Heel langzaam kruip ik door de pijn
en hoor heel zacht mijn bange stem:
"het is oké om mij te zijn
en ik ben zéér geliefd door Hém"
De angstige verkenningstocht
duurt langer dan ik had gewild
na elke bocht komt nóg een bocht
en ik kalmeer mezelf nu mild
'toe maar, ontdek maar wie je bent
zo lang mocht jij er al niet zijn'
Maar Hij heeft mij het eerst herkent
legde zijn hand toen op de pijn.
de grot is steeds een spiegelwand
die confronteert en reflecteert
maar dit hier is geen niemandsland
dit land wordt nu gerespecteerd
want hier is 'ik' en hier is 'mij'
hier is wat altijd al mocht zijn
en in de spiegel zie ik: hee
hier kruipen we nu met z'n twee
de grote ik, de kleine mij
zij houd zich heel goed vast aan mij
en ik herhaal steeds het refrein:
'het is oké om mij te zijn!"
Lois/
maandag 11 januari 2016
op Weg
Gedachteloos verdwaal ik in
de puinhoop van gedachten
die ik liever hier laat liggen
maar die zelf niet willen wachten
wat ik wil is niet belangrijk
en mijn stem die telt niet mee
zonder woorden word ik waaghals
en ik leef van lieverlee
zoekend naar de strooisels staar ik
naar de lege, lege grond
waar ik ooit zo dapper durfde
houd ik mijn vermoeide mond
de Weg is nog onder mijn voeten
misschien vreemd, maar niet meer kwijt
zuchtend zoek ik nieuwe zinnen
als een blinde tikt de tijd
en vindt de weg, zonder mijn ogen.
Stom en blind ben ik, niet doof
word ik naar het Woord gezogen
hoor ik waar ik in geloof
zachtjes zucht de laatste angst weg
dwalen is zo’n duivels ding
dromen wil ik, doen en dromen
leven als een volgeling
Loïs
woensdag 6 januari 2016
gave en opgave
Ik zat vandaag weer eens te malen en dacht: ik ga erover schrijven! Heel vaak werkt het zo dat het mij zelf duidelijker wordt wanneer ik het opschrijf. Dus bij deze, wie wil kan mijn gedachtegang meelezen.
Ik dacht: wat is dat toch? Waarom ben ik zo kritisch? Kritisch op mezelf, maar ook kritisch op anderen? Waarom kan ik niet wat makkelijker zijn en alles okee vinden?
Wanneer mijn dochters tv kijken, kijk ik kritisch mee. Alles komt als het ware onder mamma's vergrootglas te liggen en ik hoor mezelf steeds commentaar leveren. Bij de reclames:"dat is niet waar hoor meiden, trap er maar niet in, die mensen willen gewoon graag dat je dat product koopt", of: "kijk dat is nou typisch iets van deze tijd, de vrouwen lijken allemaal de baas in huis en de mannen zijn domme sulletjes.." of: "zie je wel wat ze eigenlijk zeggen?"
Als de kinderen aan het spelen zijn staat mamma ook aan! "doe es lief, meiden, ik heb nog geen vriendelijk woord gehoord!" enzovoorts.
Vanmorgen dacht ik (voor de duizendste keer) waarom? Waarom ben ik kritisch en heb ik overal wat van te zeggen? En hoe leer ik mijn kinderen dat ze niet mogen veroordelen, wanneer ik zelf wel altijd wat te zeggen heb.
En toen had ik een aha-momentje. Aha...Ik denk dus dat kritiek en oordeel hetzelfde is, maarrrrrr is dat ook zo?
Daar kan ik dan een poos over mijmeren.
Die kritische blik heeft de Here God in mij gelegd, en hoe ik ermee omga, dat is mijn verantwoordelijkheid. Dus in plaats van mijzelf af te vragen: waarom ben ik nou zo kritisch? kan ik mezelf beter leren vragen: gebruik ik mijn kritische blik nu tot eer van Hém?
Ben ik nu kritiek aan het leveren om het beter te weten, of om op te voeden, of om mezelf goed te voelen, of omdat ik zelf nogal wettisch ben? of? of? of?
