stilte

Mijn ziel is stil, ik heb gewoon geen woorden
het is de angst en ook het diep ontzag
het zijn de felle woorden die we hoorden
de vele bloemen op die hete dag
het zijn de tranen voor de onbekenden
die nu bekend zijn liggend in het veld
het zijn de ogen die zich steeds afwenden
terwijl het dan de oren wordt verteld..

waar bent U God, ik wil u echt vertrouwen
maar bijna wordt dit leven mij teveel
ik zie zovelen vluchten, mensen rouwen
de onmacht grijpt me steeds weer naar de keel

de knuffels in het veld als stille aanklacht
verdrijven mijn gevoel van 't komt wel goed
door oorlogsdreiging en door alle aandacht
weet ik niet meer hoe ik nog bidden moet

mijn ziel is stil,
de stilte is nu veilig
de stilte van mijn hart heel dicht bij u

want U bent God
en U alleen bent heilig
omgeef mij, omgeef alle mensen nu.

ik ben....geërgerd

Ergernis, een behoorlijk lastige emotie. Hij grenst aan boosheid.
Ergernis ontstaat wanneer iemand iets niet doet op de manier die jij graag wilt. Cliché zijn de rondslingerende sokken, die niet in de wasmand liggen. Zij roepen ergernis op.
Kinderen aan wie je (wat dan ook) wel 100 keer moet zeggen, hoe snel ben je daar niet door geërgerd?!

En wanneer de ergernis eenmaal toeslaat, is het heel moeilijk je er weer aan te ontworstelen. Tegenover ergernis staat Geduld. een vrucht van de Geest.

Bedenk vandaag eens wat je God zou kunnen bidden als je geërgerd bent. U hebt toch ook altijd weer geduld met mij. Geef dat ik mijn ergernis weer los kan laten en geduldig kan zijn met alle tekorten van anderen, omdat u ook altijd geduldig bent met die van mij.

ik ben....ontroerd

Volgende emotie is ontroering. ik vind dat een van de mooiste emoties die er bestaat. Ontroering overvalt je. Het raakt een snaar in het diepst van je ziel, vaak zonder dat je dat verwachtte.

Diep van binnen gaat zich iets roeren, iets in beweging zetten.
Het laat je snakken naar adem, of je ogen vullen zich met tranen, of je krijgt kippenvel.
Ontroering raakt aan verdriet, maar heeft iets moois. Iets kostbaars.

Iets dat ons zegt: zó moet het zijn, maar nú is het alweer weg. Een klein glimpje van geluk, dat ons ook direct weer ontglipt.

Je ziet aan mijn zoeken naar woorden, dat ontroering veel ongrijpbaarder is dan vele andere emoties.

Wanneer was jij voor het laatst ontroerd, en waardoor?

ik ben.....verlegen

 .

Omdat ik in mijn vorige blog schreef dat ik nogal gierende emoties heb, leek het me leuk een serietje te schrijven over emoties. En de allereerste is dus VERLEGEN.

Ja zeker Verlegen zijn is een emotie. Vaak denken we bij emoties direct aan de 4 basis emoties:
*Bang, * Boos, *Blij , * Bedroefd. Maar er zijn er nog véél meer.

Waarom ik voor verlegen kies om mee te beginnen? Verlegen zijn is zo verschrikkelijk ongemakkelijk.
Bij kleine kinderen vinden we het in de meeste gevallen wel schattig, maar als je volwassen bent én verlegen,
is dat best irritant



Vroeger was ik niet echt heel verlegen. Tenminste niet uitgesproken verlegen. Uitgesproken verlegenheid kenmerkt zich door de volgende dingen:
-  mensen niet willen aankijken
- niets durven zeggen
- snel een rood hoofd krijgen
- "domme" dingen zeggen
- onhandigheid in gezelschap

