Pagina's

donderdag 19 december 2013

Immanuël (God met ons)

beschaamd vraag ik me af
wat zijn we toch vertederd?
God heeft zich zó vernederd
Hij kwam voor dood en graf

Dat kleine kind was groot
en als we dat niet leren
wat valt er dan te vieren?
Hij overwon de dood!

waar is toch ons ontzag?
we kunnen echt niet verder
zonder die grote redder
die ons verlossing bracht

laten wij met ons feest
de Here niet beschamen
maar zeg gelovig: Amen
God is bij ons geweest!

Loïs

donderdag 12 december 2013

onze kerstkaart

Zoals ieder jaar heb ik een filmpje als kerstkaart. Meestal verwerk ik daar een boodschap in. Dit jaar heb ik de boodschap heel eenvoudig gelaten.
Ik maak alleen gebruik van de foto's van het jaar wat bijna voorbij is. Dat werkt vaak heel lekker, omdat je zo alles nog eens de revue laat passeren
Wat een zegeningen! Natuurlijk ook donkere en moeilijke tijden, maar bij het bekijken overheerst de dankbaarheid aan onze hemelse Vader.

Zijn liefde is het hoogste goed! En wat bijzonder dat Hij als mens heeft willen delen in onze menselijkheid.
Ik kan al in de lach schieten van het idee dat hij gein heeft gehad met zijn broers, of Maria liet schrikken.
Niets menselijks was hem vreemd, behalve de zonde.

Dank U lieve Jezus, dat u net zo werd als wij...

zondag 1 december 2013

langzamerhand

Langzamerhand begint mijn bloedspiegel weer normaal te worden na de ellendige medicijnen die ik had gekregen. Geen medicijnen tegen een depressie, maar medicijnen met hormoon-troep tegen vervelende vrouwenkwalen! Tjonge wat een rotspul. Ik werd er depressief van in een behoorlijk ernstige vorm.
Doodeng als je bedenkt dat ik al jaren niet meer depressief ben geweest en in 4 weken tijd veranderde in iemand die het leven niet meer zag zitten.
Inmiddels ben ik gestopt. Radicaal! Aan mijn lijf geen polonaise. Bovendien besef ik dat ik gezegend ben hierin. Ik kan kiezen om met deze medicijnen te stoppen en dan gaan de gevoelens weer weg. Voor veel mensen met deze gevoelens is er geen keuze. Die zitten er in of ze nu willen of niet, en ik garandeer je dat NIEMAND depressief wil zijn.
Helaas ben ik daar dus heel gevoelig voor, en al jaren aan het vechten voor mezelf, en tegen mezelf, dát ook!

Ik ben jullie dankbaar voor je steun en gebed. Voor alle lieve reacties.
Het doet je beseffen dat je familie veel groter is dan je door hebt. Al die broers en zussen met dezelfde Hemelse Vader, het is fantastisch wanneer je daar bij stil staat.

Vandaag is het de eerste adventszondag. Nog 25 nachtjes dan vieren we de geboorte van onze Heer en Heiland. Hij die alles mogelijk maakt tussen die broers en zussen.
wat zijn we met elkaar gezegend!

woensdag 27 november 2013

psalm van Loïs

Treed aan, de stemmen moeten zwijgen
ik ben uw kind, mijn hart is uw paleis
de vijand lijkt niet klein te krijgen
maar u bent machtiger dan Hij

Wie is de koning in mijn leven?
Is dat de duivel die met leugens strooit
of is dat God die wil vergeven
zodat mijn koude hart ontdooit?

Laat duizend mannen voor mij strijden
tienduizend mannen om mij heen gaan staan
Heer Jezus kom mij zélf bevrijden
slechts voor de glorie van uw naam

wanneer de storm weer zal bedaren
de zon schijnt op mijn afgemat gezicht
geef dat ik dan toch nog kan stralen
en kan getuigen van uw Licht

wie is de koning in mijn leven?
mijn koning en mijn helper is de Heer
treed op, en wil mij inzicht geven
bestraf de golven van mijn meer

en wanneer ik u mag ontmoeten
dan zet u alle nare dingen recht
wil mij met milde blik begroeten
zegt: goed gedaan getrouwe knecht!

maandag 25 november 2013

helemaal mis

las net dit blog van Jedidja. Ze is ziek geweest en had last van vervelende stomme stemmetjes die haar wijs wilde maken dat niemand voor haar bad.

Ik zit te huilen. Ik denk dat degene die dat fluisterde naderhand bij mij is komen zeuren.
"en moet je zien hoeveel mensen blij zijn dat ze weer beter is" fluister het stomme stemmetje. "op jouw vorige blog zijn geen reacties gekomen (op één na, die eigenlijk ook niet wist wát ze moest zeggen). Houd er maar gewoon mee op. en dan bedoel ik niet alleen met bloggen, nee met álles!"

Ik weet dat het niet waar is. Dat het leugens zijn, en dat ik er niet naar moet luisteren. Maar sinds ik andere medicijnen gebruik is het weer helemaal mis. Mijn depressieve gevoelens van jaren geleden steken de kop op, en ik kan het niet tegenhouden!

Het gevoel niet tegen alles op te kunnen en volkomen alleen te staan is slopend. Het is niet reëel maar wel overheersend aanwezig.

Wie dit ook leest: bid voor mij!
Dan zal ik zorgen dat ik andere medicijnen krijg...

donderdag 21 november 2013

binnen

Ik voel me verloren
Bevroren
Ik kan niet ontdooien
Ik struikel steeds over het zoete en mooie
En hoop dat de pijn
Zal verdwijnen
En plaats maakt voor dromen
Van wat nog kan komen
Maar dromen zijn zoet
En ik wil liever bitter dan goed

Ik wil me bewijzen
En eisen
Dat ik kan genieten
Van wat men niet ziet en
Wat toch diep verborgen
Gevangen zit

Dat kostbare binnen
Wat niet weet waar en hoe
En wanneer te beginnen
Dus blijf ik bevroren
En koud observeren
Het tij wil niet keren
Maar veilig alleen
Ongezien blijven leren

Hoe mensen niet zien wat onzichtbaar is

dinsdag 19 november 2013

de laatste dagen...

Weet dat de laatste dagen zwaar zullen zijn!
De mensen zullen egoïstisch zijn,
geldzuchtig, 
zelfingenomen en arrogant. 
Ze zullen God lasteren, 
geen ontzag tonen voor hun ouders, 
ondankbaar zijn en niets heilig achten. 
Ze zullen harteloos zijn, 
onverzoenlijk, 
lasterziek, 
onbeheerst en wreed. 
Ze zullen het goede haten en 
onbetrouwbaar, 
roekeloos en verblind zijn. 
Het genot zullen ze meer liefhebben dan God. 
Ze zullen de schijn van vroomheid ophouden, 
maar de kracht ervan miskennen. 
Keer je af van zulke mensen! 
2tim.3:1-5

want er komt een tijd 
dat de mensen de heilzame leer niet meer verdragen!
Maar leraren om zich heen verzamelen
die aan hún verlangens tegemoet komen
en hen naar de mond praten.
Ze zullen niet meer naar de waarheid luisteren
maar naar verzinsels.
2 tim. 4:3-4

Als ik deze teksten lees in de bijbel dan zie ik zoveel voor me wat nu speelt..
Paulus oproep aan Timotheus om je van zulke mensen af te keren geld ook voor ons. Doe niet mee, wees alert.
ga weg uit die stad mijn volk!
zodat je geen deel hebt aan haar zonden 
en ontkomt aan de plagen die haar zullen treffen.
openb.18:4

Als je mij liefhebt,
houd je dan aan mijn geboden. Dan zal ik de Vader vragen
jullie een andere pleitbezorger te geven:
de Geest van de Waarheid.
De wereld kan Hem niet ontvangen 
want ze ziet Hem niet en  kent Hem niet.
johannes 14:15-17

Blijf in Hem! Houd vol, nog een korte tijd voordat Hij zich in al zijn glorie aan de wereld zal openbaren.
Bid voor al die mensen die in de duisternis leven, en wees zelf een Licht!

maandag 11 november 2013

overprikkeld



de bontgekleurde muren schreeuwen me toe:
wij zijn vrolijk,dus plezierig!
maar ik word alleen maar moe.
Zelfs de wolken hebben impact,
het miauwen van een poes,
en ik word alleen maar gekker
van het stomen van de douche!

