na weer een hele poos weer eens een blogje van mij.
Ik merk dat, hoe langer ik niet schrijf, hoe moeilijker het is om de draad op te pakken. In mijn aller somberste momenten denk ik zelfs dat niemand me mist, en ik toch niets nuttigs te schrijven heb. Maar dan weet ik het weer: ik voer mijn zwarte hondje...
Mijn zwarte hond is geen lievertje. Hij is groot en vals, en heeft altijd honger.
En...hij kan praten. Maar dat is niet fijn. Hij vertelt me voortdurend wat ik allemaal fout doe.
" stommeling dat je bent, niemand heeft zin om jouw blogs te lezen." " moet je zien, je zit altijd te zeuren: ooo, ik voel me zo moe, oooo ik heb zo'n pijn. Geen wonder dat al die mensen dan vinden dat je een zeurkous bent, duh!"
Ik heb ook nog een wit hondje. Heel klein en tenger...
Dat is echt een lieffie! Ze past op mij, en gromt regelmatig naar die dikke zwarte hond. maar ja ze heeft een groot probleem: ik ben niet al te lief voor haar. Ik geef haar veel te weinig eten. Ze is nu dus klein en mager en kan echt niet tegen mijn zwarte hond op.
Wat vraag je? Of ze kan praten? O ja dat wel, maar ja, ik geloof haar nooit. Dan zegt ze bijvoorbeeld: " o wat ben je toch een lieve moeder, en dat terwijl je steeds zo'n pijn hebt. Er zijn moeders die vergeten te luisteren naar hun kinderen, dat doe jij wel."
En dan gromt wijn zwarte hond; ' ja maar kijk eens hoe vaak ze haar geduld verliest, als de pijn te veel wordt. Lieve moeder? tggg t kan nog wel veel liever, ze is er nog lang niet."
en voor ik het weet krijgt mijn zwarte hondje een beloning! Ik voer hem brokjes, luister naar zijn woorden, en geloof ze.
Vandaar dat ik vandaag mijn witte hondje het voordeel van de twijfel gun. Okee, ik schrijf een blog. ik vertel gewoon over jullie en eens kijken wie het zwarte hondje van mij wil kopen, zodat ik wat meer gelegenheid krijg naar mijn witte hondje te luisteren.
hallo allemaal,
daar ben ik weer even voor de verandering. Die Lieneke van Vuuren is een slimme meid..Ze denkt: als ik Lois nou nomineer voor de
dan horen we nog es wat van haar..
Ik begreep dat ik nu antwoord moet geven op de vragen die ze mij stelt in haar eigen blog. En dat ik daarna zelf weer mensen moet nomineren.
1.waar ben je dankbaar voor?
hoeveel tijd heb je? als ik dat om de beurt moet opsommen zijn we nog wel even bezig.
maar in elk geval ben ik God dankbaar dat Hij me geboren liet worden in een gelovig gezin. Dat ik van jongs af aan vertrouwt mocht raken met de bijbel. Dat Hij me draagt als het te zwaar is om zelf te lopen, en dat ik mag weten dat niets mij zal scheiden van zijn liefde. verder ben ik dankbaar voor alle delen van mijn lijf die het doen. ik kan proeven, ruiken, zien, horen. Misschien vind je het gek dat ik die dingen noem, maar mijn lichaam is nogal eens lastig, dus de dingen die wel werken zie ik echt als zegen.
2.vertel eens over een van de dingen die God in je leven heeft gedaan?
Dat was bijvoorbeeld toen ons kleine peutertje een eetstoornis ontwikkelde en al het voedsel weigerde. Wat hebben we ons machteloos en angstig gevoeld. ons kleine meisje liep uitgemergeld rond in een welvarend land met liefhebbende ouders..
De nacht voor we in de gemeente voor haar zouden bidden at ze een halve boterham. we hebben dat als een belofte ervaren. Dat God tegen ons zei: het is ook mijn kind, ik zal voor haar zorgen. inmiddels is dat kleine meisje een gezonde tiener! 3.waar haal je inspiratie uit voor je blogs?
Uit de bijbel, en uit mijn dagelijks leven. Ik hoop dat God met mijn kromme stok rechte slagen wil slaan. 4.waar schrijf je het liefst over en waarom?
dat vind ik nou eens een moeilijke vraag. Het liefst schrijf ik over mooie en leuke dingen. Maar het vaakst schrijf ik over wat me zelf bezighoudt. Gewoon omdat blogs schrijven zo'n heerlijke uitlaatklep is. 5.welke 3 boeken zou je iedereen aan willen raden?
als ik nu eigenwijs deze vraag interpreteer zou ik zeggen: Johannes, Romeinen en opebaring...
Maar ik denk dat je gewone boeken bedoelt. het gat in ons evangelie, Chawa , en....eh....toch de bijbel!!! 6.wat is jouw toekomst beeld?
Het zal steeds erger en erger worden hier op aarde. En dan zal er iemand opstaan die iedereen sympathiek vindt, hij zal beloven dat er vrede komt..
maar onder zijn leiding zullen we vervolgd worden omdat we niet geloven in zijn visie. En terwijl hele wereld ons als lastpak ziet, zullen wij omhoog kijken en uitzien naar de Redder die zeker terug zal komen. en daarna...wordt alles goed. 7.hoe wordt je bemoedigd?
Door lieve reacties en gebed en mooie liederen. En door soms een glimp te mogen opvangen van Gods grote werk. 8. welke bijbeltekst draag je met je mee? ik vermag alle dingen in Hem die mij kracht geeft.
