kerstwens van ons

spreekt voor zich..

hoezo overgewicht?

"vrouwen tillen te zwaar aan hun gewicht." Is de slijpsteenstelling van Visie op facebook. Of mensen maar even willen reageren. "uw reactie willen we graag gebruiken voor de volgende Visie"
Natuuurrrlijk ben ik nieuwsgierig naar de reacties! 'NIET DOEN' fluistert een iets te hard stemmetje in mijn hoofd. Maar ik ben zo eigenwijs en begin vol overgave de enorme hoeveelheid reacties tot me te nemen.

Waar zijn ze mee bezig, die mensen?! Eerst die mensen van de visie. Waarom gooi je steeds zulke gevoelige en kwetsbare onderwerpen op het wereldwijde web, en hoop je dan op één of twee bruikbare reacties. Hoe mensen hierop reageren weten we met z'n allen al lang!!

Ik lees met verbazing alle reacties door en nee, ik word er niet bepaald door opgebouwd.
Zo vind iemand (een man) dat er nog steeds "te veel dikkertjes rondlopen met maat 42, of zelfs hoger"....
Tja, zo'n 'dikkertje' ben ik, lieve meneer. En ik kan me afvragen waar ik dan heen moet gaan, als ik niet meer mag rondlopen om uw uitzicht te bederven. Ik moest me schamen! Zomaar met mijn dikke achterwerk en vette plump-buik het straatbeeld vervuilen. Ik zou moeten gaan sporten, of niet zo vreselijk moeten vreten. Ik zou uw goede voorbeeld moeten volgen en slank moeten zijn, of niet soms?

Dikke mensen. Alleen die uitdrukking al. Alsof er twee soorten bestaan: slanke en dikke.
Ik ben al die oordelen zo vreselijk zat. Wat weten mensen van mijn gewicht? van het aantal calorieën dat ik binnenkrijg? Van de beweging die ik krijg, of niet?
"ieder pondje gaat door het mondje" met dank aan Sonja Bakker, die het "mocht zeggen"  omdat zij haar overgewicht had "overwonnen", hoor ik dit nu zo vaak.
En het is niet waar. Er zijn mensen die hetzelfde eten of meer dan ik, en bij wie er geen pondjes aankomen.

Waarom oordelen we elkaar op uiterlijk? Waarom vinden we het "geweldig" als iemand zoveel afvalt, en hebben we ons oordeel klaar over mensen die dat niet doen?
Waarom , waarom, waarom..

Ik wéét waarom. Omdat het heerlijk is om je beter te voelen dan een ander. Als een ander het fout doet, doe jij het tenminste beter!
Vervolgens komt de andere groep en roept: "je bent goed zoals je bent! Je mag er zijn. Het maakt niet uit hoe zwaar je bent als je maar gezond bent".
O ja? denk ik dan. Klinkt heel vroom, maar wat als je niet gezond bent, mag je er dan niet zijn?

"oordeel niet zodat er niet over je geoordeeld wordt, en veroordeel niet zodat je niet veroordeeld wordt"

Heb lief! dik, dun, ziek gezond, heb lief met de liefde van Christus!
De mening van sommige mensen is te dik! Dat is het overgewicht wat ik wel eens zou willen zie afslanken.

preken tegen jezelf

Ik ben een enorme piekeraar. Mijn gedachten wereld is er één die bijzonder ingewikkeld en complex is. En ik weet dat er meer mensen zijn die zo in elkaar zitten, maar ik kom ze niet zo vaak tegen. En als ik ze wel tegenkom, weet ik vaak niet dat het net zo is als bij mij.

Mijn emoties kunnen enorm met me op de loop gaan. en dan heb ik het niet over huilen bij een mooie film, want dat doen alle gevoelige vrouwen wel eens, maar ik bedoel geloven in mijn gedachten over dat alles nutteloos is, dat ik niet veel voorstel, en dat iedereen wel zonder me kan.
Gevoelens en gedachten die God niet goedkeurt, maar die zo waar lijken als ik ze denk.

Een poosje geleden sprak ik een kennis, die nogal in de knoop zit. Ik luisterde naar haar verhaal en vertelde haar hoe waardevol ze is. Dat God een bedoeling heeft met haar leven en wil werken door haar heen. Dat ik begrijp hoe ze zich voelt is daarbij natuurlijk heel handig. Want zo klink je niet als de "beste stuurlui" . na het gesprek knuffelden we elkaar en vertelde ik haar dat ik voor haar zou bidden. Dat heb ik gedaan..