Wie prikt voor mij de prikkels lek?
Wie houd mijn huilen tegen?
Ik wou dat stilte stil kon zijn...
ze heeft nog nooit gezwegen!

Loïs

donderdag 7 november 2013

verjaardag met een verhaal erachter..


Dit stond op het geboorte kaartje van onze vierde dochter. Haar namen betekenen "Rein"  en "hoopvol" , vandaar dat ik een gedichtje schreef waar dat in terug kwam.
Toen ze op de tweede nacht hals over kop met de ambulance naar het ziekenhuis moest, omdat ze niet meer ademde, bedacht ik in mijn paniek dat het gedichtje misschien ook wel op haar rouwkaartje zou komen. Het zou zo perfect passen dat ik er alleen maar angstiger van werd.

In het ziekenhuis, ze hadden haar inmiddels weer "aan de praat" bleek dat ze een veel te hoge bloeddruk had. Je kunt het zien op de foto's, wat een rode kleur ze had.

Ze deden allerlei onderzoeken en vertelden ons dat er wat met haar hartje of nieren zou zijn. Dat kwam best hard aan, maar ze leefde in elk geval, en we waren tóch dankbaar. In de gemeente baden we voor haar en thuis natuurlijk, en de familie en vrienden baden mee.

Na tien dagen mocht ze naar huis. Wat was ik blij!! Ze moest wel terug komen voor onderzoeken, maar ze deed het heel goed en daarom kon ze mee naar huis.
Na een aantal onderzoeken bleek dat de artsen niets meer konden vinden van de problemen die ze had. Ook had ze geen hoge bloeddruk meer, ze leek kern gezond.
En dat was ze ook want God had haar genezen!

Een week nadat ze thuis was gekomen werd ik ziek. Borstontsteking dacht ik. Ik belde een buurvrouw en die heeft de andere kinderen naar school gebracht en de één na jongste meegenomen.
Tussen de middag kwam ze even bij me kijken. Dat was maar goed ook want ik was zo doodziek dat ze direct de alarmlijn van de huisarts belde met het bevel dat hij nú moest komen.
Ik ging naar het ziekenhuis en bleek twee borst abcessen te hebben.
Dat werd een operatie en twee weken ziekenhuis. De baby mocht gelukkig mee, en ik ben zelfs borstvoeding blijven geven.
Wat waren we moe van alles toen we eindelijk weer thuis waren!!
Maar onze dochter werd verkouden. Al gauw was ik bang dat het weer op ziekenhuis zou uitlopen dus ik trok aan de bel bij de huisarts. Ik kon komen en hij bekeek haar. Ik kon gerust zijn, ze was alleen een beetje verkouden.
We zagen het één nacht aan, en nog een nacht. Een vreselijke nacht, want ik deed geen oog dicht. Mijn meisje kreeg haast geen lucht en ik zat steeds bij de kinderwagenbak waar ze in lag op het voeteneind van ons bed.
Ik zei de volgende dag tegen mijn man dat ik bang was en graag naar de huisartsenpost wilde. Dat was op 18 december.
Toen de huisarts haar zag schrok hij zich wild. Ze moest met spoed naar het ziekenhuis.
Het bleek het RS-virus te zijn, en de kinderarts zei dat ze het waarschijnlijk niet zou halen. Dit was de derde ziekenhuis opname in 6 weken tijd! 
Ik moest melk kolven, dat ze door een sonde kreeg. (kolven uit mijn open borst, de wond moest zelf sluiten)
Ze werd in slaap gehouden en we mochten haar zelfs niet meer aanraken.
Wat was ze ziek!!
Met kerst was ik jarig en mijn ouders kwamen ook even bij haar kijken:

op 30 december was ze weer sterk genoeg om mee te gaan naar huis. We werden gewaarschuwd dat ze waarschijnlijk bronchitis of astma zou krijgen, maar dat is niet gebeurd.
Ze is een sterke, gezonde eigenwijze meid geworden van wie we allemaal heel veel houden.
Een zegen voor ons gezin.
Wat is God groot!
En vandaag vieren we haar zesde verjaardag.

maandag 28 oktober 2013

die kant op!

En álweer zit ze op haar kamer! Alweer moet ik constateren dat het met haar echt niet vanzelf goed zal gaan. Het is zo hard werken voor ons allebei. Voor mij, maar zeker ook voor haar. In haar ogen ben ik een moeder die niks begrijpt, niet snapt dat de wereld heel anders is dan ik beweer..
In haar ogen is het alleen maar onrecht wat ik haar aandoe en houd ik niet van haar. Ik beperk haar, ik geef duidelijkheid, ik stel grenzen. Maar zij wil vrijheid!
We hebben al een poosje een stoplicht ingesteld. Groen is goed gedrag, Oranje is riskant want dan neig je naar Rood, en Rood is gedrag waar je straf voor krijgt. De straf bestaat uit een kwartier in afzondering, wat op haar eigen slaapkamer is. Oranje? Dan mag ze zelf weer bepalen wanneer ze van haar kamer komt, bij Rood moet ze wachten tot wij haar komen halen.

Het ging een poos heel goed. Maar de laatste tijd is het weer helemaal mis. Iedere zin die je tegen haar zegt kan rekenen op een reactie. Grote monden, schreeuwen, trappen, deuren slaan..
Iedereen wordt beïnvloed. Ook de andere kinderen beginnen te schreeuwen tegen elkaar.
En voor ik er erg in heb doe ik ook mee...

Ik voel me moedeloos en verdrietig. Ik houd van haar, maar soms is het gewoon zo moeilijk om geduldig te blijven en alles te doen volgens haar "gebruiksaanwijzing".
Steeds opnieuw bots ik tegen mijn  eigen onvermogen om het goed te doen. Waarom kunnen we nou niet gewoon leuk doen tegen elkaar? Ik zit een dag lang te bedenken hóe ik het tegen haar moet zeggen als er iets moet veranderen, maar veranderen is verschrikkelijk voor haar. Alle veranderingen zijn een aanslag op haar leven lijkt het wel. Die kleren wil ze aan, zó moet haar haar zitten, en wie er anders over denkt krijgt de wind van voren. Óok als ze compleet voor schut loopt kan ik er niks van zeggen. Nee ze is geen puber, ze is mijn dochter met ASS.

Ik wou dat ik haar begreep, ik wou dat ze mij begreep, maar we begrijpen er allebei niks van. Alsof je bij elkaar wilt komen en er een grote doorzichtige muur tussen zit. Onmacht overheerst aan twee kanten.
De enige connectie die we hebben is:

Zingen!

