misschien zijn jullie wel vet nieuwsgierig naar de oplossing van het raadsel van vorige week.
Punt is: ik ben ook nieuwsgierig. Het hele gebeuren speelt zich namelijk bij mij van binnen af.
Ik ben niet de enige met een bang kind, een dictator en een soldaat van binnen, dus daarom heb ik het gedeeld.
Inmiddels ben ik samen met een deskundige therapeut op zoek naar de oplossing van het raadsel.
Ik was nieuwsgierig of jullie zomaar "ploep" de oplossing hadden, maar dat was dus niet het geval.
Wat mij dan ook wel weer gerust stelt, omdat ik het dus gewoon heel moeilijk MAG vinden, omdat het ook moeilijk IS!
ik hoop dat jullie niet teleurgesteld zijn, en als dat wel het geval is..
VET PECH !!! (oeh dat voelt best lekker!)
dinsdag 16 februari 2016
maandag 8 februari 2016
raadsel..
vier mensen in één ruimte.
Een bang kind, een dictator, een soldaat en een volwassen vrouw.
Het kind zit snikkend in een hoekje. De dictator staat er vlak boven naar te kijken, en mompelt steeds: stil zijn, houdt je stil. Hij sist: stel je niet aan, ga rechtop staat, doe vrolijk.
Gehoorzaam pakt de soldaat het kind bij de arm en trekt het omhoog. De soldaat is ook bang. Bang voor de dictator. De soldaat denkt het kind te moeten beschermen tegen hem. Het kind is alweer vrolijk hoor, zegt hij tegen de dictator. Er was niets aan de hand, het gaat alweer. Hij staat tussen de dictator en het kind in, zodat de dictator het kind niet meer kan zien. De soldaat kijkt achter zich naar het kind. Hij ziet een bang snoetje en betraande oogjes, maar ...er is niks aan de hand, want de dictator moet denken dat het goed gaat, anders wordt hij woedend op het kind.
Het kind is blij en dankbaar voor de soldaat. Nu denkt de dictator tenminste dat het goed gaat. Maar het kind is ook boos op de soldaat want de volwassen vrouw, ergens achter in de kamer denkt nu ook dat het goed gaat. En het gaat helemaal nog niet goed.
Het kind begint hartverscheurend te huilen, en de volwassen vrouw kijkt gealarmeerd op. Is het kind in gevaar.
Soldaat, zegt ze, laat me eens bij het kind. De soldaat weet dat hij van de volwassen vrouw niets te vrezen heeft en gaat opzij. Maar dán ziet de dictator het snoetje van het bange kind. Woest haalt hij uit, en slaat het kind in het gezicht. Jij waardeloos stuk onvermogen, roept hij. De volwassen vrouw deinst achteruit. Oei, ze kan maar beter afstand houden nu. Tegen zo'n dictator kan ze niet op. En als hij haar slaat, kan ze niet meer voor het bange kind zorgen. Van een afstand roept ze naar het kind: niet geloven wat hij tegen je zegt, je bent waardevol. Dat je bang bent is zo logisch. Ik ben ook wel eens bang.
Maar hij is niet bang, roept de soldaat. Hij is vrolijk, precies zoals iedereen het graag wil zien, he kind? Het kind ziet de dreigende blik van de dictator en knikt gauw van ja. een geforceerd glimlachje om de mond. Kijk, zie je, zegt de soldaat sussend tegen de dictator en de volwassen vrouw, niets aan de hand. De dictator glimlacht gerustgesteld.
De volwassen vrouw is er nog niet gerust op. Ze begrijpt wel dat het niet heel handig is om de dictator in dezelfde ruimte te laten verblijven als het kind. En de soldaat, hoe goed hij het ook bedoeld, maakt het het kind heel moeilijk. Want het kind wordt door allebei gedwongen iets te zijn wat het niet is.
misschien een idee om de soldaat weg te sturen?