Je voelt hem misschien al aankomen..
Ik vraag me gewoon af: Heeft God het zo geleid om me een spiegel voor te houden?
Waarom kan ik die dingen met het grootste gemak en de grootste overtuiging aan anderen vertellen en voorhouden, terwijl ik mezelf zo de grond in boor?
Hoe kan het zijn dat ik iets geef, van wat ik zelf nog niet heb eigen gemaakt?
Je hoort altijd dat mensen zeggen: "je kunt niet van een ander houden als je niet eerst van jezelf houdt.
Ik geloof dat niet. Ik vind namelijk dat ik zelf dagelijks bewijs dat dat wel mogelijk is. Maar ik geef ook niet mijn eigen liefde maar Gods liefde door. Het domme is dat ik mijzelf moet horen praten om te beseffen dat God het niet alleen tegen die ander heeft, maar ook tegen mij.

Zo kwam het dat ik vanmorgen preekte tegen mijzelf:

"lieve zelf,
Jij bent Gods kostbare kind. Een vrouw die hij heeft gemaakt en liefdevol begeleid heeft tot nu toe. Aan wie Hij zich bekend wil maken, ondanks al je tekorten en je falen. Voor wie Hij zijn lieve Zoon overgaf. Aan wie Hij gaven en talenten wil geven om ze tot zijn eer te gebruiken. Jij bent waardevol, wat je jezelf ook wijs maakt. Jij bent niet de waarheid, Hij is het! En Hij heeft je verteld hoe het zit!
Huil maar op zijn schoot over al het onvolmaakte. Over je onmacht om het goede te kiezen. Vertel Hem, dat je dagelijks ontdekt dat jij niet perfect bent, en hoeveel pijn het doet om dat te constateren. Hoe je verlangt naar recht, maar zelf zo vaak onrecht doet. Hoe je hongert naar eerlijkheid en je daarom maar volpropt met voedsel, zo dat de leegte niet zo groot voelt. Hoe je preekt tegen anderen, terwijl je vervolgens zelf je kop in het zand steekt. Vertel het Hém, er is namelijk vergeving voor. Hij wil die last van je af nemen."

Het ja-maar't in mijn hoofd. Heel hard. Ik weet dat dat mijn oude zelf is, die zich gemakkelijk voelt bij een negatief zelfbeeld en schuld gevoel. Maar in Christus mag ik een nieuwe schepping zijn! Een nieuwe schepping, ja maar... nee! Een nieuwe schepping! Het oude is voorbij, het nieuwe IS GEKOMEN!
Jezus ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp!

psalmen volgens Loïs

Psalm 13

Hoelang nog Heer zult u mij vergeten,
hoe lang nog verbergt u voor mij uw gelaat?
Ik zou zo graag iets horen, een of andere bevestiging of richting of  gewoon duidelijkheid. Maar U hebt gekozen om mij te laten aanmodderen...

Hoelang nog wordt mijn ziel gekweld door zorgen en mijn hart door verdriet overstelpt, dag aan dag?
Ik wíl niet somber zijn, dat weet U toch? Ik wil graag vrede vinden en rust bij U, maar tranen  blijven maar komen. Frustraties, boosheid, eenzaamheid, pijn. Is het nog lang nodig Heer? Wat is hier de bedoeling van?

Hoe lang nog houdt mijn vijand de overhand?
Ik ben toch vrijgekocht? U hebt de vijand toch verslagen? waarom kwellen mij dan steeds gedachten van minderwaardigheid en hopeloosheid? Zo kan ik toch nooit een goede getuige zijn van uw liefde?

Zie mij,
zie mij staan? Ik wil zo graag geloven dat ook mijn kleine, huisvrouwen bestaantje voor U van nut is. Dat ook al mijn handelingen Uw eer dragen. Maar ik voel me niet gezien, niet gehoord.

Antwoord mij,
al was het maar een fluistering van uw Geest diep in mijn hart: Ik heb je lief! Wees stil en wacht.

Heer mijn God!
U bent niet zomaar EEN  God, U bent MIJN God. De Enige Ware.