Maar het was al een hele eye-opener dat ik dus op zich best kritisch mag zijn. En op sommige momenten zelfs móet zijn. Dát kritisch zijn is het échte probleem niet. Maar hoe ik dat gereedschap gebruik, dát is wat anders. Gebruik ik het om iets mooier te maken, of om iets af te breken?
en eh... ik vind het dus best wel een hele opgave om dat gereedschap goed te gebruiken!
Voor je het weet zit je wel in de ver-oor-deel-modus. En is niets en niemand goed genoeg voor jouw kritische blik. Stiekem denk ik best wel vaak dat iets beter had gekund, of gemoeten..Of dat als ík het had mogen vertellen, het duidelijker was geweest. En dan ben ik met open ogen in de val getrapt.
Onderscheidings vermogen is een goede gave, maar veroordeling is niet aan mij.
de grens daartussen lijkt een stippellijntje aan mijn kant van het verhaal, en het is een lang proces om jezelf daar in te trainen. Maar gelukkig...Ik hoef het niet alleen te doen. God is er met zijn Geseth en agapè!
Milde God, maak mij mild.
Ik dacht: wat is dat toch? Waarom ben ik zo kritisch? Kritisch op mezelf, maar ook kritisch op anderen? Waarom kan ik niet wat makkelijker zijn en alles okee vinden?
Wanneer mijn dochters tv kijken, kijk ik kritisch mee. Alles komt als het ware onder mamma's vergrootglas te liggen en ik hoor mezelf steeds commentaar leveren. Bij de reclames:"dat is niet waar hoor meiden, trap er maar niet in, die mensen willen gewoon graag dat je dat product koopt", of: "kijk dat is nou typisch iets van deze tijd, de vrouwen lijken allemaal de baas in huis en de mannen zijn domme sulletjes.." of: "zie je wel wat ze eigenlijk zeggen?"
Als de kinderen aan het spelen zijn staat mamma ook aan! "doe es lief, meiden, ik heb nog geen vriendelijk woord gehoord!" enzovoorts.
Vanmorgen dacht ik (voor de duizendste keer) waarom? Waarom ben ik kritisch en heb ik overal wat van te zeggen? En hoe leer ik mijn kinderen dat ze niet mogen veroordelen, wanneer ik zelf wel altijd wat te zeggen heb.
En toen had ik een aha-momentje. Aha...Ik denk dus dat kritiek en oordeel hetzelfde is, maarrrrrr is dat ook zo?
Daar kan ik dan een poos over mijmeren.
Die kritische blik heeft de Here God in mij gelegd, en hoe ik ermee omga, dat is mijn verantwoordelijkheid. Dus in plaats van mijzelf af te vragen: waarom ben ik nou zo kritisch? kan ik mezelf beter leren vragen: gebruik ik mijn kritische blik nu tot eer van Hém?
Ben ik nu kritiek aan het leveren om het beter te weten, of om op te voeden, of om mezelf goed te voelen, of omdat ik zelf nogal wettisch ben? of? of? of?
Maar het was al een hele eye-opener dat ik dus op zich best kritisch mag zijn. En op sommige momenten zelfs móet zijn. Dát kritisch zijn is het échte probleem niet. Maar hoe ik dat gereedschap gebruik, dát is wat anders. Gebruik ik het om iets mooier te maken, of om iets af te breken?
en eh... ik vind het dus best wel een hele opgave om dat gereedschap goed te gebruiken!
Voor je het weet zit je wel in de ver-oor-deel-modus. En is niets en niemand goed genoeg voor jouw kritische blik. Stiekem denk ik best wel vaak dat iets beter had gekund, of gemoeten..Of dat als ík het had mogen vertellen, het duidelijker was geweest. En dan ben ik met open ogen in de val getrapt.
Onderscheidings vermogen is een goede gave, maar veroordeling is niet aan mij.
de grens daartussen lijkt een stippellijntje aan mijn kant van het verhaal, en het is een lang proces om jezelf daar in te trainen. Maar gelukkig...Ik hoef het niet alleen te doen. God is er met zijn Geseth en agapè!
Milde God, maak mij mild.
maandag 4 januari 2016
een echo van genade
Kerst en oud en nieuw zijnvoorbij, maar in mijn hoofd zingen ze na. Vooral de dingen die ik deze dagen mocht leren echoën door.