Verlegenheid is namelijk een verhoogde vorm van  kritisch zelfbewust zijn. Je bent je bewust van het feit dat iemand iets van je kan vinden, en dat dat in jouw geval dan misschien niet zo positief gaat uitpakken. Of je ziet hoe leuk de ander is en bent bang dat diegene jou wel niet zo leuk kan vinden.
De meeste mensen kennen wel een vorm van verlegenheid. Bijvoorbeeld schaamte is een vorm van verlegenheid. De meeste pubers gaan door heftige periodes van verlegenheid heen. Zij schamen zich voor hun uiterlijk, familie, leraren, enzovoorts. Die periode is nodig om te ontdekken wie je bent ten op zichte van de rest van de wereld. Het is net als "éénkennigheid bij peuters" een natuurlijke vorm van verlegenheid, die nodig is in de ontwikkeling naar volwassenheid.
Helaas kan zich ook een onnatuurlijke vorm van verlegenheid ontwikkelen, die vaak te maken heeft met omstandigheden en ervaringen.
Mensen die vaak zijn gepest, mensen die dik zijn geworden en daardoor onzeker zijn geworden,  mensen die in andere familie-omstandigheden zitten dan de gemiddelde mens , kunnen verlegen worden. Verlegen met zichzelf, verlegen met de situatie waarin ze zich bevinden.


Toch is de reactie van mensen op hun eigen verlegenheid heel divers. Omdat ik het heel interessant vind om mensen te bestuderen heb ik mijn ogen dus goed de kost gegeven op zoek naar verlegen mensen.
En dán blijkt dat verlegenheid vele vormen heeft. Er zijn niet alleen mensen die in hun schulp kruipen (en dus voor iedereen zichtbaar verlegen zijn) , maar ook mensen die bot worden, chagrijnig, clownesk, en overschreeuwend.
Misschien, wanneer je je afvraagt waarom iemand "altijd" zo bot doet, moet je je realiseren dat diegene wel eens heel verlegen kan zijn. Bang voor jouw mening, en dus al in de verdediging voor je hebt gesproken.
Of wanneer iemand je niet groet. Het kán verlegenheid zijn. Of wanneer iemand álle aandacht altijd opeist..ja zelfs dát kan verlegenheid zijn. Niet durven laten zien wie je écht bent, en daarom een masker van grootspraak ophebben.

Zoals ik al zei: vroeger was ik niet uitgesproken verlegen. Hoewel ik als puber wel worstelde met mijn zelfbeeld, durfde ik gewoon mensen aan te kijken en aan te spreken.
Inmiddels is dat behoorlijk veranderd. Nu, veilig achter mijn computer, kan ik zeggen wat ik wil. er is toch niemand die nú reageert. En de meeste van mijn lezers kom ik overdag niet tegen.
Maar ik ben op het schoolplein wél verlegen. Geen idee hoe ik me in een gesprek moet mengen. Ben zelfs benauwd dat sommige leuke mensen me aanspreken omdat ik dan bang ben dat ze me stom vinden reageren. En voila...als ik dan wel heb gereageert vind ik mezelf echt onnozel, en kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik dit of dat heb gezegd. Op weg naar huis bedenk ik dan: ik had zo of zo moeten reageren..maar ja dan is het al te laat.

Verlegenheid. Je hebt er voornamelijk zelf last van. Dus ik heb me voorgenomen om vriendelijk te zijn voor alle mensen die ik tegenkom. Zodat ze weten dat ze bij mij niet verlegen hoeven te zijn..
Nu ikzelf nog, haha.

ik ben

Altijd gierende emoties, los van wat er dan ook gebeurd. Ze noemen het soms hoog sensitief, soms overgevoelig, soms aanstellerij. Maar ik zit er mee opgescheept. ik schop er zo vaak tegenaan in mijn gedachten. waarom kan ik niet gewoon een koele kikker zijn. waarom voel ik altijd álles? Mijn vragen helpen me niet, want er zijn geen goede antwoorden. behalve dat het God goed leek om mij zo te maken, precies zoals ik ben. Op deze manier moet ik mijn weg door het leven vinden, en o wat vind ik dat moeilijk.