Verlicht mijn ogen, dat ik niet in doodsslaap wegzink.
Geef mij toch inzicht. Waarom moet ik steeds tobben over het nut van mijn zijn? Geef mij mijn levensvreugde weer terug, zodat ik niet steeds dood wil.

Laat mijn vijand niet roepen: "ik heb hem verslagen", mijn belagers niet juichen omdat ik bezwijk.
Laat mijn lied zijn " ik vermag alle dingen in Hem die mij kracht geeft! Het komt uw naam niet ten goede als de duivel op mij overwint!

Ik vertrouw op Uw liefde:
Mijn hart zál juichen omdat U redding brengt,
Ik zal zingen voor de Heer, hij heeft mij geholpen.

een vol hoofd en een leeg blog

Bij ons is de herfstvakantie alweer voorbij. Het was een heerlijke week. We hebben lekker binnen van alles aangerommelt. We hebben op woensdag opruimdag gehouden. De meiden vinden dat geweldig, en daar ben ik dankbaar voor. Eén dag in de vakantie is het "de grote opruimdag". We staan op, ontbijten, maken een lijst met klussen, en werken met zijn allen (zonder roop want die is gewoon aan het werk) het hele huis van boven tot beneden door. Om vijf uur zitten we dat uitgeput en lamlendig op de bank, maar in een schoon, opgeruimd en knus huis.  In alle kamers mag onder het werken de radio of cd-speler keihard aan, en we houden korte pauzes tussendoor waarin we iets lekkers eten en een kort spelletje of testje doen. Dat motiveert de kinderen enorm.
Maar goed, dat was in de vakantie. Nu zijn de kids naar school en probeer ik mijn huis netjes te houden. maar dat valt tegen. ik heb zo'n vol hoofd. Zoveel ideeën en zoveel denkdingetjes, dat ik gek word van mezelf.

Een te vol hoofd, met te veel verschillende onderwerpen om over na te denken betekend in mijn geval een leeg blog. En ook passiviteit.
Zo had ik me voorgenomen om vandaag vrij te houden. gewoon even niks. Maar toen bedacht ik dat ik dan dus aan mijn boek kon geen werken. En toen ik daar mee begon, bedacht ik dat ik niet wist hoe ik het aan moest pakken. En toen ik daar een oplossing voor had gevonden, namelijk eerst maar eens alles wat ik al heb uitprinten zodat ik er gemakkelijker doorheen kan bladeren, toen bleek mijn toner op te zijn, waardoor mijn printer nu staat te smeken om nieuwe inkt, en niet meer uitgeschakeld wil worden. GRRR zo gaat dat nu altijd bij mij.

Dusss bedacht ik dat ik dan maar een blog ging schrijven. Maar ja waarover. Ik wil graag wat schrijven over:
* vrouwen en make-up
* het opvoeden van tieners (en ook van tieners met problemen)
* het vervolg van "ken je vijand"
* zelfbeeld
* en nog meer van dat soort dingen die niks niemendal met elkaar te maken hebben.
aaaaaah mijn hoofd zit té vol.

Dus als er nou even iemand een blogje schrijft over hoe je een grote opruimdag voor je hoofd houdt?!

Zooo pfieieieieuuuw dat is er uit. Hehe.

rozegeur en maneschijn?

Dit wordt een lastig blogje. lastig om te schrijven en misschien ook wel om te lezen.
Vandaag zijn Roop en ik 15 jaar getrouwd. De eerste reactie van mensen die dat horen is een blijde: Oooo gefeliciteerd!! En natuurlijk zeg ik dan oprecht: dank je! Want het is niet niks. 15 jaren aan elkaar verbonden. En wat hebben we al veel meegemaakt! We hebben vier prachtige dochters gekregen, Roop heeft al die tijd werk gehad, en een goede gezondheid. Maar ik niet. Geen werk en geen goede gezondheid. Wat deel je veel samen.
Tegelijkertijd zijn er ook zoveel zorgen geweest. Zoveel problemen, en crisis-situaties. Alles altijd áchter de voordeur, waar geen mens het weet.
We zijn samen, al 15 jaar. Maar ook alleen, al 15 jaar. We zijn gelukkig, maar ook ongelukkig. We zijn zichtbaar, maar ook onzichtbaar.