Kerst, normaal gesproken voor ons gezin erg drukke dagen. Ik ben tweede kerstdag jarig, en daardoor is het altijd een dubbele toestand. Ook zingen we ieder jaar wel mee in een één of ander concert en dirigeer ik ook mijn eigen tienerkoor door een aantal uitvoeringen heen. Erg mooi, dat wel, maar ook veel en druk.
Afgelopen september kregen we een fantastiech voorstel, van mensen die we niet eens zo goed kennen. Het zijn vrienden van vrienden. Ze stelden ons voor om met kerst een paar dagen bij te komen in hun huis. Zij zouden zelf op vakantie, en aangezien wij, net als zij, vier dochters hebben, zou dat mooi in hun huis passen. We waren verrast en wat beduusd, maar hebben het dankbaar aanvaard.
Zo kwam het dat we met de kerst en met mijn verjaardag in een prachtig huis zaten. Heerlijk rustig, verweg van allerlei drukte...
Het voelde voor mij alsof ik na lange tijd onder water te zijn geweest mijn hoofd even boven het wateroppervlak kon krijgen en een hele diepe, schurende hap lucht kon nemen.
Wat bijzonder als mensen je zomaar in hun huis laten wonen. Hun spullen laten gebruiken, in hun bed laten slapen. En hoe bijzonder dat zij geen idee hadden hóe nodig het was...maar dat God het wel wist en Hij hen leidde om dit aan te bieden..
Wat leer ik daarvan? Daar leer ik van om stil te zijn, en beschikbaar voor God.. Hij zoekt geschikte hulp voor misschien wel iemand die ik niet zo goed ken...en misschien ben ik dan die hulp wel..
Dat maakt je toch nederig en dankbaar?
God kwam naar de aarde om zich aan ons te verbinden. Hij zocht ons op in onze onvolmaaktheid en ellende..Hij werd mens... Zodat wij nu in zijn huis kunnen wonen, en in zijn bed mogen slapen, en aan zijn tafel kunnen eten....wonderlijk...
Op nieuwjaarsdag preekte onze dominee over psalm 103. De Heer is trouw aan wie Hem vrezen, van eeuwigheid, tot eeuwigheid.
Die trouw, of goedertierenheid of vriendschap is het woordje Geseth. Het is diepe verbondenheid. Vriendschap door dik en dun. De Heer toont ons zijn liefde. Door dik en dun. Hij deelt het gratis uit. Zodat wij het ook mogen uitdelen.
Nieuw jaar. Nieuwe kansen. Nieuwe liefde..nee oer oude liefde, eeuwige liefde. God is met ons.
Hij hecht ons aan Hemzelf en niets kan ons van die liefde scheiden. Geseth en agapè..vriendschap en onvoorwaardelijke liefde...
Wonderlijk mooi.
Ik laat het hopelijk nog een lange tijd echoën in mijn hoofd.
Kerst, normaal gesproken voor ons gezin erg drukke dagen. Ik ben tweede kerstdag jarig, en daardoor is het altijd een dubbele toestand. Ook zingen we ieder jaar wel mee in een één of ander concert en dirigeer ik ook mijn eigen tienerkoor door een aantal uitvoeringen heen. Erg mooi, dat wel, maar ook veel en druk.
Afgelopen september kregen we een fantastiech voorstel, van mensen die we niet eens zo goed kennen. Het zijn vrienden van vrienden. Ze stelden ons voor om met kerst een paar dagen bij te komen in hun huis. Zij zouden zelf op vakantie, en aangezien wij, net als zij, vier dochters hebben, zou dat mooi in hun huis passen. We waren verrast en wat beduusd, maar hebben het dankbaar aanvaard.
Zo kwam het dat we met de kerst en met mijn verjaardag in een prachtig huis zaten. Heerlijk rustig, verweg van allerlei drukte...
Het voelde voor mij alsof ik na lange tijd onder water te zijn geweest mijn hoofd even boven het wateroppervlak kon krijgen en een hele diepe, schurende hap lucht kon nemen.
Wat bijzonder als mensen je zomaar in hun huis laten wonen. Hun spullen laten gebruiken, in hun bed laten slapen. En hoe bijzonder dat zij geen idee hadden hóe nodig het was...maar dat God het wel wist en Hij hen leidde om dit aan te bieden..