Zal ik de soldaat weg sturen? vraagt de volwassen vrouw aan het kind. Het kind aarzelt. door de soldaat kan ik niet laten zien hoe ik me echt voel, denkt het kind. Het knikt, het zal beter worden zonder de soldaat.
Maar als de soldaat weg is, dan staat daar de dictator dreigend te kijken. Hij ziet hoe het bange kind zich echt voelt en is niet blij..zacht uitgedrukt. De dictator wil namelijk bepalen hoe het gaat, maar op een bang kind heb je geen grip. Het is beter als jij er niet meer bent, zegt de dictator tegen het kind. Dan hebben wij, geen last meer van jou. Dan wordt alles beter.
Het bange kind knikt. Het voelt niet fijn wat de dictator zegt, maar hij zal het wel weten.
hoho, zegt de volwassen vrouw, ik denk niet dat dat een goede oplossing is. Ik houd namelijk veel van het bange kind. Jij moet je mond houden, zegt de dictator. Jij bent niet bevoegd om iets te vinden. Ik ben degene die alles mag vinden, en iedereen mijn wil mag opleggen. Jouw taak is om je gezonde verstand te gebruiken.
De dictator slaat het kind alweer. Zie je wat je doet? schreeuwt hij, je zorgt dat er steeds ruzie is in deze ruimte. Alleen maar omdat je voelt. Als je niet meer voelt, dan wordt alles beter. daarvoor heb ik de soldaat nodig, snikt het kind, de soldaat kan zorgen dat ik veilig ben.
De soldaat wordt weer teruggeroepen. Hij gaat weer tussen de dictator en het kind in staan.
De soldaat weert de klappen af, en het kind voelt zich weer iets veiliger.
De volwassen vrouw piekert zich suf. Er moet toch een manier zijn om die dictator uit de ruimte te krijgen?? Maar wat kan zij, als vrouw beginnen tegen zo'n despoot? Hoe kan ze het kind gaan beschermen? Als de dictator verdwijnt en zij naast het kind kan gaan zitten, dan is de soldaat misschien zelfs niet meer zo nodig....
hoe krijg je de dictator uit de ruimte?
Een bang kind, een dictator, een soldaat en een volwassen vrouw.
Het kind zit snikkend in een hoekje. De dictator staat er vlak boven naar te kijken, en mompelt steeds: stil zijn, houdt je stil. Hij sist: stel je niet aan, ga rechtop staat, doe vrolijk.
Gehoorzaam pakt de soldaat het kind bij de arm en trekt het omhoog. De soldaat is ook bang. Bang voor de dictator. De soldaat denkt het kind te moeten beschermen tegen hem. Het kind is alweer vrolijk hoor, zegt hij tegen de dictator. Er was niets aan de hand, het gaat alweer. Hij staat tussen de dictator en het kind in, zodat de dictator het kind niet meer kan zien. De soldaat kijkt achter zich naar het kind. Hij ziet een bang snoetje en betraande oogjes, maar ...er is niks aan de hand, want de dictator moet denken dat het goed gaat, anders wordt hij woedend op het kind.
Het kind is blij en dankbaar voor de soldaat. Nu denkt de dictator tenminste dat het goed gaat. Maar het kind is ook boos op de soldaat want de volwassen vrouw, ergens achter in de kamer denkt nu ook dat het goed gaat. En het gaat helemaal nog niet goed.
Het kind begint hartverscheurend te huilen, en de volwassen vrouw kijkt gealarmeerd op. Is het kind in gevaar.
Soldaat, zegt ze, laat me eens bij het kind. De soldaat weet dat hij van de volwassen vrouw niets te vrezen heeft en gaat opzij. Maar dán ziet de dictator het snoetje van het bange kind. Woest haalt hij uit, en slaat het kind in het gezicht. Jij waardeloos stuk onvermogen, roept hij. De volwassen vrouw deinst achteruit. Oei, ze kan maar beter afstand houden nu. Tegen zo'n dictator kan ze niet op. En als hij haar slaat, kan ze niet meer voor het bange kind zorgen. Van een afstand roept ze naar het kind: niet geloven wat hij tegen je zegt, je bent waardevol. Dat je bang bent is zo logisch. Ik ben ook wel eens bang.