Dus zing ik de longen uit mijn lijf en vraag haar tweede stem te zingen. Dat kan ze als de beste! Ze zingt als een nachtegaal, en dat vind ik niet alleen...
Zing maar kind, zing alle onmacht er maar uit. We zingen tot we erbij neer vallen. tot de tranen over onze wangen biggelen en we elkaar in de armen kunnen vallen. Eventjes is het dan goed...

Wat heb ik nu al een verlangen naar straks, wanneer er geen tranen meer zijn en ik haar zal zien zoals God haar heeft bedoeld. Dat zij mij mag zien zoals God mij heeft bedoeld. Bestemming bereikt.
Maar dat is straks pas. En voor nu bid ik mijn knieën kapot dat ik het goed mag doen voor haar. En ik pak haar hand stevig vast, ook al wil ze los! En ik zeg: "die kant uit" ook al wil zij de andere kant uit.
Dáár gaan we heen...want dán komt het goed!

zaterdag 26 oktober 2013

gif in je oren

Sinds ik absoluut geen conditie meer had en had bedacht dat dat anders moest, ben ik begonnen met hardlopen. Ik loop met een programma van "start to run" op mijn mp3. Dat helpt om je conditie heel geleidelijk aan weer op peil te krijgen.
Eerlijk gezegd ben ik heel trots op mezelf dat ik al weken achter elkaar iedere dinsdag, donderdag en zaterdagochtend, mijn ape-pakkie weer aan doe en weer met frisse tegenzin mijn rondje loop/ren.
Het gaat langzamerhand echt vooruit!
Toch is er één ding wat me hoe langer hoe meer gaat tegenstaan. En dat is de muziek die ze voor me hebben uitgekozen.
In het begin van de lessen waren het liederen die ik kon gebruiken. Ik begon te lopen en de muziek ging bijvoorbeeld: "I wish you well, I hope you survive" Dat is natuurlijk bemoedigend en ik moest er vaak om glimlachen. Soms was het net of God zelf tegen me sprak als ik in de "middle of no where" liep en de volgende tekst voorbij kwam: "every step you take, every move you make, I'll be watching you! O can't you see, you belong to me..".

Maar hoe verder de lessen komen, hoe naargeestiger muziek er te horen is. 't Is één en al gif in je oren:
Promiscuous girl
Wherever you are
Im' all alone
And it's you that I want

N: Promiscuous boy
You already know
That I’m all yours
What you waiting for?

Promiscuous girl
You're teasing me
You know what I want
And I got what you need

N: Promiscuous boy
Let's get to the point
Cause we're on a roll
Are you ready?


En dat is dan nog maar één van de teksten. Ik hoor regelmatig woorden als "Motherfucker" voorbij komen, of vrouwen die zingen dat ze nu eindelijk eens seks met een vrouw willen. "meisje vertel je man niet dat je hier bent, maar als hij je niet geeft wat je wil, kom gerust langs.."

Ik schaam me voor die muziek in mijn oren. Dat is helemaal niet de voeding die ik zo hard nodig heb om het rennen vol te houden, ondanks lekkere ritmes.
filippenzen 4 zegt het zo:
Verder, broeders, al wat waar is,  al wat eerbaar is, al wat rechtvaardig is, al  wat rein is, al wat lieflijk is, al wat welluidend is, als er enige deugd is en als er iets prijzenswaardigs is, bedenk dat.
Wat u ook geleerd en ontvangen en gehoord en in mij gezien hebt, doe dat; en de God van de vrede zal met u zijn.

Dat kan niet met die muziek in mijn oren. Het is pure gif. Maar wat moet ik dán? Ik ben al zo ver gekomen en wil niet stoppen met de lessen omdat het zo goed gaat.
Wat zouden jullie doen?

maandag 14 oktober 2013

gedrag veranderen, hoe?

Heb je ook wel eens dat je bepaald gedrag van jezelf kent en het heus niet altijd zo leuk vind..maar elke keer blijft steken bij die gedachte en niet verder komt om het ook écht te gaan veranderen?

Dan heb ik hier de reden.
Gedrag verander je namelijk niet zomaar even. Het is een patroon waar je in zit en heel moeilijk uitkomt. Je zult jezelf nieuw gedrag moeten aanleren en dat kost tijd. Zoveel tijd, dat je al heel snel weer naar je oude patroon keert, omdat dat minder moeite kost.

Om inzicht te krijgen in het veranderen van gedrag heb ik hier de volgende stappen voor jullie in het proces van veranderen:

stap 1 openstaan

Dit is een belangrijk onderdeel van het veranderen. Als je blijft denken: zo ben ik nu eenmaal. Of: iedereen heeft zo zijn zwakke punten.. Dan zal er niet snel iets gaan veranderen. Sta open voor mensen die je proberen te vertellen dat bepaald gedrag niet gewenst is, en neem jezelf daarin ook serieus.

stap 2 begrijpen

probeer voor je probeert te veranderen eerst eens te begrijpen wat het probleem precies is. Waarom zou je moeten veranderen? Probeer ook inzicht te krijgen in je oude gedrag, waarom doe je het zo? Wat zijn de voordelen, wat zijn de nadelen?

stap 3 willen

wanneer je het gedrag hebt bekeken van alle kanten komt de keuze: wil ik dit gedrag veranderen of wil ik dat eigenlijk helemaal niet? Let op: het gaat om het veranderen van bepaald gedrag! Dat is iets anders dan zélf veranderen. Jij veranderd niets aan je aard, maar je gedrag is wel veranderbaar!
Wanneer je wilt, ben je dus gemotiveerd en kun je het proces van leren veranderen beter handelen!

stap 4 kunnen

heel veel gedrag is door de jaren heen ontstaan en daarom niet zomaar te veranderen. Daarom is het belangrijk om jezelf een reëel doel te stellen, en niet te grote gedragsveranderingen te willen forceren!
Het heeft alles te maken met de kans van slagen hoe hoog je jezelf eisen stelt.

stap 5  doen

Pas hier komt er pas praktijk om de hoek kijken. Maar omdat je goed voorbereid bent en weet wat je tegen zou kunnen komen, omdat je inzicht hebt in je oude gedrag, omdat je gemotiveerd bent en omdat je niet te hogen doelen stelt, is het DOEN nu niet meer zo ingewikkeld. Begin gewoon en houd jezelf steeds voor waarom je dit wilt.

stap 6 Volhouden

Stap 6 is de allerbelangrijkste en allermoeilijkste stap. Wanneer je echter merkt dat je resultaat hebt van je verandering is dit ook de meest bevredigende stap in het proces. Blijf jezelf scherp in de gaten houden. Erken smoesjes om weer terug te kunnen vallen op tijd, en behandel jezelf als een volwassene. Jij bent niet zielig, maar een sterk iemand met een eigen wil. Je kunt het!!

En natuurlijk wil ik je aanraden dit niet op eigen houtje te proberen maar steeds bij elke stap dit in gebed te brengen. God de Heilige Geest wil je helpen!

woensdag 9 oktober 2013

ontvangen

Ontvangen, wat kan dat soms moeilijk zijn!