Wat leer ik daarvan? Daar leer ik van om stil te zijn, en beschikbaar voor God.. Hij zoekt geschikte hulp voor misschien wel iemand die ik niet zo goed ken...en misschien ben ik dan die hulp wel..
Dat maakt je toch nederig en dankbaar?
God kwam naar de aarde om zich aan ons te verbinden. Hij zocht ons op in onze onvolmaaktheid en ellende..Hij werd mens... Zodat wij nu in zijn huis kunnen wonen, en in zijn bed mogen slapen, en aan zijn tafel kunnen eten....wonderlijk...
Op nieuwjaarsdag preekte onze dominee over psalm 103. De Heer is trouw aan wie Hem vrezen, van eeuwigheid, tot eeuwigheid.
Die trouw, of goedertierenheid of vriendschap is het woordje Geseth. Het is diepe verbondenheid. Vriendschap door dik en dun. De Heer toont ons zijn liefde. Door dik en dun. Hij deelt het gratis uit. Zodat wij het ook mogen uitdelen.
Nieuw jaar. Nieuwe kansen. Nieuwe liefde..nee oer oude liefde, eeuwige liefde. God is met ons.
Hij hecht ons aan Hemzelf en niets kan ons van die liefde scheiden. Geseth en agapè..vriendschap en onvoorwaardelijke liefde...
Wonderlijk mooi.
Ik laat het hopelijk nog een lange tijd echoën in mijn hoofd.
zondag 15 november 2015
ik heb twee hondjes...maar wil er 'een kwijt!
na weer een hele poos weer eens een blogje van mij.
Ik merk dat, hoe langer ik niet schrijf, hoe moeilijker het is om de draad op te pakken. In mijn aller somberste momenten denk ik zelfs dat niemand me mist, en ik toch niets nuttigs te schrijven heb. Maar dan weet ik het weer: ik voer mijn zwarte hondje...
Mijn zwarte hond is geen lievertje. Hij is groot en vals, en heeft altijd honger.
En...hij kan praten. Maar dat is niet fijn. Hij vertelt me voortdurend wat ik allemaal fout doe.
" stommeling dat je bent, niemand heeft zin om jouw blogs te lezen." " moet je zien, je zit altijd te zeuren: ooo, ik voel me zo moe, oooo ik heb zo'n pijn. Geen wonder dat al die mensen dan vinden dat je een zeurkous bent, duh!"
Ik heb ook nog een wit hondje. Heel klein en tenger...
Dat is echt een lieffie! Ze past op mij, en gromt regelmatig naar die dikke zwarte hond. maar ja ze heeft een groot probleem: ik ben niet al te lief voor haar. Ik geef haar veel te weinig eten. Ze is nu dus klein en mager en kan echt niet tegen mijn zwarte hond op.
Wat vraag je? Of ze kan praten? O ja dat wel, maar ja, ik geloof haar nooit. Dan zegt ze bijvoorbeeld:
" o wat ben je toch een lieve moeder, en dat terwijl je steeds zo'n pijn hebt. Er zijn moeders die vergeten te luisteren naar hun kinderen, dat doe jij wel."
En dan gromt wijn zwarte hond; ' ja maar kijk eens hoe vaak ze haar geduld verliest, als de pijn te veel wordt. Lieve moeder? tggg t kan nog wel veel liever, ze is er nog lang niet."
en voor ik het weet krijgt mijn zwarte hondje een beloning! Ik voer hem brokjes, luister naar zijn woorden, en geloof ze.
Vandaar dat ik vandaag mijn witte hondje het voordeel van de twijfel gun. Okee, ik schrijf een blog. ik vertel gewoon over jullie en eens kijken wie het zwarte hondje van mij wil kopen, zodat ik wat meer gelegenheid krijg naar mijn witte hondje te luisteren.
Ik merk dat, hoe langer ik niet schrijf, hoe moeilijker het is om de draad op te pakken. In mijn aller somberste momenten denk ik zelfs dat niemand me mist, en ik toch niets nuttigs te schrijven heb. Maar dan weet ik het weer: ik voer mijn zwarte hondje...
Mijn zwarte hond is geen lievertje. Hij is groot en vals, en heeft altijd honger.
En...hij kan praten. Maar dat is niet fijn. Hij vertelt me voortdurend wat ik allemaal fout doe.
