal anders zijn dan jij. Hij zal andere opvattingen hebben, en andere prioriteiten. Hij zal misschien niet zo vaak willen praten als jij en ook tijd nodig hebben om tot zichzelf te komen. Respecteer dat.
2. help je man
Jij bent door God geschapen als de hulp die bij hem (je man) past. Juist omdat mannen en vrouwen andere capaciteiten hebben kun je daarom een goede aanvulling voor elkaar zijn. Als hij bepaalde dingen moeilijk vind, help hem dan. Dat doe je bij mannen niet door ze te bemoederen!! Maar vraag rustig of je iets kan doen om hem erbij te helpen. Bedissel niet, maak de dienst niet uit, behandel hem niet als KIND!!!
3.bid voor je man
Jouw man zal net zo goed zijn tekortkomingen hebben. En ook zijn zorgen, zijn twijfels, zijn valkuilen.
Bid voor hem om zegen. Zegen in zijn werk, zegen in zijn man zijn (misschien in zijn vaderschap!)
God wil elk oprecht gebed verhoren.
4. leer je eigen man goed kennen en begrijpen
Over het algemeen praten vrouwen meer dan mannen. Vrouwen hebben er behoefte aan dingen te delen.
Als het even kan zitten vrouwen op hun praat-stoel. Denk er aan dat je leert luisteren. Vraag je man hoe het op zijn werk was, luister, stel vragen die je meer begrip en inzicht in zijn dagelijks leven kunnen bieden. Wanneer je investeert in het leren luisteren en begrijpen zal hij dat omgekeerd ook gaan doen.
5.leer mannen in het algemeen begrijpen
mannen zijn visueel ingesteld. Zij kijken gemakkelijk naar vrouwen. Gewoon omdat God vrouwen zo mooi heeft gemaakt. Begrijp dat het voor mannen lastig is hun blik af te wenden wanneer zij een mooie vrouw zien. Begrijp ook dat jij in je kledingstijl daar invloed op hebt. Kleed je daarom niet uitdagend of bloot. Help mannen om zuiver te blijven naar hun eigen vrouw. Help jouw man ook om zijn blik af te wenden. Vertel wat het met je doet als je merkt dat hij naar andere vrouwen kijkt. Wees open over verleidingen.
6 stimuleer je man in dingen naar Gods wil
Misschien raakt je man het zicht op God kwijt door zijn verantwoordelijkheden. Of vindt hij het moeilijk om afhankelijk te zijn. Jij bent dan zijn zicht op God. Vertel hem wie God is en wat zijn genade betekend. Stimuleer hem in dingen naar Gods hart.
7 Heb jezelf lief!
Je man houd van jou. Vind je mooi, wil het leven met je delen. Besef dat dat lastig is wanneer jij jezelf niet kunt liefhebben. Zie jezelf als een kostbare parel in Gods hand. Je bent allereerst zijn dochter! Verzorg jezelf, besteed tijd aan dingen die rust geven en waar je van kunt genieten. Neem tijd voor stilte en gesprek met God. Dank elke dag voor de dingen die je mocht ontvangen. Jij bent niet minder waard dan je man. Jij hoeft geen sloofje te zijn, niet jezelf voortdurend weg te cijferen. Wees wie je bent, zoals God je heeft gemaakt!
Natuurlijk zijn er veel meer dingen die ik mijn dochters zou willen leren, maar deze hebben betrekking op hun huwelijk, als ze mogen trouwen.
Wat zou jij je dochters willen leren..
of wat heb je ze al geleerd?
dinsdag 24 september 2013
getrouwd
Ik ben vandaag veertien jaar met Roop getrouwd. Veertien jaar, wat klinkt dat alweer lang, en wat is het omgevlogen.
We hebben vier prachtige dochtertjes gekregen. Die allemaal hun eigenheid meebrachten in ons huwelijk.
Daarnaast brachten wij allebei ook onze eigenheid mee, en zijn we nu een bonte mengelmoes van eigenaardigheid samen.
We hebben erg lang verkering gehad voor de begrippen van tegenwoordig. Bijna 5 jaar. Dat kwam omdat ik pas 15 jaar was toen we verkering kregen. Roop was 21. Een groot leeftijdsverschil als je nog pubert!
Ik had het erg moeilijk in die tijd. al mijn zekerheden leken weg te vallen. Mijn oma, met wie ik een sterke band voelde, overleed op 60 jarige leeftijd. Mijn vader raakte overspannen, en later ook mijn moeder. Ik kreeg de ziekte van pfeiffer. Mijn opa hertrouwde binnen het jaar... Allemaal dingen die je als jonge meid zeker niet in de koude kleren gaan zitten.
En al die onzekerheid, de pijn en het verdriet reageerde ik af op Roop. Dé stabiele factor. Hij kwam trouw elke twee weken 3 uur uit het hoge noorden gereden om bij me te zijn.