In de afgelopen maanden hebben wij veel ontvangen. We hadden na mijn operaties veel hulp nodig, huishoudelijk maar ook gewoon in de vorm van steun en bemoediging. Daarna ging het beter met mij en minder goed met mijn man, die zich drie slagen in de rondte werkte, en rust nodig had. Daartussen door was het soms financieel allemaal niet te behappen. En dus was het tijd voor ontvangen in veel opzichten.Maar wat is dat soms moeilijk omdat je makkelijker geeft dan ontvangt. Op de één of andere manier heb je soms toch het idee dat je er iets voor terug moet doen. En hoe logisch sommige hulp ook is, je trots komt om een hoekje kijken.

Het kleine peutertje in je zegt: kan ik zalf waal...
Hier schreef ik al over het vragen van hulp..dát is al zo moeilijk. Maar ontvangen leert ons ook nog iets anders.
Het leert ons dat we uiteindelijk met lege handen staan en ze op moeten houden. Dát gaat in tegen alles wat we willen. Wij willen het zelf kunnen. Zelf bepalen hoe ons leven gaat.
Daar zit in zekere zin hoogmoed achter. Want wanneer jij mij iets kunt geven, wat ik zelf momenteel niet te geven heb, doe ik voor jou onder, en dát wil ik niet.

Kunnen wij ontvangen wat we zelf niet hebben? Gewoon zoals genade werkt?
Jij hebt geen eeuwig leven in jezelf, maar God wil het je geven..
durf jij dat gewoon aan te nemen en dank U te zeggen? Of wil je er toch nog wel graag iets voor terug doen, of een tegenprestatie geven?

Ontvangen maakt nederig..en wie durft zichzelf klein te maken?
In geven mag je je laten leiden door Gods woord...

...in ontvangen óók!

maandag 7 oktober 2013

huilen..

Dit is er dan zo één
zo'n dag dat ik moet huilen
van alles en van niets
en zomaar overal

Ik ben er aan begonnen
nu moet ik hem voltooien
maar 'k zou wel willen gooien
en smijten, schoppen, slaan

ik zou wel willen gillen
en heel hard willen schreeuwen
ik zou wel willen huilen
maar niemand kijkt me aan

dit is er dus zo één
zo'n dag dat ik moet huilen
ik zou het moeten kunnen...

..en zomaar overal

Loïs



dinsdag 1 oktober 2013

een stem

Ik klaag hier aan mijn moordenaar
Want ja ik ben vermoord
En niemand in de hele wereld
Heeft mijn stem gehoord
Niemand dacht dat ik iemand was
K was slechts een klompje cellen
Maar schepper, die mijn rechter bent
Ik kom het U vertellen

Ik vraag u om een goed proces
Rechtvaardigheid en wraak
Want ik ben niet de enige
’t gebeurt nog altijd vaak
U wilde mij, u vormde mij
Maar ‘k zag geen levenslicht
Het was gewoon een handeling
Die ‘even’ werd verricht

Ik kreeg geen liefde, geen bestaan
Ik kreeg geen  ouders en geen naam
Ik kreeg  alleen een diepe zucht
Van mensen innig opgelucht
Dat ik verdwenen was

Ik was een bloem nog in de knop
En U nam mij in liefde op
U plaatst mij hoog boven hen uit
En geeft mijn pijn een nieuw geluid
Straks horen ze mij pas

Ik klaag hier aan mijn moordenaar
Al was hij in een half uur klaar
Ontsmette hij zijn handen toen
En vroeg hij met gespeeld fatsoen
Of’t meegevallen was…



Loïs

vrijdag 27 september 2013

7 dingen die ik mijn dochters wil leren

Omdat ik geen zoons heb, en wij dus alleen maar dochter hoeven op te voeden, kan ik niet zeggen wat het verschil is tussen het opvoeden van dochters en het opvoeden van zoons.

Vroeger dacht ik in al mijn fantasie, dat ik moeder zou zijn van 6 jongens. Dat is niet uitgekomen natuurlijk, maar omdat ik dat dacht, had ik ook al allerlei gedachten over de dingen die ik hen wilde leren.
Ik dacht: als ik jongens krijg, wil ik ze zéker leren dat vrouwen en mannen nogal verschillen in aard. Ik zou hen dan die verschillen bijbrengen en ze leren om vrouwen te koesteren, te waarderen en te respecteren.
Mijn schoondochters zouden fantastische mannen hebben...
Maar goed, het ziet er niet naar uit dat ik ooit schoondochters zal krijgen.

Dus het leek me handig mijn ideeën een beetje om te vormen..
Mijn schoonzoons zullen fantastische vrouwen krijgen!

7 dingen die ik mijn dochters wil leren:

1. Respecteer je man 
Je man zal anders zijn dan jij. Hij zal andere opvattingen hebben, en andere prioriteiten. Hij zal misschien niet zo vaak willen praten als jij en ook tijd nodig hebben om tot zichzelf te komen. Respecteer dat.

2. help je man
Jij bent door God geschapen als de hulp die bij hem (je man) past. Juist omdat mannen en vrouwen andere capaciteiten hebben kun je daarom een goede aanvulling voor elkaar zijn. Als hij bepaalde dingen moeilijk vind, help hem dan. Dat doe je bij mannen niet door ze te bemoederen!! Maar vraag rustig of je iets kan doen om hem erbij te helpen. Bedissel niet, maak de dienst niet uit, behandel hem niet als KIND!!!

3.bid voor je man
Jouw man zal net zo goed zijn tekortkomingen hebben. En ook zijn zorgen, zijn twijfels, zijn valkuilen.
Bid voor hem om zegen. Zegen in zijn werk, zegen in zijn man zijn (misschien in zijn vaderschap!)
God wil elk oprecht gebed verhoren.

4. leer je eigen man goed kennen en begrijpen
Over het algemeen praten vrouwen meer dan mannen. Vrouwen hebben er behoefte aan dingen te delen.
Als het even kan zitten vrouwen op hun praat-stoel. Denk er aan dat je leert luisteren. Vraag je man hoe het op zijn werk was, luister, stel vragen die je meer begrip en inzicht in zijn dagelijks leven kunnen bieden. Wanneer je investeert in het leren luisteren en begrijpen zal hij dat omgekeerd ook gaan doen.

5.leer mannen in het algemeen begrijpen
mannen zijn visueel ingesteld. Zij kijken gemakkelijk naar vrouwen. Gewoon omdat God vrouwen zo mooi heeft gemaakt. Begrijp dat het voor mannen lastig is hun blik af te wenden wanneer zij een mooie vrouw zien. Begrijp ook dat jij in je kledingstijl daar invloed op hebt. Kleed je daarom niet uitdagend of bloot. Help mannen om zuiver te blijven naar hun eigen vrouw. Help jouw man ook om zijn blik af te wenden. Vertel wat het met je doet als je merkt dat hij naar andere vrouwen kijkt. Wees open over verleidingen.

6 stimuleer je man in dingen naar Gods wil
Misschien raakt je man het zicht op God kwijt door zijn verantwoordelijkheden. Of vindt hij het moeilijk om afhankelijk te zijn. Jij bent dan zijn zicht op God. Vertel hem wie God is en wat zijn genade betekend. Stimuleer hem in dingen naar Gods hart.

7 Heb jezelf lief!
Je man houd van jou. Vind je mooi, wil het leven met je delen. Besef dat dat lastig is wanneer jij jezelf niet kunt liefhebben. Zie jezelf als een kostbare parel in Gods hand. Je bent allereerst zijn dochter! Verzorg jezelf, besteed tijd aan dingen die rust geven en waar je van kunt genieten. Neem tijd voor stilte en gesprek met God. Dank elke dag voor de dingen die je mocht ontvangen. Jij bent niet minder waard dan je man. Jij hoeft geen sloofje te zijn, niet jezelf voortdurend weg te cijferen. Wees wie je bent, zoals God je heeft gemaakt!