In onze gemeente zijn er verschrikkelijk veel echtscheidingen. Talloze jonge en wat oudere koppels verbreken hun verbond. Wij niet. Maar dat is geen verdienste van onze kant. Het is het steeds weer met lege handen aankloppen bij onze Hemelse Vader.

"Vader, wij staan machteloos tegenover elkaar en weten soms niet hóe we elkaar nog kunnen bereiken. U wéét het, U ziet het. Maar Vader onze trouw tekst was:"wentel Uw weg op de Heer, vertrouw op Hém en Hij zal het maken". U kunt het maken. Maak ons een afspiegeling van Christus en zijn gemeente. Maak onze harten zuiver. Geef dat wij niet spreken als er geen liefde in klinkt. Hélp!!"

En ik weet dat God het zál doen. Hij heeft het beloofd, en als wij al willen doen wat we hebben beloofd, hoeveel meer Hij die oneindige macht heeft!! Hij gaat zijn kracht tonen door onze zwakheid heen. Want zó is God.
Ook de komende tijd putten wij sámen uit zijn overvloedige bron van liefde en genade. en zó houden we het samen vol.
Rozegeur en maneschijn? welnee, Christusgeur en Geestesschijn!

de ontwikkeling van kinderen (begrenzen)

Voor mijn "werk" als leider van een kinderclub, (dat is dus in mijn vrije tijd, niet echt mijn werk) heb ik laatst een cursus gegeven over de ontwikkeling van kinderen. En natuurlijk valt daarover zoveel te zeggen dat dat niet in één blog past. maar wat me trof was dat veel leiders van onze kinderclub zo weinig wisten over grenzen stellen.

Er heerst een sfeer dat je geen grenzen mag stelen aan het gedrag van een kind, en al helemaal niet als dat kind niet je eigen kind is. Veel volwassenen zijn onzeker over hun aanpak, en willen vooral aardig gevonden worden.
Ik begrijp heel goed dat het vervelend voelt als een kind doet alsof het jou niet aardig vind, maar dat wil niet zeggen dat je er goed aan doet om dan maar geen grenzen te stellen.

In de cursus heb ik het zo bespreekbaar gemaakt:

Ieder kind heeft veiligheid nodig om zich goed te kunnen ontwikkelen. Naast fysieke veiligheid (een thuis, gezond voedsel, bescherming, goede nachtrust en goede hygiënne) bestaat er ook emotionele veiligheid. Die emotionele veiligheid kun je bieden door drie dingen: Liefde (aandacht), communicatie (aandacht) en begrenzing (aandacht). Met aandacht bedoel ik niet dat je altijd het kind op de wenken hoeft te bedienen, want dat is absoluut niet zo. Maar present zijn op momenten dat het kind je iets wil vertellen.
*Oogcontact maken, en niet van achter je mobiel mompelen,
* herhalen van wat je kind zegt, zodat je zeker weet of je het goed hebt begrepen,
* Positieve dingen benoemen die je bij je kind ziet
* complimenten maken over die positieve dingen enz.

Grenzen zijn er over het algemeen niet alleen om de boze dingen buiten te houden, maar ook om wat er binnen is te beschermen.  Ieder kind zoekt naar die bescherming, om dat het nog niet in staat is volledig zelf te bepalen wat goed en slecht is.
Wanneer een kind grenzen op zoekt is dat zoeken naar veiligheid. het kind test jou op je betrouwbaarheid. Dan kun je dus ook beter maar betrouwbaar blijken te zijn. Wanneer je een grens hebt aangegeven,  gaat ieder kind van nature die grens verkennen. Jij zegt nee? Hoe nee is jouw nee eigenlijk?
Je bent dus geen boeman als je een concequentie stelt aan het gedrag van een kind. eigenlijk ben je bezig met veiligheid bieden. Dat scheelt een stuk wanneer je binnenkort zo situatie tegenkomt.
Achteraf zal het even lijken of het kind je stom vind en nooit meer aan zal kijken, maar ik kan je verzekeren: Er is niets zo veilig voor een kind als een volwassene die doet wat ie zegt, en zegt wat ie doet.

Bied kinderen die veiligheid, en zie het kind, en niet je eigen drang o zo leuk mogelijk te blijven.