" stommeling dat je bent, niemand heeft zin om jouw blogs te lezen." " moet je zien, je zit altijd te zeuren: ooo, ik voel me zo moe, oooo ik heb zo'n pijn. Geen wonder dat al die mensen dan vinden dat je een zeurkous bent, duh!"
Ik heb ook nog een wit hondje. Heel klein en tenger...
Dat is echt een lieffie! Ze past op mij, en gromt regelmatig naar die dikke zwarte hond. maar ja ze heeft een groot probleem: ik ben niet al te lief voor haar. Ik geef haar veel te weinig eten. Ze is nu dus klein en mager en kan echt niet tegen mijn zwarte hond op.
Wat vraag je? Of ze kan praten? O ja dat wel, maar ja, ik geloof haar nooit. Dan zegt ze bijvoorbeeld:
" o wat ben je toch een lieve moeder, en dat terwijl je steeds zo'n pijn hebt. Er zijn moeders die vergeten te luisteren naar hun kinderen, dat doe jij wel."
En dan gromt wijn zwarte hond; ' ja maar kijk eens hoe vaak ze haar geduld verliest, als de pijn te veel wordt. Lieve moeder? tggg t kan nog wel veel liever, ze is er nog lang niet."
en voor ik het weet krijgt mijn zwarte hondje een beloning! Ik voer hem brokjes, luister naar zijn woorden, en geloof ze.
Vandaar dat ik vandaag mijn witte hondje het voordeel van de twijfel gun. Okee, ik schrijf een blog. ik vertel gewoon over jullie en eens kijken wie het zwarte hondje van mij wil kopen, zodat ik wat meer gelegenheid krijg naar mijn witte hondje te luisteren.
vrijdag 11 september 2015
liebster award...
hallo allemaal,
daar ben ik weer even voor de verandering. Die Lieneke van Vuuren is een slimme meid..Ze denkt: als ik Lois nou nomineer voor de
dan horen we nog es wat van haar..
Ik begreep dat ik nu antwoord moet geven op de vragen die ze mij stelt in haar eigen blog. En dat ik daarna zelf weer mensen moet nomineren.
1.waar ben je dankbaar voor?
hoeveel tijd heb je? als ik dat om de beurt moet opsommen zijn we nog wel even bezig.
maar in elk geval ben ik God dankbaar dat Hij me geboren liet worden in een gelovig gezin. Dat ik van jongs af aan vertrouwt mocht raken met de bijbel. Dat Hij me draagt als het te zwaar is om zelf te lopen, en dat ik mag weten dat niets mij zal scheiden van zijn liefde. verder ben ik dankbaar voor alle delen van mijn lijf die het doen. ik kan proeven, ruiken, zien, horen. Misschien vind je het gek dat ik die dingen noem, maar mijn lichaam is nogal eens lastig, dus de dingen die wel werken zie ik echt als zegen.
2.vertel eens over een van de dingen die God in je leven heeft gedaan?
Dat was bijvoorbeeld toen ons kleine peutertje een eetstoornis ontwikkelde en al het voedsel weigerde. Wat hebben we ons machteloos en angstig gevoeld. ons kleine meisje liep uitgemergeld rond in een welvarend land met liefhebbende ouders..
De nacht voor we in de gemeente voor haar zouden bidden at ze een halve boterham. we hebben dat als een belofte ervaren. Dat God tegen ons zei: het is ook mijn kind, ik zal voor haar zorgen. inmiddels is dat kleine meisje een gezonde tiener!
3.waar haal je inspiratie uit voor je blogs?
Uit de bijbel, en uit mijn dagelijks leven. Ik hoop dat God met mijn kromme stok rechte slagen wil slaan.
4.waar schrijf je het liefst over en waarom?
dat vind ik nou eens een moeilijke vraag. Het liefst schrijf ik over mooie en leuke dingen. Maar het vaakst schrijf ik over wat me zelf bezighoudt. Gewoon omdat blogs schrijven zo'n heerlijke uitlaatklep is.
5.welke 3 boeken zou je iedereen aan willen raden?
als ik nu eigenwijs deze vraag interpreteer zou ik zeggen: Johannes, Romeinen en opebaring...