Het was geen leuke verkeringstijd! Niks romantisch aan..
Ik twijfelde enorm. Hield ik niet gewoon van hem, omdat hij van mij hield? Was dat wel eerlijk? Zou ik het niet beter uit kunnen maken? En dat soort vragen spookte jaar in jaar uit door mijn hoofd.
Toen ik 17 was begon hij langzamerhand na te denken over verloven. Maar ik kreeg het er spaans benauwd van.
In die tijd ontmoette ik iemand die me enorm heeft bemoedigd. Het was al een oude man, en op een dag raakte we in gesprek en stortte ik mijn hart bij hem uit over alles wat me bezighield.
Hij zei tegen me: "Wentel uw weg op de HERE, vertrouw op Hem en Hij zal het maken!"
Twee jaar later zijn Roop en ik getrouwd en dit was onze trouwtekst! Nog élke dag van ons huwelijk is deze tekst onze steun. Híj, Gód, geeft ons een goed huwelijk. Hij geeft ons liefde voor elkaar, en trouw aan elkaar.
Is ons huwelijk een sprookje? Nee. Net als ieder huwelijk heeft ook dat van ons behoorlijk wat stormen overleefd. En die stormen blijven komen denk ik. Maar ons geheim is dat we in elke storm samen op de knieën gaan en bidden om zegen.
Veertien jaar getrouwd, negentien jaar samen...en je merkt dat je steeds meer een éénheid vormt.
Soms, op lastige momenten, vraag ik mezelf af: "wat heeft ons bezield om met elkaar te trouwen?? We zijn veel te verschillend!" En op een datingsite zouden onze profielen noooooooit worden gematcht. Maar onze match-maker is onze Maker, en Hij weet veel beter dan wij zelf wat goed is voor ons.
Hij geeft altijd weer momenten dat ik het ineens kan zien, heel helder en duidelijk: "wat een wijsheid om ons aan elkaar te geven! Wat een dwaasheid voor mensen , maar wat een wijsheid van God."
Ik ben een dankbaar mens!
We hebben vier prachtige dochtertjes gekregen. Die allemaal hun eigenheid meebrachten in ons huwelijk.
Daarnaast brachten wij allebei ook onze eigenheid mee, en zijn we nu een bonte mengelmoes van eigenaardigheid samen.
We hebben erg lang verkering gehad voor de begrippen van tegenwoordig. Bijna 5 jaar. Dat kwam omdat ik pas 15 jaar was toen we verkering kregen. Roop was 21. Een groot leeftijdsverschil als je nog pubert!
Ik had het erg moeilijk in die tijd. al mijn zekerheden leken weg te vallen. Mijn oma, met wie ik een sterke band voelde, overleed op 60 jarige leeftijd. Mijn vader raakte overspannen, en later ook mijn moeder. Ik kreeg de ziekte van pfeiffer. Mijn opa hertrouwde binnen het jaar... Allemaal dingen die je als jonge meid zeker niet in de koude kleren gaan zitten.
En al die onzekerheid, de pijn en het verdriet reageerde ik af op Roop. Dé stabiele factor. Hij kwam trouw elke twee weken 3 uur uit het hoge noorden gereden om bij me te zijn.
Het was geen leuke verkeringstijd! Niks romantisch aan..
Ik twijfelde enorm. Hield ik niet gewoon van hem, omdat hij van mij hield? Was dat wel eerlijk? Zou ik het niet beter uit kunnen maken? En dat soort vragen spookte jaar in jaar uit door mijn hoofd.
Toen ik 17 was begon hij langzamerhand na te denken over verloven. Maar ik kreeg het er spaans benauwd van.
In die tijd ontmoette ik iemand die me enorm heeft bemoedigd. Het was al een oude man, en op een dag raakte we in gesprek en stortte ik mijn hart bij hem uit over alles wat me bezighield.
Hij zei tegen me: "Wentel uw weg op de HERE, vertrouw op Hem en Hij zal het maken!"
Twee jaar later zijn Roop en ik getrouwd en dit was onze trouwtekst! Nog élke dag van ons huwelijk is deze tekst onze steun. Híj, Gód, geeft ons een goed huwelijk. Hij geeft ons liefde voor elkaar, en trouw aan elkaar.
Is ons huwelijk een sprookje? Nee. Net als ieder huwelijk heeft ook dat van ons behoorlijk wat stormen overleefd. En die stormen blijven komen denk ik. Maar ons geheim is dat we in elke storm samen op de knieën gaan en bidden om zegen.
Veertien jaar getrouwd, negentien jaar samen...en je merkt dat je steeds meer een éénheid vormt.
Soms, op lastige momenten, vraag ik mezelf af: "wat heeft ons bezield om met elkaar te trouwen?? We zijn veel te verschillend!" En op een datingsite zouden onze profielen noooooooit worden gematcht. Maar onze match-maker is onze Maker, en Hij weet veel beter dan wij zelf wat goed is voor ons.