Maar hij is niet bang, roept de soldaat. Hij is vrolijk, precies zoals iedereen het graag wil zien, he kind? Het kind ziet de dreigende blik van de dictator en knikt gauw van ja. een geforceerd glimlachje om de mond. Kijk, zie je, zegt de soldaat sussend tegen de dictator en de volwassen vrouw, niets aan de hand. De dictator glimlacht gerustgesteld.
De volwassen vrouw is er nog niet gerust op. Ze begrijpt wel dat het niet heel handig is om de dictator in dezelfde ruimte te laten verblijven als het kind. En de soldaat, hoe goed hij het ook bedoeld, maakt het het kind heel moeilijk. Want het kind wordt door allebei gedwongen iets te zijn wat het niet is.
misschien een idee om de soldaat weg te sturen?
Zal ik de soldaat weg sturen? vraagt de volwassen vrouw aan het kind. Het kind aarzelt. door de soldaat kan ik niet laten zien hoe ik me echt voel, denkt het kind. Het knikt, het zal beter worden zonder de soldaat.
Maar als de soldaat weg is, dan staat daar de dictator dreigend te kijken. Hij ziet hoe het bange kind zich echt voelt en is niet blij..zacht uitgedrukt. De dictator wil namelijk bepalen hoe het gaat, maar op een bang kind heb je geen grip. Het is beter als jij er niet meer bent, zegt de dictator tegen het kind. Dan hebben wij, geen last meer van jou. Dan wordt alles beter.
Het bange kind knikt. Het voelt niet fijn wat de dictator zegt, maar hij zal het wel weten.
hoho, zegt de volwassen vrouw, ik denk niet dat dat een goede oplossing is. Ik houd namelijk veel van het bange kind. Jij moet je mond houden, zegt de dictator. Jij bent niet bevoegd om iets te vinden. Ik ben degene die alles mag vinden, en iedereen mijn wil mag opleggen. Jouw taak is om je gezonde verstand te gebruiken.
De dictator slaat het kind alweer. Zie je wat je doet? schreeuwt hij, je zorgt dat er steeds ruzie is in deze ruimte. Alleen maar omdat je voelt. Als je niet meer voelt, dan wordt alles beter. daarvoor heb ik de soldaat nodig, snikt het kind, de soldaat kan zorgen dat ik veilig ben.
De soldaat wordt weer teruggeroepen. Hij gaat weer tussen de dictator en het kind in staan.
De soldaat weert de klappen af, en het kind voelt zich weer iets veiliger.
De volwassen vrouw piekert zich suf. Er moet toch een manier zijn om die dictator uit de ruimte te krijgen?? Maar wat kan zij, als vrouw beginnen tegen zo'n despoot? Hoe kan ze het kind gaan beschermen? Als de dictator verdwijnt en zij naast het kind kan gaan zitten, dan is de soldaat misschien zelfs niet meer zo nodig....
hoe krijg je de dictator uit de ruimte?
dinsdag 2 februari 2016
Hier is mijn leven
ik kijk
en vergelijk me suf
in schoonheid in talent
ik voel me ongekend
en ken ook jou niet
tot mijn spijt
want wat is hier realiteit?
wat lach jij mooi op facebook
ik kijk
want tegelijk
zet jij een anonieme sneer
onder een ander neer
waarna je lachend Jezus prijst
en testjes doet
wat of jouw naam betekent
En jij daar in die donkerte
je huilt nog steeds alleen
scrolt overal dan nog een keer
doorheen
klontert mascara over je wangen
en blijft maar verlangen
naar echt
wat is iedereen schijnheilig
in gevecht
ik kijk
en sla mijn ogen neer
O Heer
wat heb ik nog te geven?