Maar ik denk dat je gewone boeken bedoelt.
het gat in ons evangelie, Chawa , en....eh....toch de bijbel!!!
6.wat is jouw toekomst beeld?
Het zal steeds erger en erger worden hier op aarde. En dan zal er iemand opstaan die iedereen sympathiek vindt, hij zal beloven dat er vrede komt..
maar onder zijn leiding zullen we vervolgd worden omdat we niet geloven in zijn visie. En terwijl hele wereld ons als lastpak ziet, zullen wij omhoog kijken en uitzien naar de Redder die zeker terug zal komen. en daarna...wordt alles goed.
7.hoe wordt je bemoedigd?
Door lieve reacties en gebed en mooie liederen. En door soms een glimp te mogen opvangen van Gods grote werk.
8. welke bijbeltekst draag je met je mee?
ik vermag alle dingen in Hem die mij kracht geeft.
Het is soms heel moeilijk om met een chronische ziekte te leven. En ik ben altijd bang dat andere mensen mij vinden klagen. Dat levert strijd en onzekerheid op. Met deze bijbel tekst kan ik mijn gedachten dan weer de goede kant op sturen. Maar er zijn nog veel meer bijbel teksten die ik mee draag. goed idee om daar es over te gaan bloggen...
9.welk lied raakt je?
Er zijn zoveel liederen die me raken. Maar om er twee te noemen:
stil, mijn ziel wees stil. en Uw wil geschiede.
Deze liederen raken mij vanwege mijn ziekte. Als niemand mij begrijpt dan zing ik deze liederen in mijn eentje voor God en dat helpt om rustig te worden. Al moet ik wel altijd huilen. Dan voel ik dat god mij wil dragen door alles heen.
Verder heb ik de laatste tijd heel veel steun aan de liederen van Christa Wells. Houd je ervan om liederen te luisteren en ben je goed in engels, zoek ze dan eens op op Youtube!!
10. wat wil je de lezers van je blog meegeven?
Dat niets voor God onmogelijk is. Dat wil ik ook zelf steeds weer horen. Daar klamp ik me aan vast. En ook volgers en lezers die Jezus nog niet kennen zou ik willen zeggen: "niemand komt met Hém bedrogen uit! Probeer het gewoon uit. Bid (denk ik je hoofd een gesprek tegen hem) of Hij zich aan je wil laten kennen. Dan zal Hij dat ook doen."
11.heb je een gebedspunt voor jezelf waarvoor we kunnen bidden?
Dat ik genees!!! Dat zou ik zo graag willen. En ik denk steeds: God heeft aan een zucht genoeg om mij te genezen. Ik blijf hopen dat Hij dat doet.
Verder zou ik graag, op wat voor manier dan ook, een baan willen vinden waarin ik mijn talenten kwijt kan. Door mijn chronische ziekte kan ik gewoon werk niet doen. En ik heb natuurlijk een gezin, wat tijd en energie vraagt. God weet dat ik graag een eigen plekje zou willen hebben om mijn gaven te benutten, dus op zijn Tijd zal Hij mijn gebeden verhoren...
en nu..
is het mijn beurt om vragen te stellen, want zo werkt het...
Maar ja, wie is nog nooit aan de beurt geweest??
Mijn vragen zijn voor iedereen die ze in een blog wil beantwoorden:
1. Waarom een blog als er al zovele zijn?
2. hoe en wanneer lees jij de bijbel?
3. Ken jij een vrij onbekend lied en wil je dat delen?
4. waarvan kun je je gelukkig voelen?
5. Wie zou je willen waarschuwen?
Gekke vragen? k ben benieuwd naar de antwoorden. Als je van plan bent ze te beantwoorden zet dat dan even in een reactie hieronder, zodat ik je blog extra in de gaten kan houden.
liefs.
daar ben ik weer even voor de verandering. Die Lieneke van Vuuren is een slimme meid..Ze denkt: als ik Lois nou nomineer voor de
Ik begreep dat ik nu antwoord moet geven op de vragen die ze mij stelt in haar eigen blog. En dat ik daarna zelf weer mensen moet nomineren.