Natuurlijk zijn er veel meer dingen die ik mijn dochters zou willen leren, maar deze hebben betrekking op hun huwelijk, als ze mogen trouwen.

Wat zou jij je dochters willen leren..
of wat heb je ze al geleerd?

dinsdag 24 september 2013

getrouwd

Ik ben vandaag veertien jaar met Roop getrouwd. Veertien jaar, wat klinkt dat alweer lang, en wat is het omgevlogen.
We hebben vier prachtige dochtertjes gekregen. Die allemaal hun eigenheid meebrachten in ons huwelijk.
Daarnaast brachten wij allebei ook onze eigenheid mee, en zijn we nu een bonte mengelmoes van eigenaardigheid samen.

We hebben erg lang verkering gehad voor de begrippen van tegenwoordig. Bijna 5 jaar. Dat kwam omdat ik pas 15 jaar was toen we verkering kregen. Roop was 21. Een groot leeftijdsverschil als je nog pubert!
Ik had het erg moeilijk in die tijd. al mijn zekerheden leken weg te vallen. Mijn oma, met wie ik een sterke band voelde, overleed op 60 jarige leeftijd. Mijn vader raakte overspannen, en later ook mijn moeder. Ik kreeg de ziekte van pfeiffer. Mijn opa hertrouwde binnen het jaar... Allemaal dingen die je als jonge meid zeker niet in de koude kleren gaan zitten.
En al die onzekerheid, de pijn en het verdriet reageerde ik af op Roop. Dé stabiele factor. Hij kwam trouw elke twee weken 3 uur uit het hoge noorden gereden om bij me te zijn.
Het was geen leuke verkeringstijd! Niks romantisch aan..
Ik twijfelde enorm. Hield ik niet gewoon van hem, omdat hij van mij hield? Was dat wel eerlijk? Zou ik het niet beter uit kunnen maken? En dat soort vragen spookte jaar in jaar uit door mijn hoofd.
Toen ik 17 was begon hij langzamerhand na te denken over verloven. Maar ik kreeg het er spaans benauwd van.

In die tijd ontmoette ik iemand die me enorm heeft bemoedigd. Het was al een oude man, en op een dag raakte we in gesprek en stortte ik mijn hart bij hem uit over alles wat me bezighield.
Hij zei tegen me: "Wentel uw weg op de HERE, vertrouw op Hem en Hij zal het maken!" 

Twee jaar later zijn Roop en ik getrouwd en dit was onze trouwtekst! Nog élke dag van ons huwelijk is deze tekst onze steun. Híj, Gód,  geeft ons een goed huwelijk. Hij geeft ons liefde voor elkaar, en trouw aan elkaar.
Is ons huwelijk een sprookje? Nee. Net als ieder huwelijk heeft ook dat van ons behoorlijk wat stormen overleefd. En die stormen blijven komen denk ik. Maar ons geheim is dat we in elke storm samen op de knieën gaan en bidden om zegen.
Veertien jaar getrouwd, negentien jaar samen...en je merkt dat je steeds meer een éénheid vormt.

Soms, op lastige momenten, vraag ik mezelf af: "wat heeft ons bezield om met elkaar te trouwen?? We zijn veel te verschillend!" En op een datingsite zouden onze profielen noooooooit worden gematcht. Maar onze match-maker is onze Maker, en Hij weet veel beter dan wij zelf wat goed is voor ons.
Hij geeft altijd weer momenten dat ik het ineens kan zien, heel helder en duidelijk: "wat een wijsheid om ons aan elkaar te geven! Wat een dwaasheid voor mensen , maar wat een wijsheid van God."

Ik ben een dankbaar mens!

donderdag 19 september 2013

de tijd

Je hoort hem wekelijks voorbij komen, het cliché: "o wat gaat de tijd toch snel".
En het is zo waar. De tijd gaat zo snel. Ik verbaas me regelmatig over bijvoorbeeld de APK van de auto. Die is nog maar net geweest als Roop zegt dat hij een afspraak gaat maken voor een APK. Dan zeg ik verbaasd: dat hoeft toch maar eens per jaar? Waarop hij zegt: inderdaad vandaar dat ik nu weer een afspraak moet maken, want we zijn alweer een jaar verder.

Soms wil ik aan mijn dochters vragen: "o, weet je nog dat..." waarop ik me ineens realiseer dat ze toen nog heel klein waren of zelfs nog niet eens geboren.

Ik kan me nog goed herinneren dat onze oudste (ze was toen 7) tegen onze tweede zei: "Die lamp is al heel heel oud, die is nog van vóór dat ik bestond!!" We hadden hem gewoon gekocht toen we gingen trouwen, en naar mijn idee was hij splinternieuw. Haha, zo zie je.

Maar steeds vaker realiseer ik me dat NU nooit meer terug zal komen. Ze zijn maar één keer kind, en het vliegt voorbij.
Als mijn moeder het vroeger zei kon ik me er zo weinig bij voorstellen. Je had alle tijd van de wereld, want je was nog niet eens volwassen, en het duurde juist té lang voor het wel in zicht kwam.

De verkeringstijd van Roop en mij duurde bijna 5 jaar, en wat was dat láng! Nu zijn we alweer 14 jaar getrouwd, en is wat dat nog maar kort.

We zijn geschapen in de tijd. Maar voor God is er geen tijd. Hij is eeuwig. Hij is er altijd geweest, en zal er altijd zijn. Duizend jaar is als één dag, en één dag is als duizend jaar.
Hij staat boven de tijd, hij heeft macht over de tijd. Onvoorstelbaar als je erover nadenkt. Want als mens kun je niets, maar dan ook niets aan de tijd veranderen.

Wat wil ik eigenlijk zeggen?? Niks, ik denk gewoon hard op. Soms doe ik dat..

Laat ik maar afsluiten met deze tegeltjeswijsheid:

Dus geniet van vandaag en heb het goed samen.

dinsdag 17 september 2013

hoe ongelovigen ons zien..

Afgelopen weekend vierden we het 45 jarig huwelijksjubileum van mijn schoonouders. Het was een druk, mooi en gezellig weekend waar we met plezier op terug kunnen kijken.
Toch loop je, wanneer je met 30 mensen bij elkaar bent, ook tegen de verschillen aan. Zo gingen we niet állemaal naar de kerk op zondagmorgen.
Het is voor een gelovige christen moeilijk om te zien dat familieleden het geloof loslaten. Het is verdrietig omdat jíj gelooft dat dit de enige weg is om tot je recht te kunnen komen.

's avonds, zaten we met een groepje van zwagers en schoonzussen te praten over de kerk. Zij gaan niet, of nauwelijks, of hebben slechte ervaringen met kerkmensen. Ik ga wel, twee keer per zondag, en probeer er te zijn voor mijn medemens.

wat zeg je terug wanneer je hoort dat mensen nooit vragen waarom hij /zij zondags nooit meer in de kerk komt. Wat zeg je als Christen terug wanneer mensen je hypocriet vinden omdat je andere dingen preekt dan je waar kunt maken? Hoe reageer je wanneer normen en waarden soms meer leven bij ongelovigen dan bij de gelovigen zelf?
Hoe leg je uit dat alles uit God is en door God en tot God, wanneer mensen die God helemaal niet kennen en herkennen in een Christen?