hier is mijn echte leven
maak het nieuw
het is zo oud al
zo versleten
van alles zien
en nog steeds niets weten
Loïs
maandag 11 januari 2016
het is oké om mij te zijn
Heel langzaam kruip ik door de pijn
en hoor heel zacht mijn bange stem:
"het is oké om mij te zijn
en ik ben zéér geliefd door Hém"
De angstige verkenningstocht
duurt langer dan ik had gewild
na elke bocht komt nóg een bocht
en ik kalmeer mezelf nu mild
'toe maar, ontdek maar wie je bent
zo lang mocht jij er al niet zijn'
Maar Hij heeft mij het eerst herkent
legde zijn hand toen op de pijn.
de grot is steeds een spiegelwand
die confronteert en reflecteert
maar dit hier is geen niemandsland
dit land wordt nu gerespecteerd
want hier is 'ik' en hier is 'mij'
hier is wat altijd al mocht zijn
en in de spiegel zie ik: hee
hier kruipen we nu met z'n twee
de grote ik, de kleine mij
zij houd zich heel goed vast aan mij
en ik herhaal steeds het refrein:
'het is oké om mij te zijn!"
Lois/
en hoor heel zacht mijn bange stem:
"het is oké om mij te zijn
en ik ben zéér geliefd door Hém"
De angstige verkenningstocht
duurt langer dan ik had gewild
na elke bocht komt nóg een bocht
en ik kalmeer mezelf nu mild
'toe maar, ontdek maar wie je bent
zo lang mocht jij er al niet zijn'
Maar Hij heeft mij het eerst herkent
legde zijn hand toen op de pijn.
de grot is steeds een spiegelwand
die confronteert en reflecteert
maar dit hier is geen niemandsland
dit land wordt nu gerespecteerd
want hier is 'ik' en hier is 'mij'
hier is wat altijd al mocht zijn
en in de spiegel zie ik: hee
hier kruipen we nu met z'n twee
de grote ik, de kleine mij
zij houd zich heel goed vast aan mij
en ik herhaal steeds het refrein:
'het is oké om mij te zijn!"
Lois/
op Weg
Gedachteloos verdwaal ik in
de puinhoop van gedachten
die ik liever hier laat liggen
maar die zelf niet willen wachten
wat ik wil is niet belangrijk
en mijn stem die telt niet mee
zonder woorden word ik waaghals
en ik leef van lieverlee
zoekend naar de strooisels staar ik
naar de lege, lege grond
waar ik ooit zo dapper durfde
houd ik mijn vermoeide mond
de Weg is nog onder mijn voeten
misschien vreemd, maar niet meer kwijt
zuchtend zoek ik nieuwe zinnen
als een blinde tikt de tijd
en vindt de weg, zonder mijn ogen.
Stom en blind ben ik, niet doof
word ik naar het Woord gezogen
hoor ik waar ik in geloof
zachtjes zucht de laatste angst weg
dwalen is zo’n duivels ding
dromen wil ik, doen en dromen
leven als een volgeling
Loïs
woensdag 6 januari 2016
gave en opgave
Ik zat vandaag weer eens te malen en dacht: ik ga erover schrijven! Heel vaak werkt het zo dat het mij zelf duidelijker wordt wanneer ik het opschrijf. Dus bij deze, wie wil kan mijn gedachtegang meelezen.
Ik dacht: wat is dat toch? Waarom ben ik zo kritisch? Kritisch op mezelf, maar ook kritisch op anderen? Waarom kan ik niet wat makkelijker zijn en alles okee vinden?