1.waar ben je dankbaar voor?
hoeveel tijd heb je? als ik dat om de beurt moet opsommen zijn we nog wel even bezig.
maar in elk geval ben ik God dankbaar dat Hij me geboren liet worden in een gelovig gezin. Dat ik van jongs af aan vertrouwt mocht raken met de bijbel. Dat Hij me draagt als het te zwaar is om zelf te lopen, en dat ik mag weten dat niets mij zal scheiden van zijn liefde. verder ben ik dankbaar voor alle delen van mijn lijf die het doen. ik kan proeven, ruiken, zien, horen. Misschien vind je het gek dat ik die dingen noem, maar mijn lichaam is nogal eens lastig, dus de dingen die wel werken zie ik echt als zegen.
2.vertel eens over een van de dingen die God in je leven heeft gedaan?
Dat was bijvoorbeeld toen ons kleine peutertje een eetstoornis ontwikkelde en al het voedsel weigerde. Wat hebben we ons machteloos en angstig gevoeld. ons kleine meisje liep uitgemergeld rond in een welvarend land met liefhebbende ouders..
De nacht voor we in de gemeente voor haar zouden bidden at ze een halve boterham. we hebben dat als een belofte ervaren. Dat God tegen ons zei: het is ook mijn kind, ik zal voor haar zorgen. inmiddels is dat kleine meisje een gezonde tiener!
3.waar haal je inspiratie uit voor je blogs?
Uit de bijbel, en uit mijn dagelijks leven. Ik hoop dat God met mijn kromme stok rechte slagen wil slaan.
4.waar schrijf je het liefst over en waarom?
dat vind ik nou eens een moeilijke vraag. Het liefst schrijf ik over mooie en leuke dingen. Maar het vaakst schrijf ik over wat me zelf bezighoudt. Gewoon omdat blogs schrijven zo'n heerlijke uitlaatklep is.
5.welke 3 boeken zou je iedereen aan willen raden?
als ik nu eigenwijs deze vraag interpreteer zou ik zeggen: Johannes, Romeinen en opebaring...
Maar ik denk dat je gewone boeken bedoelt.
het gat in ons evangelie, Chawa , en....eh....toch de bijbel!!!
6.wat is jouw toekomst beeld?
Het zal steeds erger en erger worden hier op aarde. En dan zal er iemand opstaan die iedereen sympathiek vindt, hij zal beloven dat er vrede komt..
maar onder zijn leiding zullen we vervolgd worden omdat we niet geloven in zijn visie. En terwijl hele wereld ons als lastpak ziet, zullen wij omhoog kijken en uitzien naar de Redder die zeker terug zal komen. en daarna...wordt alles goed.
7.hoe wordt je bemoedigd?
Door lieve reacties en gebed en mooie liederen. En door soms een glimp te mogen opvangen van Gods grote werk.
8. welke bijbeltekst draag je met je mee?
ik vermag alle dingen in Hem die mij kracht geeft.
Het is soms heel moeilijk om met een chronische ziekte te leven. En ik ben altijd bang dat andere mensen mij vinden klagen. Dat levert strijd en onzekerheid op. Met deze bijbel tekst kan ik mijn gedachten dan weer de goede kant op sturen. Maar er zijn nog veel meer bijbel teksten die ik mee draag. goed idee om daar es over te gaan bloggen...
9.welk lied raakt je?
Er zijn zoveel liederen die me raken. Maar om er twee te noemen:
Deze liederen raken mij vanwege mijn ziekte. Als niemand mij begrijpt dan zing ik deze liederen in mijn eentje voor God en dat helpt om rustig te worden. Al moet ik wel altijd huilen. Dan voel ik dat god mij wil dragen door alles heen.
Verder heb ik de laatste tijd heel veel steun aan de liederen van Christa Wells. Houd je ervan om liederen te luisteren en ben je goed in engels, zoek ze dan eens op op Youtube!!
10. wat wil je de lezers van je blog meegeven?
Dat niets voor God onmogelijk is. Dat wil ik ook zelf steeds weer horen. Daar klamp ik me aan vast. En ook volgers en lezers die Jezus nog niet kennen zou ik willen zeggen: "niemand komt met Hém bedrogen uit! Probeer het gewoon uit. Bid (denk ik je hoofd een gesprek tegen hem) of Hij zich aan je wil laten kennen. Dan zal Hij dat ook doen."
11.heb je een gebedspunt voor jezelf waarvoor we kunnen bidden?