Het gesprek heeft mij weer even flink door elkaar geschud. Mensen zijn onbetrouwbaar, buiten, én vooral ook vaak binnen de kerk. Maar de kerk is geen werk van mensen handen. Als dat zo was had de kerk al die eeuwen niet overleefd.

Heer Jezus, vergeef ons onze schuld. Vergeef het ons dat wij uw naam vaker te schande maken dan eren. Dat wij onze blik afwenden als mensen u verlaten. Dat we hen geen liefde betonen en mild zijn zoals u bent.
Wat moet er van de kerk worden Heer als U zelf niet zorgt dat uw wil gedaan wordt?!

Ik denk dat je niet persé iets terug hoeft te zeggen. Ik denk dat luisteren veel belangrijker is. Luister maar naar het hele verhaal wat er achter zit. Kijk maar eerlijk naar je eigen tekorten en geef toe dat dingen verkeerd zijn gegaan. Erken dat je geen haar beter bent dan al die anderen.

Lieve ongelovige die misschien mijn blog leest:
Het spijt me, dat we hypocriet zijn geweest. Wij zijn geen haar beter dan jullie. Wij voelen ons ook geen haar beter. Als wij alles zouden moeten doen wat we preken komen we er net zo slecht vanaf. Ook christenen scheiden, stelen, slaan mensen in elkaar, roddelen, vloeken en zijn hebzuchtig en gierig.
En op die manier kunnen ook wij niet in de hemel komen. Maar Jezus is gekomen voor de zieken en niet voor de gezonden. "Gezonde mensen hebben geen dokter nodig" zei hij. Wij zitten bij elkaar in de kerk omdat we samen een dokter nodig hebben die ons verlost van alle kwalijke menselijke onmacht om het goed te doen. En we houden elkaar Jezus woorden voor. Zijn woorden klinken (als het goed is) in de kerk. En Hij heeft het recht om die dingen te zeggen, want Hij was mens net als wij, maar zonder te zondigen!!
Als je wat van het geloof wilt begrijpen begin dan bij Jezus en niet bij ons christenen, want wij maken er een potje van!
liefs Loïs

donderdag 12 september 2013

zie ik maak alle dingen nieuw


zie ik maak alle dingen nieuw
alle dingen maak ik nieuw

alle tranen zal ik drogen
alle harten zijn geheeld
alle monden zullen lachen
alle honger is gestild
niemand zoekt er nog naar oorlog
zelfs een kind dat speelt
bij een slang

zie ik maak alle dingen nieuw
alle dingen maak ik nieuw!

door: Loïs

woensdag 4 september 2013

voor dejarige

Dag lieve kleine schattebout
nu ben je al weer acht jaar oud
wat heerlijk om je "mam" te zijn
o bleef je nog maar héél lang klein


 Soms hebben we de grootste lol
soms zitten onze hoofden vol
met stomme add-igheid
maar jij bent tóch mijn lieve meid



 Je lijkt op mij, dat is te zien
en da's niet altijd fijn misschien
maar net als ik ben jij Gods kind
ik denk dat ik dat het mooiste vind



Ik kijk terug..waar blijft de tijd?
jij kijkt vooruit da's goed mijn meid
Kijk maar naar al het moois wat komt
tot alle onrust eens verstomd

fijne verjaardag schat!

maandag 2 september 2013

onmogelijk..of toch niet

ploetervoeten in de aarde
opgezogen worden
loswrikken
opnieuw een stapje dichterbij...


Ik voel me alsof ik af en toe in een moeras loop en de overkant niet halen kan.
Waarom mag ik niet gewoon wraak nemen als mij onrecht word aangedaan??

Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, want er staat geschreven dat de Heer zegt: ‘Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden.’ (rom 12:19)

Maar dán wil ik tenminste mijn hart spuien, en anderen waarschuwen voor degene die zo konkelt en draait..


Stel, voor zover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven.(rom 12:18)

Okee, je wilt Jezus volgen in je leven. En elke dag belijd je dat Hij Heer is over je leven..Maar dán gebeurd er iets wat zó onrechtvaardig is. Het wordt je aangedaan door iemand die óók belijd dat Jezus Heer is.
Vragen stormen op je af. Woede borrelt naar boven. Tranen laten zich maar moeizaam bedwingen want...dit is NIET EERLIJK!!!

Ineens word het volgen van Jezus praktijk! Niet alleen met de mond, maar ook met de daden!!
Geen wraak, geen vergeldingsdrang, maar gebed, geduld, vergeving en liefde...

Hiertoe ben ik niet in staat denk ik kwaad!
" vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren" leert Jezus ons bidden.
"heb uw vijanden lief, bid voor wie u vervolgen" "zegen, vervloek niet!"

Het is als wandelen op water! Eigenlijk onmogelijk! Maar met de blik op Jezus en in de kracht van zijn Geest tóch mogelijk, want bij God is niets onmogelijk.



donderdag 29 augustus 2013

mens vraag hulp!

We leven in een individualistische samenleving waarin het gaat om economie en zelfontplooiing. Wanneer dat je leefomgeving is: dag in dag uit, ontkom je er menselijk gesproken niet aan dat je daardoor beïnvloed wordt. Ook en misschien wel juist op terreinen waarvan je niet eens weet dat ze daardoor beïnvloed zijn.

Als je een klein kind wilt helpen met het vastmaken van zijn vestje,  hoor je al snel: 'ik kan het zelf wel!' Na veel geduld ontdek je dat dat deels waar is. Het kind kan de knopen vast krijgen, helemaal zelf... Toch zitten de knopen scheef vastgeknoopt.

Ook wij zijn geneigd dingen die we niet, of nog niet, onder de knie hebben zélf te doen. We willen geen bemoeienis met ons leven, onze keuzes, en ons gedrag. Waarom niet? Omdat wij menen dat ons leven van ons is, en dat we ermee kunnen doen wat we zelf willen.

Ik voed "Mijn Eigen" kinderen wel op, op MIJN manier. Wat jij doet, moet jij weten!
Ik ga scheiden, als Ik het niet meer zie zitten, want Ik heb alles al geprobeerd, en de liefde is weg!
Bemoei je niet met MIJN huishouden.
Ik besteed mijn EIGEN geld wel.

Natuurlijk zet ik nu een aantal dingen zwart/wit neer, en je kunt zelf beoordelen of je je erin herkent, maar wat ik ermee aangeven wil is dat de maatschappij heel ik-gericht is. Iedereen leeft op kleine eilandjes van: ik weet het zelf wel, ik kan het zelf wel.
We schamen ons om hulp te vragen. Maar een mens is niet bedoeld om in zijn eentje te worstelen. Adam merkte dat hij alleen was. God had het verlangen in hem gelegd om te delen, en om hulp te vragen.
Toen schiep hij Eva als hulpe tegenover hem. Samen waren ze nu "de mens".

Heb jij dat ook? Dat je "de vuile was niet wilt buiten hangen" en daarom eenzaam door ploetert met het idee dat je het wel zult redden?
Geloof me, ik ben daar ook geweest. en nog vaak genoeg bevind ik me daar wéér!
Tot ik Gods zachte fluisterstem weer hoor in mijn hart: "mens, vraag hulp!" Je kan en je hoeft het niet alleen te doen. God wil je helpen! Hij kan mensen om je heen geven met andere talenten, andere inzichten, andere woorden van God, die je helpen om het perspectief weer te zien.
En om dan terug te komen op die voorbeeldjes hierboven..Dan klinkt het opeens heel anders!