Het is soms heel moeilijk om met een chronische ziekte te leven. En ik ben altijd bang dat andere mensen mij vinden klagen. Dat levert strijd en onzekerheid op. Met deze bijbel tekst kan ik mijn gedachten dan weer de goede kant op sturen. Maar er zijn nog veel meer bijbel teksten die ik mee draag. goed idee om daar es over te gaan bloggen...
9.welk lied raakt je?
Er zijn zoveel liederen die me raken. Maar om er twee te noemen:
stil, mijn ziel wees stil. en Uw wil geschiede.
Deze liederen raken mij vanwege mijn ziekte. Als niemand mij begrijpt dan zing ik deze liederen in mijn eentje voor God en dat helpt om rustig te worden. Al moet ik wel altijd huilen. Dan voel ik dat god mij wil dragen door alles heen.
Verder heb ik de laatste tijd heel veel steun aan de liederen van Christa Wells. Houd je ervan om liederen te luisteren en ben je goed in engels, zoek ze dan eens op op Youtube!!
10. wat wil je de lezers van je blog meegeven?
Dat niets voor God onmogelijk is. Dat wil ik ook zelf steeds weer horen. Daar klamp ik me aan vast. En ook volgers en lezers die Jezus nog niet kennen zou ik willen zeggen: "niemand komt met Hém bedrogen uit! Probeer het gewoon uit. Bid (denk ik je hoofd een gesprek tegen hem) of Hij zich aan je wil laten kennen. Dan zal Hij dat ook doen."
11.heb je een gebedspunt voor jezelf waarvoor we kunnen bidden?
Dat ik genees!!! Dat zou ik zo graag willen. En ik denk steeds: God heeft aan een zucht genoeg om mij te genezen. Ik blijf hopen dat Hij dat doet.
Verder zou ik graag, op wat voor manier dan ook, een baan willen vinden waarin ik mijn talenten kwijt kan. Door mijn chronische ziekte kan ik gewoon werk niet doen. En ik heb natuurlijk een gezin, wat tijd en energie vraagt. God weet dat ik graag een eigen plekje zou willen hebben om mijn gaven te benutten, dus op zijn Tijd zal Hij mijn gebeden verhoren...
en nu..
is het mijn beurt om vragen te stellen, want zo werkt het...
Maar ja, wie is nog nooit aan de beurt geweest??
Mijn vragen zijn voor iedereen die ze in een blog wil beantwoorden:
1. Waarom een blog als er al zovele zijn?
2. hoe en wanneer lees jij de bijbel?
3. Ken jij een vrij onbekend lied en wil je dat delen?
4. waarvan kun je je gelukkig voelen?
5. Wie zou je willen waarschuwen?
Gekke vragen? k ben benieuwd naar de antwoorden. Als je van plan bent ze te beantwoorden zet dat dan even in een reactie hieronder, zodat ik je blog extra in de gaten kan houden.
Ik merk dat ik me af ga sluiten
niemand mag meer binnen
de muren worden hoger
de gordijnen gaan dichter
de pijn wordt dieper
de paniek wordt groter
de mensen worden kleiner
hun oordeel wordt harder
mijn gedachten gaan vlugger
mijn woorden worden minder
mijn tranen worden zouter
mijn wil wordt breekbaar
mijn moed verdwijnt
wat warm was wordt koud
wat enthousiast was wordt onverschillig
wat vragen had verbittert
wat mens was wordt ding...
Het is onrustig en stil tegelijk bij mij van binnen.
Ik krijg mijn gedachten zo moeilijk geordend. Wat moe word ik van mezelf op zulke dagen. Geen concentratie, niet voor bidden niet voor lezen.
Ik heb vanmorgen maar even heel hard mee gezongen met "opwekking" op youtube.
Mijn zorgen wil ik achterlaten..
..maar dan pak ik ze toch weer op.
Mijn twijfels wil ik de mond snoeren met Gods beloften...
..en even lijkt het te lukken..
Maar dan blijkt het een bal te zijn die ik probeer onder water te drukken. Hoe harder ik duw, hoe harder hij weer naar boven springt.
Het is een gevecht. Een groot gevecht. Ik moet heel wat harde vuisten incasseren. Ik zit al vol blauwe plekken...
Het doet me denken aan Pniël. De plaats waar Jacob worstelde met God.
Já, dat is het. Ik worstel met God.
Hij ontdekt me aan al mijn zwakheid en gebrokenheid. En ik wil het niet zien!! Ik wil zelf!
Maar zodra hij doet alsof hij me dan maar aan mijn lot gaat overlaten, klamp ik me uit alle macht aan Hem vast.
Niet gaan heer! Ik laat U niet gaan voor u mij zegent!
Heer, U bent mijn leven, de grond waarop ik sta Heer U bent de weg, de waarheid die mij leidt Uw woord is het pad, de weg waarop ik ga zolang U mij adem geeft,zolang als ik besta...
Het is een prachtig gevecht. Een gevecht waarvan ik later zal zeggen dat ik het niet had willen missen. Maar nu, op dit moment, voel ik de pijn van elke stoot die ik krijg.
Na dit gevecht zal ik mank gaan.
Mijn ego zal gebroken zijn. Ik zal mijn waarde gaan vinden buiten mijzelf.
Hoe? Dat weet ik niet. Maar mijn tegenstander, is eigenlijk mijn beschermer. Hij weet hoe het verder zal gaan.
Het zal allemaal zijn voor zijn grote Glorie.
In zwakheid en gebrokenheid geef ik wat ik heb houd niets apart open voor U mijn hart Als een liefdes lied is hier mijn leven een melodie van vreugde en pijn en ik bid U Heer dat heel mijn leven een symfonie voor U mag zijn