Dat ik genees!!! Dat zou ik zo graag willen. En ik denk steeds: God heeft aan een zucht genoeg om mij te genezen. Ik blijf hopen dat Hij dat doet.
Verder zou ik graag, op wat voor manier dan ook, een baan willen vinden waarin ik mijn talenten kwijt kan. Door mijn chronische ziekte kan ik gewoon werk niet doen. En ik heb natuurlijk een gezin, wat tijd en energie vraagt. God weet dat ik graag een eigen plekje zou willen hebben om mijn gaven te benutten, dus op zijn Tijd zal Hij mijn gebeden verhoren...
en nu..
is het mijn beurt om vragen te stellen, want zo werkt het...
Maar ja, wie is nog nooit aan de beurt geweest??
Mijn vragen zijn voor iedereen die ze in een blog wil beantwoorden:
1. Waarom een blog als er al zovele zijn?
2. hoe en wanneer lees jij de bijbel?
3. Ken jij een vrij onbekend lied en wil je dat delen?
4. waarvan kun je je gelukkig voelen?
5. Wie zou je willen waarschuwen?
Gekke vragen? k ben benieuwd naar de antwoorden. Als je van plan bent ze te beantwoorden zet dat dan even in een reactie hieronder, zodat ik je blog extra in de gaten kan houden.
liefs.
woensdag 19 augustus 2015
leef! (ondanks alles)
je hoopt een stem te horen
die zegt: kom maar bij mij
hier kun je heerlijk huilen
het geeft niet, voel je vrij
Je hoopt een hand te voelen
die t even lichter maakt,
bemoedigend aanwezig,
te worden aangeraakt
maar mensen zijn maar mensen
en net zo dom als jij
ze weten niet van wensen
ze lopen zo voorbij
maar hoho niet zo haastig
dit is het einde niet
Er is wel Iemand anders
die weet van je verdriet
Zijn stem klinkt in de stilte
zijn hand voelt als de wind
Hij vangt de kleinste tranen
jij bent zijn lieve kind
Je beukt met al je vragen
je vuisten op zijn borst
en schreeuwt dat Hij niet luistert
niet ziet wat jij nu torst
Hij strijkt je langs je haren
trekt jou tegen zich aan
en wacht tot jij bent uitgeraasd
en bent gestopt met slaan
en dwars door al je snikken
klinkt dan zijn stille stem
die je eerst niet leek te horen
maar plotseling hoor je hem:
Ik ken je, ik ben bij je
kom maar, kom maar bij mij
hier kun je heerlijk huilen
het geeft niet, voel je vrij
wat weet jij van het leven?
heb jij een mens bedacht?
kun jij een ander geven
waar diegene op wacht?
Wees stil, erken mijn leiding
laat los, geef terug aan mij
en voel mijn handen onder je
leef! leef! ja leef voor mij!
die zegt: kom maar bij mij
hier kun je heerlijk huilen
het geeft niet, voel je vrij
Je hoopt een hand te voelen
die t even lichter maakt,
bemoedigend aanwezig,
te worden aangeraakt
maar mensen zijn maar mensen
en net zo dom als jij
ze weten niet van wensen
ze lopen zo voorbij
maar hoho niet zo haastig
dit is het einde niet
Er is wel Iemand anders
die weet van je verdriet
Zijn stem klinkt in de stilte
zijn hand voelt als de wind
Hij vangt de kleinste tranen
jij bent zijn lieve kind
Je beukt met al je vragen
je vuisten op zijn borst
en schreeuwt dat Hij niet luistert
niet ziet wat jij nu torst
Hij strijkt je langs je haren
trekt jou tegen zich aan
en wacht tot jij bent uitgeraasd
en bent gestopt met slaan
en dwars door al je snikken
klinkt dan zijn stille stem
die je eerst niet leek te horen
maar plotseling hoor je hem:
Ik ken je, ik ben bij je
kom maar, kom maar bij mij
hier kun je heerlijk huilen
het geeft niet, voel je vrij
wat weet jij van het leven?
heb jij een mens bedacht?
kun jij een ander geven
waar diegene op wacht?
Wees stil, erken mijn leiding
laat los, geef terug aan mij
en voel mijn handen onder je
leef! leef! ja leef voor mij!
Abonneren op:
Posts (Atom)