Heel langzaam kruip ik door de pijn
en hoor heel zacht mijn bange stem:
"het is oké om mij te zijn
en ik ben zéér geliefd door Hém"
De angstige verkenningstocht
duurt langer dan ik had gewild
na elke bocht komt nóg een bocht
en ik kalmeer mezelf nu mild
'toe maar, ontdek maar wie je bent
zo lang mocht jij er al niet zijn'
Maar Hij heeft mij het eerst herkent
legde zijn hand toen op de pijn.
de grot is steeds een spiegelwand
die confronteert en reflecteert
maar dit hier is geen niemandsland
dit land wordt nu gerespecteerd
want hier is 'ik' en hier is 'mij'
hier is wat altijd al mocht zijn
en in de spiegel zie ik: hee
hier kruipen we nu met z'n twee
de grote ik, de kleine mij
zij houd zich heel goed vast aan mij
en ik herhaal steeds het refrein:
'het is oké om mij te zijn!"
Lois/
Eh ... Amen dan maar!
BeantwoordenVerwijderenKnap geschreven en heel herkenbaar voor mij.
Dank je wel!
Sjonge.. ik word er een beetje stil van. Als tiener schreef ik ook altijd van dit soort gedichten. Ik vind het een mooi gedicht. En ook nog steeds, al is het dan een beetje, herkenbaar ;-)
BeantwoordenVerwijderenMooi...liefs van mij
BeantwoordenVerwijderenMooi! Ik moest denken aan 1 Cor. 13:12
BeantwoordenVerwijderenLaatste vers is zo mooi.
BeantwoordenVerwijderenMooi!
BeantwoordenVerwijderenIk zag u blog via andere blogster, zo gaat dat, ik volg blogjes die te maken hebben met haken,koken,fotografie en leuke momenten uit ons leven, ik kijk naar om terug te komen, groetjes
BeantwoordenVerwijderenDeze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.
BeantwoordenVerwijderentreffend, herkenbaar, prachtig
BeantwoordenVerwijderen