Wanneer mijn dochters tv kijken, kijk ik kritisch mee. Alles komt als het ware onder mamma's vergrootglas te liggen en ik hoor mezelf steeds commentaar leveren. Bij de reclames:"dat is niet waar hoor meiden, trap er maar niet in, die mensen willen gewoon graag dat je dat product koopt", of: "kijk dat is nou typisch iets van deze tijd, de vrouwen lijken allemaal de baas in huis en de mannen zijn domme sulletjes.." of: "zie je wel wat ze eigenlijk zeggen?"
Als de kinderen aan het spelen zijn staat mamma ook aan! "doe es lief, meiden, ik heb nog geen vriendelijk woord gehoord!" enzovoorts.
Vanmorgen dacht ik (voor de duizendste keer) waarom? Waarom ben ik kritisch en heb ik overal wat van te zeggen? En hoe leer ik mijn kinderen dat ze niet mogen veroordelen, wanneer ik zelf wel altijd wat te zeggen heb.
En toen had ik een aha-momentje. Aha...Ik denk dus dat kritiek en oordeel hetzelfde is, maarrrrrr is dat ook zo?
Daar kan ik dan een poos over mijmeren.
Die kritische blik heeft de Here God in mij gelegd, en hoe ik ermee omga, dat is mijn verantwoordelijkheid. Dus in plaats van mijzelf af te vragen: waarom ben ik nou zo kritisch? kan ik mezelf beter leren vragen: gebruik ik mijn kritische blik nu tot eer van Hém?
Ben ik nu kritiek aan het leveren om het beter te weten, of om op te voeden, of om mezelf goed te voelen, of omdat ik zelf nogal wettisch ben? of? of? of?
Maar het was al een hele eye-opener dat ik dus op zich best kritisch mag zijn. En op sommige momenten zelfs móet zijn. Dát kritisch zijn is het échte probleem niet. Maar hoe ik dat gereedschap gebruik, dát is wat anders. Gebruik ik het om iets mooier te maken, of om iets af te breken?
en eh... ik vind het dus best wel een hele opgave om dat gereedschap goed te gebruiken!
Voor je het weet zit je wel in de ver-oor-deel-modus. En is niets en niemand goed genoeg voor jouw kritische blik. Stiekem denk ik best wel vaak dat iets beter had gekund, of gemoeten..Of dat als ík het had mogen vertellen, het duidelijker was geweest. En dan ben ik met open ogen in de val getrapt.
Onderscheidings vermogen is een goede gave, maar veroordeling is niet aan mij.
de grens daartussen lijkt een stippellijntje aan mijn kant van het verhaal, en het is een lang proces om jezelf daar in te trainen. Maar gelukkig...Ik hoef het niet alleen te doen. God is er met zijn Geseth en agapè!
Milde God, maak mij mild.
Ik dacht: wat is dat toch? Waarom ben ik zo kritisch? Kritisch op mezelf, maar ook kritisch op anderen? Waarom kan ik niet wat makkelijker zijn en alles okee vinden?
Wanneer mijn dochters tv kijken, kijk ik kritisch mee. Alles komt als het ware onder mamma's vergrootglas te liggen en ik hoor mezelf steeds commentaar leveren. Bij de reclames:"dat is niet waar hoor meiden, trap er maar niet in, die mensen willen gewoon graag dat je dat product koopt", of: "kijk dat is nou typisch iets van deze tijd, de vrouwen lijken allemaal de baas in huis en de mannen zijn domme sulletjes.." of: "zie je wel wat ze eigenlijk zeggen?"
Als de kinderen aan het spelen zijn staat mamma ook aan! "doe es lief, meiden, ik heb nog geen vriendelijk woord gehoord!" enzovoorts.
Vanmorgen dacht ik (voor de duizendste keer) waarom? Waarom ben ik kritisch en heb ik overal wat van te zeggen? En hoe leer ik mijn kinderen dat ze niet mogen veroordelen, wanneer ik zelf wel altijd wat te zeggen heb.