God, het zijn UW kinderen die ik op te voeden heb, help mij, geef mij wijze mensen om me te bemoedigen en te sterken bij deze belangrijke taak!
God U hebt mij en mijn man verbonden, maar ik zie zelf niet hoe het verder moet. Geef ons beide meer van uw eindeloze liefde, zodat wij in U kunnen volhouden.
God, ik ben moe, en er zijn nog zoveel taken te doen in huis..Maak mij sterk, en moedig en geef dat ik inzie dat geen van mijn daden tevergeefs is omdat U met liefde op mij neerkijkt.
God, leer mij te delen van het geld dat U ons gaf, en geef ons wijsheid om het goed te beheren.

Maar niet alleen God is er, ook onze medemens. God heeft ons SAMEN op deze aarde geplaatst. Je hoeft het niet alleen te doen. Maar wat is de stap soms groot om om hulp te vragen. Het zegt om een bepaalde manier iets over jou: Jij kunt het niet, daarom heb je hulp nodig. En o wat vinden mensen het moeilijk om toe te geven dat ze iets niet kunnen.
Ze knopen liever scheef en zelf, dan recht met hulp. Herken je dat in je leven? heb jij ook bepaalde knopen scheef vastgeknoopt? Of is er iemand in je omgeving waarvan je weet dat die scheef aan het knopen is?
Jij houd je mond...de ander wil het zélf doen...wie ben jij om je ermee te bemoeien?

Kijk eens naar de ogen van de moeder van het kind! Geduldig staat ze te wachten en glimlacht wanneer ze het kind ziet ploeteren. Ze laat het kind begaan en wacht af. En dan? Als het kind trots het dichtgeknoopte vest laat zien en de moeder vraagt waar het knoopje voor het laatste knoopsgat is gebleven...
Het kind schrikt: oei! Niet helemaal goed gegaan! De moeder vraagt: Zal ik helpen? en dankbaar wordt dat aanbod dan aanvaard.

Zeg tegen elkaar: Ik zie je ploeteren..Ik zie je worstelen..Kan ik je misschien helpen?
En laat mensen niet in hun sop gaarkoken! Hulp vragen is heel moeilijk, hulp aanbieden kan dan soms uitkomst bieden...
Maar in vredesnaam: MENS, VRAAG HULP!






vrijdag 23 augustus 2013

eigen liedjes

Eén van de dingen die ik graag doe is liedjes schrijven. Teksten borrelen naar boven, en willen gezongen worden.
Het begon al toen ik een jaar of 14 was. Mijn broertje van 13 speelde graag piano en vond het leuk om wijsjes te verzinnen bij mijn teksten en zo werden er een stuk of vijf liedjes geboren. We zongen ze samen, en hadden er lol van, maar verder kwam het niet.

later speelde mijn zusje gitaar en maakte zij de melodieën. Dat was toen ik inmiddels al getrouwd was.
Ik schreef een tekst, belde haar op, las de tekst voor en stuurde hem vervolgens per mail.
Zij  schreef een melodie, belde mij, zette de telefoon op speaker en speelde hem voor.
Zo zijn nog veeeel meer liedjes geboren. Heerlijk vond ik het.

Maar ja, wanneer je zelf geen instrument kunt bespelen, blijf je afhankelijk van de zin, en de tijd van een ander.  En wanneer de ander dan geen zin of tijd meer heeft...kun je geen liedjes meer maken.

Tijden kon ik vanwege mijn fibromyalgie zelf geen gitaar spelen. Het deed me te veel pijn om de grepen te pakken, en ik gaf het steeds maar weer op.
Sinds een poosje moet ik vitamine D slikken, omdat mijn lichaam dat zelf niet aanmaakt. mijn gezondheid gaat met sprongen vooruit.
Dus kwam de dag dat ik weer eens probeerde gitaar te spelen, en jawel het lukte!! Wat een geweldig gevoel! Heerlijk om gewoon zelf een instrument te kunnen spelen, en zelf te kunnen zingen.

Ik vind het nog wel moeilijk om te spelen en te zingen tegelijkertijd, maar oefening baart kunst!
Omdat ik zo trots ben op mezelf laat ik jullie meegenieten.
Let op: ik ben geen top zangeres of gitarist. Het is maar amateuristisch. Maar de tekst en melodie zijn van mij!

Ik heb het geschreven (een heel aantal jaren geleden) toen mensen vonden dat ik een oplossing moest zoeken voor mijn gezondheid bij allerlei alternatieve genezers. Ik weigerde, en de mensen zeiden dat ik zeker niet beter wilde worden. of dat het dan kennelijk zo erg niet was...
Maar ik heb mijn heil bij Jezus gezocht. En Hij kan je ziel redden. Dat is veel belangrijker dan een gezond lichaam! Daar gaat het lied over. en kijk: ik kan het zélf weer spelen: God is groot!




Do you know that as the saviour lays his hands on you
That you will cure and you will live again?
Maybe for a long time yoy have tried to understand
why you've been hurt while you believe in Him
But listen to his voice and know he's there to ease the pain
he knows what's best, he has been there for you
do you know that as he walks beside you all the way
You'll soon discover what his hands can do

His feet can walk on water
his hands can ease the wind
his eyes can look directly in your soul
his ears will hear you call before you even say a word
his arms will catch you when you fall

do you know that your redeemer is the Lord of life
and if you trust hem he will make a way
do you realise that he can conquer even death
so sea and storm will easily obey
how can i imagen what he did because of me
my heart was filled with evil and despair
just remember every time you feel the lonelyness
that he laid down his life and he is there

His name will be your freedom,
his hands will comfort you
his promisses will make that blind can see
and all you have to do is ask him Lord release my soul
and than his truth will set you free
He'll set you free 

maandag 12 augustus 2013

vakantiekiekjes

Bij vakantie kiekjes denken de meeste mensen aan plaatjes van de natuur met een paar uber-bruine snoeten die stralend in de lens kijken. Maar wij zijn dit jaar niet op vakantie gegaan, en hadden zo gezegd: "een klus-vakantie". Nee, geen hele verbouwingen maar gewoon wat puntjes op de i.
 Als we het hebben over klussen dan moet je dat zo voor je zien: mijn man, klust en ik sta er bij en kijk ernaar, haha. Dat betekent niet dat hij alles doet. Nee dat betekent dat ik bedenk en hij uitvoert.
Gelukkig is mijn man buitengewoon geïnteresseerd in alles wat met onze inrichting te maken heeft, en daarom denkt hij mee. Op een praktische manier kijkt hij of mijn ideeën haalbaar, handig en betaalbaar zijn.
Mijn man is het type: geen woorden maar daden, en dat heeft hij deze vakantie eens even goed laten zien.

Direct de eerste maandag van zijn vakantie heeft hij een vloer gelegd.


Bruine laminaatvloer werd een lichtgrijze. O wat ben ik er blij mee!!

Daarna heeft hij de kast onder de trap uitgemest. We hadden daar een computer-hok, een soort kantoortje in, maar omdat we daardoor geen plek hadden voor voorraad, heeft hij er nu een proviandkast van gemaakt.
En begrijp me goed: dat is een vreselijk karwei als je mij als vrouw hebt, want ik ben nogal een verzamelaar van woorden. Dus het computerhok lag vol met volgeschreven schrijfblokken en aantekeningenbriefjes e.d.
Ik vroeg hem aarzelend toen ik de inhoud van het hok in de huiskamer zag liggen: "is het wel weer netjes als je over twee weken weer gaat werken?" Maar dezelfde avond kwam ik beneden nadat ik de kuikens op bed had gelegd en voila: spik en span!