Mijn weg is niet die van grote prestaties, niet die van uitgekiende weggetjes, niet die van nuchtere zakelijkheid. Mijn weg is die van hoogtes en daarna zeer diepe dalen. Van heen en weer geslingerd worden tussen wat iedereen denkt, en hoe het echt is.  Van weten dat ik meer in mijn mars heb dan ik ooit zal kunnen bewijzen. Van denken, voelen, en dan nog meer denken en nog meer voelen, en dan zoveel denken en voelen dat je barst.

Ben je een gevoelsmens of een verstandsmens, vragen mensen wel eens. De mensen die mij goed kennen zullen het kunnen beamen als ik zeg: alletwee! dat kán niet volgens de boekjes, maar ik ben het levende bewijs.

Ik zeg vaak tegen Roop: waarom ben ik er? Wat is het nut van mijn leven? Ik vind het leven helemaal niet leuk. En nee dat betekend niet dat ik niet geniet. Juist wel. Ik kan genieten tot in de puntjes van mijn tenen, maar dát betekend weer niet dat het leven ook leuk is.
Ik voel me als: prediker. Ik zou ook wel op mijn dakje willen klimmen om te roepen: ALLES IS LUCHT EN LEEGTE!  Waarom zou ik blogs schrijven? Waarom zou ik tekenen, schilderen, gedichten schrijven, liedjes maken, en dat soort fratsen. Wat is de meerwaarde van mijn bestaan. De wereld was er voor mij, en zal er na mij nog zijn. Wat maakt mijn kleine petieterige leventje nou uit?

En dan loop ik weer buiten, met mijn gezicht in de zon en voél ik dat ik écht leef en besta. Waarom? Geen idee. Hoelang? geen idee! Het plan? weet niet! Maar ik bén. En kennelijk maakt dat dus uit.
Dus waarom zou ik mij ergeren aan heel mijn hooggevoeligheid? Kennelijk heeft het een zeer nuttig doel. Een doel waar ik met mijn verstand niet aan kan tippen, maar wat mijn gevoel sóms eventjes oppikt.

Ooit komt er een moment waarin ik weer klop met mezelf. Als ik volledig gekend ben! Wat zal dát heerlijk zijn. Misschien gieren mijn emoties dan nog steeds, maar dán snap ik waarom, en heb ik er geen last meer van. Het moment waarop ik mijn Maker in zijn ogen kijk en wéét: Wát een wonder is mijn bestaan.

40 dagen, dag 40

wat staat ons nu te doen?

ik wil geen rustdag houden

wie kan met goed fatsoen

nu zeggen dat dat helpt?

Ik zit op hete kolen

vol ongeloof en woede

verstoken van het goede

door tranen overstelpt

wanneer de dag straks aanbreekt

wil jij dan met me meegaan

ik kan dat niet alleen aan

zeg alsjeblieft geen nee

wat heb je daar te zoeken?

hij ligt al in de doeken!

Ik wil het weer opnieuw doen

niet gauw gauw zoals eerder

we doen het met fatsoen

de specerijen mee!

40 dagen, dag 39

echt waar, dit was de zoon van God

en ik besefte het niet tot

ik met de 'flow' van 't volk meeging

en ik hem aan dit vloekhout hing

maar nu? wat komt er nog van mij?

mijn leven is met hem voorbij...

ja amen, dit was God de zoon

en ook mijn mond was vol van hoon

ook ik heb hem bespuugt bespot

ook ik deed mee aan een hels complot.

o Eeuwige die alles ziet:

ik wist het niet! ik wist het niet!

...maar...

als Hij de zoon was, ..

...dan...was God zijn Vader...

en...hij zei toch...

Vader vergeef hun want ze weten niet wat ze doen!

Dan is er dus vergeving...

ook voor mij!!!

Waarlijk dit was de zoon van God

hij redt mij van een bitter lot

Hij voedt mij op, wijst mij terecht

maar zijn vergeving is wél echt!

Ook ik mag komen voor Gods troon

dankzij het werk van God de Zoon!