En toen had ik een aha-momentje. Aha...Ik denk dus dat kritiek en oordeel hetzelfde is, maarrrrrr is dat ook zo?
Daar kan ik dan een poos over mijmeren.
Die kritische blik heeft de Here God in mij gelegd, en hoe ik ermee omga, dat is mijn verantwoordelijkheid. Dus in plaats van mijzelf af te vragen: waarom ben ik nou zo kritisch? kan ik mezelf beter leren vragen: gebruik ik mijn kritische blik nu tot eer van Hém?
Ben ik nu kritiek aan het leveren om het beter te weten, of om op te voeden, of om mezelf goed te voelen, of omdat ik zelf nogal wettisch ben? of? of? of?
Maar het was al een hele eye-opener dat ik dus op zich best kritisch mag zijn. En op sommige momenten zelfs móet zijn. Dát kritisch zijn is het échte probleem niet. Maar hoe ik dat gereedschap gebruik, dát is wat anders. Gebruik ik het om iets mooier te maken, of om iets af te breken?
en eh... ik vind het dus best wel een hele opgave om dat gereedschap goed te gebruiken!
Voor je het weet zit je wel in de ver-oor-deel-modus. En is niets en niemand goed genoeg voor jouw kritische blik. Stiekem denk ik best wel vaak dat iets beter had gekund, of gemoeten..Of dat als ík het had mogen vertellen, het duidelijker was geweest. En dan ben ik met open ogen in de val getrapt.
Onderscheidings vermogen is een goede gave, maar veroordeling is niet aan mij.
de grens daartussen lijkt een stippellijntje aan mijn kant van het verhaal, en het is een lang proces om jezelf daar in te trainen. Maar gelukkig...Ik hoef het niet alleen te doen. God is er met zijn Geseth en agapè!
Milde God, maak mij mild.
maandag 4 januari 2016
een echo van genade
Kerst en oud en nieuw zijnvoorbij, maar in mijn hoofd zingen ze na. Vooral de dingen die ik deze dagen mocht leren echoën door.
Kerst, normaal gesproken voor ons gezin erg drukke dagen. Ik ben tweede kerstdag jarig, en daardoor is het altijd een dubbele toestand. Ook zingen we ieder jaar wel mee in een één of ander concert en dirigeer ik ook mijn eigen tienerkoor door een aantal uitvoeringen heen. Erg mooi, dat wel, maar ook veel en druk.
Afgelopen september kregen we een fantastiech voorstel, van mensen die we niet eens zo goed kennen. Het zijn vrienden van vrienden. Ze stelden ons voor om met kerst een paar dagen bij te komen in hun huis. Zij zouden zelf op vakantie, en aangezien wij, net als zij, vier dochters hebben, zou dat mooi in hun huis passen. We waren verrast en wat beduusd, maar hebben het dankbaar aanvaard.
Zo kwam het dat we met de kerst en met mijn verjaardag in een prachtig huis zaten. Heerlijk rustig, verweg van allerlei drukte...
Het voelde voor mij alsof ik na lange tijd onder water te zijn geweest mijn hoofd even boven het wateroppervlak kon krijgen en een hele diepe, schurende hap lucht kon nemen.
Wat bijzonder als mensen je zomaar in hun huis laten wonen. Hun spullen laten gebruiken, in hun bed laten slapen. En hoe bijzonder dat zij geen idee hadden hóe nodig het was...maar dat God het wel wist en Hij hen leidde om dit aan te bieden..
Wat leer ik daarvan? Daar leer ik van om stil te zijn, en beschikbaar voor God.. Hij zoekt geschikte hulp voor misschien wel iemand die ik niet zo goed ken...en misschien ben ik dan die hulp wel..
Dat maakt je toch nederig en dankbaar?
God kwam naar de aarde om zich aan ons te verbinden. Hij zocht ons op in onze onvolmaaktheid en ellende..Hij werd mens... Zodat wij nu in zijn huis kunnen wonen, en in zijn bed mogen slapen, en aan zijn tafel kunnen eten....wonderlijk...