Hij geeft altijd weer momenten dat ik het ineens kan zien, heel helder en duidelijk: "wat een wijsheid om ons aan elkaar te geven! Wat een dwaasheid voor mensen , maar wat een wijsheid van God."
Ik ben een dankbaar mens!
donderdag 19 september 2013
de tijd
Je hoort hem wekelijks voorbij komen, het cliché: "o wat gaat de tijd toch snel".
En het is zo waar. De tijd gaat zo snel. Ik verbaas me regelmatig over bijvoorbeeld de APK van de auto. Die is nog maar net geweest als Roop zegt dat hij een afspraak gaat maken voor een APK. Dan zeg ik verbaasd: dat hoeft toch maar eens per jaar? Waarop hij zegt: inderdaad vandaar dat ik nu weer een afspraak moet maken, want we zijn alweer een jaar verder.
Soms wil ik aan mijn dochters vragen: "o, weet je nog dat..." waarop ik me ineens realiseer dat ze toen nog heel klein waren of zelfs nog niet eens geboren.
Ik kan me nog goed herinneren dat onze oudste (ze was toen 7) tegen onze tweede zei: "Die lamp is al heel heel oud, die is nog van vóór dat ik bestond!!" We hadden hem gewoon gekocht toen we gingen trouwen, en naar mijn idee was hij splinternieuw. Haha, zo zie je.
Maar steeds vaker realiseer ik me dat NU nooit meer terug zal komen. Ze zijn maar één keer kind, en het vliegt voorbij.
Als mijn moeder het vroeger zei kon ik me er zo weinig bij voorstellen. Je had alle tijd van de wereld, want je was nog niet eens volwassen, en het duurde juist té lang voor het wel in zicht kwam.
De verkeringstijd van Roop en mij duurde bijna 5 jaar, en wat was dat láng! Nu zijn we alweer 14 jaar getrouwd, en is wat dat nog maar kort.
We zijn geschapen in de tijd. Maar voor God is er geen tijd. Hij is eeuwig. Hij is er altijd geweest, en zal er altijd zijn. Duizend jaar is als één dag, en één dag is als duizend jaar.
Hij staat boven de tijd, hij heeft macht over de tijd. Onvoorstelbaar als je erover nadenkt. Want als mens kun je niets, maar dan ook niets aan de tijd veranderen.
Wat wil ik eigenlijk zeggen?? Niks, ik denk gewoon hard op. Soms doe ik dat..
Laat ik maar afsluiten met deze tegeltjeswijsheid:
En het is zo waar. De tijd gaat zo snel. Ik verbaas me regelmatig over bijvoorbeeld de APK van de auto. Die is nog maar net geweest als Roop zegt dat hij een afspraak gaat maken voor een APK. Dan zeg ik verbaasd: dat hoeft toch maar eens per jaar? Waarop hij zegt: inderdaad vandaar dat ik nu weer een afspraak moet maken, want we zijn alweer een jaar verder.
Soms wil ik aan mijn dochters vragen: "o, weet je nog dat..." waarop ik me ineens realiseer dat ze toen nog heel klein waren of zelfs nog niet eens geboren.
Ik kan me nog goed herinneren dat onze oudste (ze was toen 7) tegen onze tweede zei: "Die lamp is al heel heel oud, die is nog van vóór dat ik bestond!!" We hadden hem gewoon gekocht toen we gingen trouwen, en naar mijn idee was hij splinternieuw. Haha, zo zie je.
Maar steeds vaker realiseer ik me dat NU nooit meer terug zal komen. Ze zijn maar één keer kind, en het vliegt voorbij.
Als mijn moeder het vroeger zei kon ik me er zo weinig bij voorstellen. Je had alle tijd van de wereld, want je was nog niet eens volwassen, en het duurde juist té lang voor het wel in zicht kwam.
De verkeringstijd van Roop en mij duurde bijna 5 jaar, en wat was dat láng! Nu zijn we alweer 14 jaar getrouwd, en is wat dat nog maar kort.
We zijn geschapen in de tijd. Maar voor God is er geen tijd. Hij is eeuwig. Hij is er altijd geweest, en zal er altijd zijn. Duizend jaar is als één dag, en één dag is als duizend jaar.
Hij staat boven de tijd, hij heeft macht over de tijd. Onvoorstelbaar als je erover nadenkt. Want als mens kun je niets, maar dan ook niets aan de tijd veranderen.
Wat wil ik eigenlijk zeggen?? Niks, ik denk gewoon hard op. Soms doe ik dat..
Laat ik maar afsluiten met deze tegeltjeswijsheid:
Dus geniet van vandaag en heb het goed samen.
Abonneren op:
Posts (Atom)