We hadden in de kamer ook een grenen dressoir staan, maar dat was al een poosje toegezegd aan een zwager en schoonzus, dus moest op die plek een ander tafeltje komen. Roop had jaren geleden al een keer een kaptafeltje voor mij gemaakt. Dat heeft hij nu geverfd en gepimpt.


dus waar eerst het dressoir stond
ziet het er nu zo uit...


















Maar dat was nog niet alles. Wij hadden namelijk ook een zeer ergerlijk achterhalletje. Te klein voor een fatsoenlijke kapstok, maar voor de tocht weer te handig om hem eruit te slopen. Dus heeft Roop er planken in gemaakt waar we de schoenen op kwijt kunnen...
 

en hij heeft er mooie plavuizen ingelegd die we nog ergens in een doos op zolder hadden staan.

Buzzy man, die man van mij.
Gelukkig heeft hij er zelf heel veel lol in om al die "kleine klussen" aan te pakken.
Af en toe een dagje weg tussendoor, en het was tóch een heerlijke vakantie met mooi weer.

Wat hebben jullie gedaan?

dinsdag 9 juli 2013

het vogelhok is af!

het vogel hok is af!

Mag ik u voorstellen aan v.l.n.r: Pretty, Crazy, Binkie & Birdie

...Why do birds suddenly apear?...

er wordt al aardig geflirt onderling, want we hebben twee mannetjes en twee popjes

er is dus ook een nestkastje aanwezig waarin wij al gauw eitjes verwachten

het eten en drinken wordt naar binnen  geschoven door een handig luikje



Jullie zien: daar is over nagedacht. Nogmaals: ik ben heel trots op mijn mannetje!

...en ik ben niet de enige die geniet.


maandag 1 juli 2013

over dopen

Gisteravond heb ik een doopdienst in de VBG (vrije baptisten gemeente) meegemaakt. Een goede kennis van mij liet zich dopen, en ik besloot voor haar aanwezig te zijn. Toch heeft dit voor mij een heel dubbel gevoel.
Ik ben als baby gedoopt en hecht nog dagelijks veel waarde aan wat God mij toen beloofde: Ik wil jouw vader zijn. Niet op grond van jouw prestaties, maar op grond van het werk van mijn Zoon Jezus. Omdat jij ouders hebt die mij willen dienen, lijf ik je in bij mijn verbond, en gelden de beloften die ik hen deed ook voor jou.

Handelingen 2,39
 want voor u geldt deze belofte, evenals voor uw kinderen en voor allen die ver weg zijn en die de Heer, onze God, tot zich zal roepen.’

Mijn goede kennis heeft die belofte ook gekregen als baby. Zij is door haar ouders onderwezen in de christelijke leer en heeft toen ze volwassen werd belijdenis gedaan. Toen gaf ze "antwoord op haar doop" door te zeggen: Ja Heer, ik geloof dat U mij wilt leiden, mij wilt vergeven, mij wilt heiligen. Ik geloof dat U mijn Vader bent, en ik wil uw kind zijn. Mijn leven geef ik aan u.

Ik Vraag me af waarom je je moet laten "overdopen" wanneer je lid wilt worden van een evangelie gemeente, of een VBG. Geloven we dan niet wat in de brief aan de Efeziërs staat:

Efeziërs 4,5
 één Heer, één geloof, één doop,

Natuurlijk heb ik genoten van alle fantatsische getuigenissen van wat Jezus in mensenlevens kan bewerken, en prijs ik God dat Hij alles in de hand houd en regeert, maar ik vind het moeilijk om aan te horen dat er tijdens de doop wordt uitgesproken: Op grond van je persoonlijk getuigenis doop ik je.

Is het dan toch op grond van wat wíj doen? Is het dan niet Gods genade en Gods belofte nog vóór wij mondig zijn?

Ik denk dat ik veel los haal bij mensen door hier vrij uit over te schrijven..maar ik begrijp niet waarom het óver moet als je al eens gedoopt bent. Waarom wordt de kinderdoop niet erkent? Omdat kinderen van dit alles niets begrijpen?
Dat doet me denken aan de voetwassing van Petrus door Jezus, wanneer Petrus zegt:
 ‘U wilt toch niet mijn voeten wassen, Heer?’ Jezus antwoordde: ‘Wat ik doe, begrijp je nu nog niet, maar later zul je het wel begrijpen.’

Jezus zei niet: Je moet het eerst kunnen begrijpen en de keus maken dat ik je voeten mag wassen. Hij zei: ik móet je voeten wassen.

Nu denk ik niet dat ons behoud afhangt van welke doop we hebben gehad, zeker niet, maar als God je zijn beloften geeft, zijn die eeuwig en waarachtig. Dat hóeft niet nog een keer.

Als je je bekeert tot God wanneer je nog niet gedoopt bent, is het mooi dat je leeftijd niet uitmaakt, iedereen mag gedoopt worden op grond van zijn geloof. Maar andersom werkt het ook: God geeft je als baby de beloften mee van zijn kant alles te doen om jouw geloof te laten groeien en rijpen. Kom je dan alsnog tot geloof, wanneer je (soms na lange tijd) erachter komt wie God is en wat Hij heeft gedaan, dan is dat een prachtig GEVOLG van de belofte die Hij al eerder deed.

Moeilijk onderwerp, omdat op grond van dezelfde bijbel de conclusies zo anders zijn.
Ik ben in elk geval God heel dankbaar dat ik bij hem mag horen, niet om wie ik ben, of wat mijn keuze is, maar om Hem zelf.


donderdag 27 juni 2013

deeldingen

ik wil jullie graag wijzen op mijn andere blog "deeldingen". Daar kun je dingen vinden die ik niet zelf heb buhdagt, maar die ik graag wil delen omdat ze wel belangrijk zijn.
Hier vind je het blog. Als je het mooi vind kun je er vaker op kijken, maar volgen kan alleen via dit blog.

groeten Loïs

donderdag 20 juni 2013

mijn creatieve echtgenoot

Ik had beloofd een foto van onze nieuwe kast te plaatsen als ie af was. Waarschijnlijk wist niemand dat meer, maar ik wist het nog en bij deze even pronken met de creatieve gaven van mijn man.




 om te bewijzen dat het helemaal zelf gemaakt is even nog een foto van de kast toen er nog aan werd gewerkt. je ziet: Mijn serviesgedeelte had ik alvast in gebruik, hihi.




oog voor detail heeft hij. Door deze indeling passen al onze cd's netjes op een rijtje.


's avonds branden er lichtjes in..zo gezellig!

Maar mijn man kan nog veel meer:
Gister is hij bezig gegaan een volière te bouwen. Een kleintje, want we hebben niet zó'n grote tuin. Maar hij wilde zo graag vogels...


Er moet natuurlijk nog wel wat aan gebeuren, maar dit is even een indruk van hoe groot dat ding is.
Ik kan er wel van genieten, van zo'n man die graag knutselt. Hout is helemaal zijn ding, hij maakt de mooiste dingen. Ik ben super trots op hem, en dan moest even op het wereld-wijde-web geknikkerd worden.