vrienden voor het leven?

Als kinderen vriendjes maken gaat dat op basis van eigenlijk niets. Kleine kinderen herkennen zichzelf in een ander klein kind. Hé jij bent  net zo klein als ik, mooi dan horen we dus bij elkaar. Geen moeilijk gedoe, gewoon hup: wij zijn vrienden. Ze hebben (Vaak) geen moeite om een gespreksonderwerp te vinden en vragen elkaar van alles ongegeneerd.
Helaas raken volwassenen die manier van contact maken kwijt in de loop van hun leven. Er zijn misschien enkelen die onbevangen op mensen blijven afstappen, maar de meesten bouwen muurtjes.

Muurtjes bouwen doen we voor onze eigen veiligheid. In deze wereld raakt een mens snel gekwetst of teleurgesteld. Bovendien leren we ons aan bepaalde codes houden die goed zijn voor onszelf en anderen: *Niet te dichtbij iemand staan,
*niet alleen over jezelf praten,
*niet in een eerste gesprek je hele levensverhaal op tafel leggen,
*geen gênante vragen stellen,
*niet reageren met het eerste wat in je op komt.
* enzovoorts...

Codes die goed zijn, maar ook behoorlijk in de weg kunnen gaan staan als het gaat om het maken en onderhouden van vriendschappen.
Mijn ervaring is dat wanneer je je heel goed aan alle regels probeert te houden van wat hoort, en wat wél en niet kan, dat je dan al te gauw doorslaat naar: ik laat mezelf niet kennen, want stel je voor..
de codes worden omgedraaid in je hoofd en gelden nu ánders:
* sta ik niet te dichtbij? kan ik nu wel een hand op iemands schouder leggen of een kus geven, of is dat te intiem?
* praat ik niet te veel over mijzelf? Laat ik maar stil zijn en niet teveel aangeven wat me allemaal bezighoudt.
* misschien zit hij/zij wel niet te wachten op mijn levensverhaal.
* ik zou dit of dat willen weten, maar als ik het vraag vindt hij/zij mij misschien brutaal
* Ik heb bepaalde gedachten bij wat de ander mij vertelt maar zit hij/zij daar nu wel op te wachten?

Kennis maken is al moeilijk, maar vriendschap opbouwen kan soms nog veel ingewikkelder zijn. Vooral wanneer je jezelf niet wilt laten kennen. Of wanneer je jezelf te snel wilt laten kennen, en de ander krijgt geen tijd om daar iets over te vinden.
Hoe eerlijk durven we te zijn? Durf je nog tegen je vriend(in) te zeggen wanneer je het helemaal niet met hem/haar eens bent en waarom? Durf je nog te vragen om hulp wanneer je het niet alleen redt? Durf je nog afstand te nemen en daarna samen je vriendschap te evalueren?

Ik denk dat mensen tegenwoordig snel oppervlakkig vrienden zijn, maar zodra er iets gebeurd waar men even geen raad mee weet, dan haken we snel af. Veel te eng om eerlijk te zijn, en nog veel moeilijker om kritiek van de ander te incasseren, en er eerlijk naar te kijken.
wanneer je vriendschap sluit moet je ervan uit gaan dat jij er bent voor die ander. Jij bent een vriend vóór hem/haar. Je  bent trouw door dik en dun, en je bent eerlijk door dik en dun.
Echte vrienden helpen elkáar verder in het leven.

Ken jij ook zo'n vriendschap waarbij je echt jezelf mag zijn, in welke omstandigheid ook?

wat is witter dan sneeuw?

Het is al meer dan een maand geleden dat ik een blog postte. Ik heb meermaals achter mijn toetsenbord gezeten om weer eens wat gedachtenspinsels op te schrijven, maar elke keer had ik een complete blackout wanneer ik wilde typen. Eén keer zelfs had ik een heel blog klaar om te posten en floep, viel mijn computer uit. Dat is nog eens frustrerend, kan ik je zeggebn.
Maar goed, ik waag een nieuwe poging en we zullen zien waar het schip strandt.

Het nieuwe jaar is al bijna weer een maand oud. Hier in het noorden van het land ligt er een pak sneeuw. Eindelijk wordt het een beetje winters. Niet dat ik daar zo van houd, maar voor de natuurlijke gang van zaken is het niet verkeerd.

Ik keek gisterochtend mijn ogen uit. Wat is die sneeuw toch wit! Ik vroeg aan de kinderen: "wie weet iets te bedenken dat witter is dan sneeuw?" Daar was volgens hen heel wat over te zeggen. Tanden? nee. Onze nieuwe kast? nee ook niet. Snot? hè bah, even gewone dingen graag!
Er kwamen veel dingen langs, maar het was allemaal niet witter dan sneeuw. Tot onze oudste uitriep: De glans van God! Ja dat klopt, de glans van God is zo blinkend wit dat je het niet overleeft om ernaar te kijken.

Maar ik vroeg het met in gedachten een bijbeltekst:
jesaja 1:

18 De HEER zegt: Laten we zien wie er in zijn recht staat.

Al zijn je zonden rood als scharlaken, ze worden wit als sneeuw,

al zijn ze rood als purper, ze worden wit als wol.

zo gaaf als je dan die witte wereld om je heen ziet. God is genadig en wil ons wit maken. Nét zo wit als de sneeuw. Geen vlekje meer te zien. Geen vuiligheid, geen voetstappen, onbezoedelde sneeuw!