Op nieuwjaarsdag preekte onze dominee over psalm 103. De Heer is trouw aan wie Hem vrezen, van eeuwigheid, tot eeuwigheid.
Die trouw, of goedertierenheid of vriendschap is het woordje Geseth. Het is diepe verbondenheid. Vriendschap door dik en dun. De Heer toont ons zijn liefde. Door dik en dun. Hij deelt het gratis uit. Zodat wij het ook mogen uitdelen.
Nieuw jaar. Nieuwe kansen. Nieuwe liefde..nee oer oude liefde, eeuwige liefde. God is met ons.
Hij hecht ons aan Hemzelf en niets kan ons van die liefde scheiden. Geseth en agapè..vriendschap en onvoorwaardelijke liefde...
Wonderlijk mooi.
Ik laat het hopelijk nog een lange tijd echoën in mijn hoofd.
Kerst, normaal gesproken voor ons gezin erg drukke dagen. Ik ben tweede kerstdag jarig, en daardoor is het altijd een dubbele toestand. Ook zingen we ieder jaar wel mee in een één of ander concert en dirigeer ik ook mijn eigen tienerkoor door een aantal uitvoeringen heen. Erg mooi, dat wel, maar ook veel en druk.
Afgelopen september kregen we een fantastiech voorstel, van mensen die we niet eens zo goed kennen. Het zijn vrienden van vrienden. Ze stelden ons voor om met kerst een paar dagen bij te komen in hun huis. Zij zouden zelf op vakantie, en aangezien wij, net als zij, vier dochters hebben, zou dat mooi in hun huis passen. We waren verrast en wat beduusd, maar hebben het dankbaar aanvaard.
Zo kwam het dat we met de kerst en met mijn verjaardag in een prachtig huis zaten. Heerlijk rustig, verweg van allerlei drukte...
Het voelde voor mij alsof ik na lange tijd onder water te zijn geweest mijn hoofd even boven het wateroppervlak kon krijgen en een hele diepe, schurende hap lucht kon nemen.
Wat bijzonder als mensen je zomaar in hun huis laten wonen. Hun spullen laten gebruiken, in hun bed laten slapen. En hoe bijzonder dat zij geen idee hadden hóe nodig het was...maar dat God het wel wist en Hij hen leidde om dit aan te bieden..
Wat leer ik daarvan? Daar leer ik van om stil te zijn, en beschikbaar voor God.. Hij zoekt geschikte hulp voor misschien wel iemand die ik niet zo goed ken...en misschien ben ik dan die hulp wel..
Dat maakt je toch nederig en dankbaar?
God kwam naar de aarde om zich aan ons te verbinden. Hij zocht ons op in onze onvolmaaktheid en ellende..Hij werd mens... Zodat wij nu in zijn huis kunnen wonen, en in zijn bed mogen slapen, en aan zijn tafel kunnen eten....wonderlijk...
Op nieuwjaarsdag preekte onze dominee over psalm 103. De Heer is trouw aan wie Hem vrezen, van eeuwigheid, tot eeuwigheid.
Die trouw, of goedertierenheid of vriendschap is het woordje Geseth. Het is diepe verbondenheid. Vriendschap door dik en dun. De Heer toont ons zijn liefde. Door dik en dun. Hij deelt het gratis uit. Zodat wij het ook mogen uitdelen.
Nieuw jaar. Nieuwe kansen. Nieuwe liefde..nee oer oude liefde, eeuwige liefde. God is met ons.
Hij hecht ons aan Hemzelf en niets kan ons van die liefde scheiden. Geseth en agapè..vriendschap en onvoorwaardelijke liefde...
Wonderlijk mooi.
Ik laat het hopelijk nog een lange tijd echoën in mijn hoofd.
Abonneren op:
Posts (Atom)