Immanuël (God met ons)

beschaamd vraag ik me af

wat zijn we toch vertederd?

God heeft zich zó vernederd

Hij kwam voor dood en graf

Dat kleine kind was groot

en als we dat niet leren

wat valt er dan te vieren?

Hij overwon de dood!

waar is toch ons ontzag?

we kunnen echt niet verder

zonder die grote redder

die ons verlossing bracht

laten wij met ons feest

de Here niet beschamen

maar zeg gelovig: Amen

God is bij ons geweest!

Loïs

onze kerstkaart

Zoals ieder jaar heb ik een filmpje als kerstkaart. Meestal verwerk ik daar een boodschap in. Dit jaar heb ik de boodschap heel eenvoudig gelaten.
Ik maak alleen gebruik van de foto's van het jaar wat bijna voorbij is. Dat werkt vaak heel lekker, omdat je zo alles nog eens de revue laat passeren
Wat een zegeningen! Natuurlijk ook donkere en moeilijke tijden, maar bij het bekijken overheerst de dankbaarheid aan onze hemelse Vader.

Zijn liefde is het hoogste goed! En wat bijzonder dat Hij als mens heeft willen delen in onze menselijkheid.
Ik kan al in de lach schieten van het idee dat hij gein heeft gehad met zijn broers, of Maria liet schrikken.
Niets menselijks was hem vreemd, behalve de zonde.

Dank U lieve Jezus, dat u net zo werd als wij...

langzamerhand

Langzamerhand begint mijn bloedspiegel weer normaal te worden na de ellendige medicijnen die ik had gekregen. Geen medicijnen tegen een depressie, maar medicijnen met hormoon-troep tegen vervelende vrouwenkwalen! Tjonge wat een rotspul. Ik werd er depressief van in een behoorlijk ernstige vorm.
Doodeng als je bedenkt dat ik al jaren niet meer depressief ben geweest en in 4 weken tijd veranderde in iemand die het leven niet meer zag zitten.
Inmiddels ben ik gestopt. Radicaal! Aan mijn lijf geen polonaise. Bovendien besef ik dat ik gezegend ben hierin. Ik kan kiezen om met deze medicijnen te stoppen en dan gaan de gevoelens weer weg. Voor veel mensen met deze gevoelens is er geen keuze. Die zitten er in of ze nu willen of niet, en ik garandeer je dat NIEMAND depressief wil zijn.
Helaas ben ik daar dus heel gevoelig voor, en al jaren aan het vechten voor mezelf, en tegen mezelf, dát ook!

Ik ben jullie dankbaar voor je steun en gebed. Voor alle lieve reacties.
Het doet je beseffen dat je familie veel groter is dan je door hebt. Al die broers en zussen met dezelfde Hemelse Vader, het is fantastisch wanneer je daar bij stil staat.

Vandaag is het de eerste adventszondag. Nog 25 nachtjes dan vieren we de geboorte van onze Heer en Heiland. Hij die alles mogelijk maakt tussen die broers en zussen.
wat zijn we met elkaar gezegend!

psalm van Loïs

Treed aan, de stemmen moeten zwijgen
ik ben uw kind, mijn hart is uw paleis
de vijand lijkt niet klein te krijgen
maar u bent machtiger dan Hij

Wie is de koning in mijn leven?
Is dat de duivel die met leugens strooit
of is dat God die wil vergeven
zodat mijn koude hart ontdooit?

Laat duizend mannen voor mij strijden
tienduizend mannen om mij heen gaan staan
Heer Jezus kom mij zélf bevrijden
slechts voor de glorie van uw naam

wanneer de storm weer zal bedaren
de zon schijnt op mijn afgemat gezicht
geef dat ik dan toch nog kan stralen
en kan getuigen van uw Licht

wie is de koning in mijn leven?
mijn koning en mijn helper is de Heer
treed op, en wil mij inzicht geven
bestraf de golven van mijn meer

en wanneer ik u mag ontmoeten
dan zet u alle nare dingen recht
wil mij met milde blik begroeten
zegt: goed gedaan getrouwe knecht!

helemaal mis

las net dit blog van Jedidja. Ze is ziek geweest en had last van vervelende stomme stemmetjes die haar wijs wilde maken dat niemand voor haar bad.

Ik zit te huilen. Ik denk dat degene die dat fluisterde naderhand bij mij is komen zeuren.
"en moet je zien hoeveel mensen blij zijn dat ze weer beter is" fluister het stomme stemmetje. "op jouw vorige blog zijn geen reacties gekomen (op één na, die eigenlijk ook niet wist wát ze moest zeggen). Houd er maar gewoon mee op. en dan bedoel ik niet alleen met bloggen, nee met álles!"

Ik weet dat het niet waar is. Dat het leugens zijn, en dat ik er niet naar moet luisteren. Maar sinds ik andere medicijnen gebruik is het weer helemaal mis. Mijn depressieve gevoelens van jaren geleden steken de kop op, en ik kan het niet tegenhouden!

Het gevoel niet tegen alles op te kunnen en volkomen alleen te staan is slopend. Het is niet reëel maar wel overheersend aanwezig.

Wie dit ook leest: bid voor mij!
Dan zal ik zorgen dat ik andere medicijnen krijg...